سُورَةُ الأنبياء

พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงสูงส่งตรัสแก่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมว่า: โอ้มุฮัมมัด หากพวกที่กล่าวแก่ท่านว่า "นี่มิใช่ใครอื่นนอกจากมนุษย์เช่นเดียวกับพวกท่าน พวกท่านจะยอมรับมายากลทั้งๆ ที่พวกท่านมองเห็นอยู่หรือ?" ได้ถือเอาเรื่องของท่านเป็นที่หยอกล้อ เมื่อพวกเขาเห็นท่าน และกล่าวว่า "นี่คือผู้ที่กล่าวร้ายต่อพระเจ้าทั้งหลายของพวกท่าน" อันเนื่องมาจากการปฏิเสธของพวกเขาต่ออัลลอฮฺและการกล้าทำบาปต่อพระองค์ แท้จริงบรรดาผู้ที่ถูกส่งมาก่อนท่านจากหมู่รอซูลของเราย่อมถูกล้อเลียนด้วยเช่นกัน พระผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: ดังนั้น บทลงโทษจึงได้บังเกิดแก่บรรดาผู้ที่ล้อเลียนพวกเขาและเยาะเย้ยพวกเขา จากหมู่ชนของพวกเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาเคยเยาะเย้ย พระผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: บทลงโทษและความทุกข์ยากที่บรรดารอซูลของพวกเขาเคยเตือนว่าจะประสบกับพวกเขา ได้ประสบแก่พวกเขาแล้ว พระผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: ดังนั้น บรรดาผู้ปฏิเสธเหล่านี้ที่ล้อเลียนท่านนั้น ย่อมไม่อาจหลีกพ้นจากการเป็นเช่นบรรพชนของพวกเขา จากหมู่ชนที่ปฏิเสธบรรดารอซูลของพวกเขา ดังนั้น บทลงโทษจากอัลลอฮฺและความกริ้วของพระองค์ เนื่องจากการล้อเลียนของพวกเขาต่อท่าน จึงจะประสบแก่พวกเขาเช่นเดียวกับที่ได้ประสบแก่บรรพชนเหล่านั้น

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสแก่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมว่า: จงกล่าวเถิด โอ้มุฮัมมัด แก่บรรดาผู้เร่งเร้าท่านให้ลงโทษ พวกที่กล่าวว่า “สัญญานี้จะเกิดขึ้นเมื่อใด หากพวกท่านพูดจริง” ว่า ใครเล่าจะคุ้มครองพวกท่าน โอ้กลุ่มชน: หมายถึง ใครจะปกป้องและรักษาพวกท่านในยามค่ำคืนเมื่อพวกท่านหลับใหล และในยามกลางวันเมื่อพวกท่านแสวงหา (ปัจจัยยังชีพ) ให้พ้นจาก (การลงโทษของ) พระผู้ทรงกรุณาปรานี? หมายถึง ใครจะช่วยพวกท่านให้พ้นจากบัญชาของพระผู้ทรงกรุณาปรานีหากบัญชานั้นประสบแก่พวกท่าน และจากบทลงโทษของพระองค์หากบทลงโทษนั้นเกิดขึ้นแก่พวกท่าน โดยละการกล่าวถึงคำว่า “บัญชา” และกล่าวเพียง “จากพระผู้ทรงกรุณาปรานี” ซึ่งเป็นการย่อโดยอาศัยความเข้าใจของผู้ฟังต่อความหมายจากบริบทที่กล่าวมา และบรรดาผู้ตัฟซีรก็ได้กล่าวในทำนองเดียวกับที่เราได้กล่าวไว้
* ข้อกล่าวอ้างของผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
อัลกอซิมได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: อัลฮุซัยน์ได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: ฮัจญาจได้รายงานแก่ฉัน จากอิบนุ จุร็อยจ์ เขากล่าวว่า: อิบนุ อับบาสกล่าวในคำกล่าวของพระองค์ (จงกล่าวเถิด ใครเล่าจะคุ้มครองพวกท่านทั้งกลางคืนและกลางวันจากพระผู้ทรงกรุณาปรานี) ว่า: จะรักษาพวกท่าน
บิชร์ได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: ยะซีดได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: สะอีดได้เล่าแก่เรา จากก็อตาดะฮ์ (จงกล่าวเถิด ใครเล่าจะคุ้มครองพวกท่านทั้งกลางคืนและกลางวันจากพระผู้ทรงกรุณาปรานี) จงกล่าวเถิด ใครจะปกป้องพวกท่านทั้งกลางคืนและกลางวันจากพระผู้ทรงกรุณาปรานี โดยมีคำกล่าวจากรากศัพท์นี้ว่า: ฉันได้ “กะละอ์” กลุ่มชน หมายถึง เมื่อฉันได้รักษาพวกเขา ฉันจะ “อักลุอ์” พวกเขา ดังที่อิบนุ ฮุรมะฮ์กล่าวว่า:
แท้จริง สุลัยมา (และอัลลอฮ์ทรงคุ้มครองนาง)
ตระหนี่ในบางสิ่งที่มิได้ทำให้นางขาดทุน (6)
คำกล่าวของพระองค์ (แต่ทว่าพวกเขาหันเหออกจากการรำลึกถึงพระเจ้าของพวกเขา) และคำกล่าวของพระองค์ว่า “บัล” (แต่ทว่า) นั้นเป็นการยืนยันถึงการปฏิเสธซึ่งผู้ถูกกล่าวด้วยคำพูดนี้รู้ดีอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ถูกกล่าวไว้อย่างชัดเจนในที่นี้ก็ตาม
และความหมายของโองการคือ: และมีอะไรสำหรับพวกเขาที่จะไม่รู้ว่าไม่มีผู้คุ้มครองใดสำหรับพวกเขาจากบัญชาของอัลลอฮ์หากบัญชานั้นประสบแก่พวกเขาไม่ว่ายามค่ำคืนหรือยามกลางวัน แต่ทว่าพวกเขาหันเหออกจากการรำลึกถึงคำตักเตือนและหลักฐานต่างๆ ของพระเจ้าของพวกเขาซึ่งพระองค์ทรงใช้เป็นข้อพิสูจน์เหนือพวกเขา พวกเขาไม่ใคร่ครวญในสิ่งนั้น จึงไม่ถือเป็นบทเรียน เนื่องจากความเขลาและความโง่เขลาของพวกเขา
---------------------------
เชิงอรรถ:
(6) บทกวีนี้เป็นของอิบรอฮีม บิน ฮุรมะฮ์ ดังที่ผู้ประพันธ์ระบุ และปรากฏใน “ลิซานุลอะรับ” (ภายใต้รากศัพท์ “กะละอ์”) โดยไม่ระบุผู้ประพันธ์ และในนั้นมีคำว่า “บิซาด” แทนที่คำว่า “บิชัยอ์” โดยกล่าวว่า: มีคำกล่าวว่า “กะละอะกัลลอฮุ กิลาอะฮ์” (ด้วยการออกเสียงสระอิ) หมายถึง อัลลอฮ์ทรงคุ้มครองและรักษาท่าน และได้นำบทกวี “แท้จริง สุลัยมา ... บทกวี” มาเป็นตัวอย่าง โดยวลี “และอัลลอฮ์ทรงคุ้มครองนาง” เป็นวลีแทรกสำหรับการดุอาอ์ และ “ยัรซุอุฮา” หมายถึง ทำให้เธอลดน้อยหรือเสียหาย หมายถึง เธอตระหนี่ในสิ่งเล็กน้อยสำหรับเธอหากเธอได้มอบสิ่งนั้นแก่เรา และผู้ประพันธ์ได้นำมาเป็นหลักฐานเพื่อยืนยันว่า “ยักลาอุ” หมายถึง “คุ้มครอง” ดังที่นักภาษาศาสตร์กล่าวไว้

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: บรรดาผู้ที่เร่งรัดพระเจ้าของพวกเขาให้ลงโทษนั้น มีพระเจ้าอื่นใดที่จะปกป้องพวกเขาได้หรือ หากเราจะนำการลงโทษของเรามาสู่พวกเขา และนำความหายนะของเรามาสู่พวกเขาโดยไม่ผ่านเรา? ความหมายคือ: หรือว่าพวกเขามีพระเจ้าอื่นจากเรา ที่จะปกป้องพวกเขาจากเรา? แล้วพระผู้ทรงเกียรติได้ทรงบรรยายลักษณะของพระเจ้าเหล่านั้นด้วยความอ่อนแอและต่ำต้อย ซึ่งเป็นคุณลักษณะของพวกเขา พระองค์จึงตรัสว่า: และพระเจ้าของพวกเขาที่พวกเขาวิงวอนอื่นจากเราจะสามารถปกป้องพวกเขาจากเราได้อย่างไร ในเมื่อพวกมันไม่สามารถช่วยเหลือตัวของพวกมันเองได้ และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: (وَلا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ) "และพวกเขาจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากเรา" นักตัฟซีรมีความเห็นต่างกันในความหมายของข้อนี้ และในความหมายของคำว่า يُصْحَبُونَ (ได้รับคุ้มครอง) บางกลุ่มกล่าวว่า: หมายถึงบรรดาพระเจ้าเหล่านั้น และว่าพวกมันจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากอัลลอฮ์ด้วยความดี * กล่าวถึงผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
บิชร์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: ยาซีดได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: ซะอีดได้รายงานแก่เรา จากกะตะดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنَا لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ) "หรือว่าพวกเขามีพระเจ้าอื่นจากเราที่จะปกป้องพวกเขา? พวกมันไม่สามารถช่วยเหลือตัวของพวกมันเองได้" หมายถึงบรรดาพระเจ้า (وَلا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ) "และพวกเขาจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากเรา" พระองค์ตรัสว่า: พวกมันจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากอัลลอฮ์ด้วยความดี
และอีกกลุ่มหนึ่งกล่าวว่า: แต่ความหมายของข้อนั้นคือ: และพวกเขาจะไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเรา * กล่าวถึงผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
อิบนุ อับดิล อะอ์ลาได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: อบู เษาร์ได้รายงานแก่เรา จากมะอ์มัร จากอิบนุ อบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับ (وَلا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ) "และพวกเขาจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากเรา" เขากล่าวว่า: จะไม่ได้รับความช่วยเหลือ
อัลกอซิมได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: อัลฮุซัยน์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: ฮัจญาจญ์ได้รายงานแก่ฉัน จากอิบนุ จุเรจญ์ เขากล่าวว่า: อิบนุ อับบาสกล่าวเกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنَا) "หรือว่าพวกเขามีพระเจ้าอื่นจากเราที่จะปกป้องพวกเขา?" จนถึงพระดำรัสที่ว่า (يُصْحَبُونَ) "จะได้รับการคุ้มครอง" เขากล่าวว่า: จะได้รับความช่วยเหลือ เขากล่าวว่า: มุญาฮิดกล่าวว่า: และพวกเขาจะไม่ได้รับการปกป้อง
อะลีได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: อบู ศอลิห์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: มุอาวิยะฮ์ได้รายงานแก่ฉัน จากอะลี จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (وَلا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ) "และพวกเขาจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากเรา" หมายถึง จะไม่ได้รับการคุ้มกัน * กล่าวถึงผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
มุฮัมมัด บิน ซะอัดได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า: บิดาของฉันได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า: ลุงของฉันได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า: บิดาของฉันได้รายงานแก่ฉัน จากบิดาของเขา จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (وَلا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ) "และพวกเขาจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากเรา" พระองค์ตรัสว่า: และพวกเขาจะไม่ได้รับการคุ้มกันจากเรา และนั่นคือพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (وَهُوَ يُجِيرُ وَلا يُجَارُ عَلَيْهِ) "และพระองค์ทรงให้การคุ้มกัน และจะไม่มีผู้ใดให้การคุ้มกันต่อพระองค์ได้" หมายถึง อัศ-ศอฮิบ (ผู้คุ้มกัน) และนั่นคือมนุษย์ผู้มีผู้คุ้มกันจากสิ่งที่เขากลัว นั่นคือพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า يُصْحَبُونَ (จะได้รับการคุ้มครอง)
อบูญะอ์ฟัรกล่าวว่า: และทัศนะที่ถูกต้องที่สุดในเรื่องนี้คือทัศนะของผู้ที่กล่าว ซึ่งเราได้นำมากล่าวจากอิบนุ อับบาส ว่า (هُمْ) "พวกเขา" ในพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (ولا هُمْ) "และพวกเขา" นั้นหมายถึงบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (يُصْحَبُونَ) "จะได้รับการคุ้มครอง" นั้นมีความหมายว่า: จะได้รับการคุ้มกัน (يُجَارُونَ) โดยการให้การคุ้มครอง (الجوار) เพราะมีรายงานจากชาวอาหรับว่า "ฉันเป็นผู้คุ้มครอง (جَار) ของเจ้า จากผู้นั้น และเป็นผู้คุ้มครอง (صَاحِب)" หมายถึง ฉันจะให้การคุ้มครองเจ้าและปกป้องเจ้า และหากพวกเขาไม่ได้รับการคุ้มครองด้วยการให้การคุ้มครอง และพวกเขาไม่มีผู้ใดปกป้องจากการลงโทษของอัลลอฮ์ ในขณะที่พระกริยาของอัลลอฮ์ทรงกริ้วต่อพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้รับการคุ้มครองด้วยความดี และไม่ได้รับความช่วยเหลือ

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: สำหรับพวกตั้งภาคีเหล่านี้ ไม่มีพระเจ้าองค์ใดที่จะปกป้องพวกเขาจากเรา และไม่มีผู้คุ้มครองใดที่จะคุ้มกันพวกเขาจากการลงโทษของเรา เมื่อเราต้องการลงโทษพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงวางใจในสิ่งนั้น และฝ่าฝืนบรรดารอซูลของเรา เนื่องจากความวางใจของพวกเขาในสิ่งนั้น แต่เราก็ให้พวกเขาได้สนุกสนานกับชีวิตในโลกนี้ และบรรพบุรุษของพวกเขาก่อนหน้าพวกเขาด้วย จนกระทั่งอายุขัยของพวกเขายาวนาน และพวกเขายังคงอยู่ในสภาพปฏิเสธศรัทธา ไม่มีการตักเตือนจากการลงโทษของเรามาถึงพวกเขา และไม่มีสิ่งยับยั้งจากการลงโทษในความปฏิเสธศรัทธาของพวกเขาและการฝ่าฝืนคำสั่งของเรา และการเคารพบูชาเจว็ดและรูปปั้นของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงลืมสัญญาของเรา และไม่รู้ถึงสถานที่แห่งความโปรดปรานของเราที่มีต่อพวกเขา และไม่รู้จักสถานที่แห่งการขอบคุณ และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า ( أَفَلا يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي الأرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا ) พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: พวกตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์เหล่านี้ ผู้ที่ขอสัญญาณต่าง ๆ แก่มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และเร่งรัดให้มีการลงโทษ ไม่เห็นดอกหรือว่าเราได้มายังแผ่นดิน โดยเราทำให้มันลดลงจากเขตแดนต่าง ๆ ของมัน ด้วยการที่เราปราบปรามชาวเมืองของมัน และมีชัยชนะเหนือพวกเขา และขับไล่พวกเขาออกไปจากมัน และฆ่าพวกเขาด้วยคมดาบ เพื่อที่พวกเขาจะได้ถือเป็นบทเรียนจากสิ่งนั้น และตักเตือนด้วยสิ่งนั้น และระวังตัวจากเรา ที่เราจะลงโทษพวกเขาเช่นเดียวกับที่เราได้ลงโทษบรรดาผู้ที่เราทำเช่นนั้นแก่พวกเขา จากชาวเขตแดนต่าง ๆ และได้กล่าวถึงผู้กล่าวตามคำพูดของเราในเรื่องนี้ และผู้ที่ขัดแย้งกับมันด้วยรายงานจากพวกเขาในซูเราะฮ์อัรเราะอ์ด์มาแล้ว ซึ่งเพียงพอที่จะไม่ต้องกล่าวซ้ำในที่นี้ และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า ( أَفَهُمُ الْغَالِبُونَ ) พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: พวกตั้งภาคีเหล่านี้ ผู้ที่เร่งรัดมุฮัมมัดให้มีการลงโทษ เป็นผู้มีชัยชนะเหนือเราดอกหรือ ทั้ง ๆ ที่พวกเขาได้เห็นการปราบปรามของเราต่อผู้ที่เราให้การลงโทษของเราเกิดขึ้นแก่เขาในเขตแดนต่าง ๆ ของแผ่นดินต่าง ๆ มิใช่เช่นนั้นดอก แต่เราคือผู้มีชัยชนะ และนี่คือการตำหนิจากอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งแก่พวกตั้งภาคีเหล่านี้ เนื่องมาจากความเขลาของพวกเขา พระองค์ตรัสว่า: พวกเขาคิดว่าพวกเขาจะมีชัยชนะเหนือมุฮัมมัดและปราบปรามเขาได้กระนั้นหรือ ทั้ง ๆ ที่ผู้ที่ต่อต้านเขาจากชาวเขตแดนต่าง ๆ นอกเหนือจากพวกเขาได้ถูกปราบปรามแล้ว ดังที่บิชร์ได้เล่าให้เราฟังว่า: ยาซีดได้เล่าให้เราฟังว่า: สะอีดได้เล่าให้เราฟัง จากกะอ์ดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า ( أَفَهُمُ الْغَالِبُونَ ) เขากล่าวว่า: พวกเขาไม่ใช่ผู้มีชัยชนะ แต่ทว่ารอซูลของอัลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม คือผู้มีชัยชนะ

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสแก่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมว่า: จงกล่าวเถิด โอ้มุฮัมมัด แก่บรรดาผู้ที่กล่าวว่า “จงนำโองการหนึ่งมาให้เราเช่นเดียวกับที่บรรดาผู้ถูกส่งมาในอดีตเคยนำมา” ว่า: แท้จริงฉันเพียงแต่ตักเตือนพวกท่าน โอ้กลุ่มชน ด้วยการประทานลงมาของอัลลอฮ์ซึ่งพระองค์ทรงประทานวะฮียฺแก่ผู้ที่อยู่ ณ ที่พระองค์ และฉันขู่พวกท่านด้วยการลงโทษของพระองค์
ดังที่บิชร์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: ยาซีดได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: สะอีดได้รายงานแก่เรา จากกะตะดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า “จงกล่าวเถิด แท้จริงฉันเพียงแต่ตักเตือนพวกท่านด้วยวะฮียฺ” หมายถึง ด้วยอัลกุรอานนี้
และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า “และคนหูหนวกจะไม่ได้ยินเสียงเรียกร้อง” นักอ่านมีความเห็นต่างกันในการอ่านข้อนี้ โดยนักอ่านทั่วไปจากเมืองต่างๆ อ่านว่า “วะลา ยัสมะอุ” โดยเปิด ยา (ยัสมะอุ) หมายความว่าเป็นกริยาของคนหูหนวก และคนหูหนวกในที่นี้คือฟิรอาวน์ และมีรายงานจากอบูอับดุรเราะฮ์มาน อัส-สุละมีว่า ท่านอ่านว่า “วะลา ตุสมิอุ” ด้วย ตา และมีสระดัมมะฮ์ ดังนั้นคำว่า “อัศ-ศุมมุ” (คนหูหนวก) ในการอ่านนี้จึงเป็นประธานของประโยค เพราะพระดำรัสที่ว่า “วะลา ตุสมิอุ” ไม่ได้ระบุผู้กระทำ และความหมายตามการอ่านนี้คือ: และอัลลอฮ์จะไม่ทรงให้คนหูหนวกได้ยินเสียงเรียกร้อง
อบูญะอ์ฟัรกล่าวว่า: และการอ่านที่ถูกต้องตามทัศนะของเราในเรื่องนี้คือสิ่งที่นักอ่านจากเมืองต่างๆ ยึดถือ เนื่องจากมีหลักฐานที่เป็นเอกฉันท์จากบรรดานักอ่าน และความหมายของข้อนั้นคือ: และผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์จะไม่เงี่ยหูฟังด้วยห้วใจของเขาเพื่อใคร่ครวญข้อตักเตือนและการรำลึกที่มีอยู่ในวะฮียฺของอัลลอฮ์ เพื่อเขาจะได้รำลึกและถือเป็นบทเรียน แล้วหลีกเลี่ยงจากความหลงผิดที่เขาดำรงอยู่ เมื่อข้อนั้นถูกอ่านแก่เขาและมีเจตนาเพื่อเขา แต่เขากลับผินหลังให้กับการถือบทเรียนและการไตร่ตรองในนั้น ดุจดังคนหูหนวกที่ไม่ได้รับฟังสิ่งที่ถูกกล่าวแก่เขาเพื่อนำไปปฏิบัติ
และตามสิ่งที่เราได้กล่าวในเรื่องนี้ บรรดาผู้ตัฟซีรก็ได้กล่าวเช่นเดียวกัน
* ข้อกล่าวอ้างของผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
บิชร์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: ยาซีดได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: สะอีดได้รายงานแก่เรา จากกะตะดะฮ์ เกี่ยวกับ (และคนหูหนวกจะไม่ได้ยินเสียงเรียกร้อง เมื่อพวกเขาถูกตักเตือน) ท่านกล่าวว่า: แท้จริงผู้ปฏิเสธศรัทธานั้นได้หูหนวกต่อคัมภีร์ของอัลลอฮ์ เขาไม่รับฟังมัน ไม่ได้รับประโยชน์จากมัน และไม่เข้าใจมัน ดังที่ผู้ศรัทธาและบรรดาผู้มีศรัทธาได้ยินและเข้าใจ

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสกล่าวว่า: และหากบรรดาผู้เร่งรัดให้มีการลงโทษเหล่านี้ ได้รับการแตะต้องด้วยลมหายแห่งการลงโทษจากพระเจ้าของเจ้า โอ้มุฮัมมัด โดย "ลมหาย" หมายถึง ส่วนแบ่งและโชค ตามที่พวกเขากล่าวกันว่า: "ฟูลานได้ให้ลมหาย (ส่วนแบ่ง) จากสิ่งของของเขาแก่ฟูลาน" เมื่อเขาได้ให้ส่วนหนึ่งหรือส่วนแบ่งจากทรัพย์สินแก่เขา

ดังที่บิชร์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: ยาซีดได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: ซะอีดได้รายงานแก่เราจากกะตะดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และหากพวกเขาได้รับการแตะต้องด้วยลมหายแห่งการลงโทษจากพระเจ้าของเจ้า" ... จนจบโองการ โดยกล่าวว่า: หากการลงโทษได้ประสบแก่พวกเขา

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "พวกเขาจะกล่าวอย่างแน่นอนว่า โอ้ความวิบัติแก่เรา แท้จริงเราเป็นผู้อธรรม" พระองค์ตรัสว่า: หากลมหายแห่งการลงโทษจากพระเจ้าของเจ้านี้ได้ประสบแก่พวกเขา โอ้มุฮัมมัด เนื่องจากการปฏิเสธศรัทธาต่อเจ้าและการปฏิเสธของพวกเขา พวกเขาจะได้รู้ในเวลานั้นถึงผลร้ายแห่งการปฏิเสธศรัทธาต่อเจ้า และพวกเขาจะยอมรับต่อตนเองถึงความโปรดปรานและความกรุณาของอัลลอฮ์ที่มีต่อพวกเขา และการเนรคุณต่อพระคุณทั้งหลายของพระองค์ที่มีต่อพวกเขา และพวกเขาจะกล่าวว่า โอ้ความวิบัติแก่เรา แท้จริงเราเป็นผู้อธรรมในการเคารพสักการะเจ้าแห่งและสิ่งเทียบเคียงทั้งหลายของเรา และเราได้ละทิ้งการเคารพสักการะอัลลอฮ์ผู้ทรงสร้างเราและทรงประทานความโปรดปรานแก่เรา และเราได้วางการเคารพสักการะไว้ไม่ถูกที่

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า (และเราจะตั้งตาชูอันเที่ยงธรรม) คือความยุติธรรม ซึ่งก็คือ (อัล-กิสฏ) และทรงกำหนดให้อัล-กิสฏ ซึ่งเป็นคำเอกพจน์ ทำหน้าที่ขยายคำว่า "ตาชู" (อัล-เมาวาซีน) ที่เป็นพหูพจน์ เพราะมันอยู่ในแนวทางแห่งความยุติธรรม ความพึงพอใจ และการพิจารณา และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (สำหรับวันกิยามะฮ์) หมายถึง สำหรับชาววันกิยามะฮ์ และสำหรับผู้ถูกนำมาเฝ้าพระองค์ในวันนั้นจากปวงบ่าวของพระองค์ โดยมีนักภาษาอาหรับบางท่านตีความความหมายของคำนี้ไปในทาง "ใน" ราวกับว่าความหมายในทัศนะของเขาคือ และเราจะตั้งตาชูอันเที่ยงธรรมในวันกิยามะฮ์ และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (ดังนั้นจะไม่มีชีวิตใดถูกอธรรมแม้แต่น้อย) หมายถึง ดังนั้นอัลลอฮ์จะไม่ทรงอธรรมต่อชีวิตใดๆ จากบรรดาผู้ที่ถูกนำมาเฝ้าพระองค์ แม้แต่น้อย โดยการลงโทษเขาด้วยบาปที่เขาไม่ได้ทำ หรือลดทอนรางวัลของการงานดีที่เขาได้ทำ และการเชื่อฟังที่เขาได้ปฏิบัติตามพระองค์ แต่พระองค์จะทรงตอบแทนผู้ทำดีด้วยความดีของเขา และจะไม่ทรงลงโทษผู้ทำชั่วเว้นแต่ด้วยความชั่วของเขา และตามสิ่งที่เราได้กล่าวในเรื่องนี้ ผู้รู้ด้านตัฟซีร (ตาอ์วีล) ก็ได้กล่าวเช่นเดียวกัน

* ข้อกล่าวอ้างของผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
มุฮัมมัด บิน ซะอัดได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: ลุงของฉันได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้เล่าถึงฉัน จากบิดาของท่าน จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า (และเราจะตั้งตาชูอันเที่ยงธรรมสำหรับวันกิยามะฮ์) ... จนจบโองการ และมันก็เหมือนกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และการชั่งในวันนั้นคือความจริง" หมายถึง ด้วยการชั่ง คือ ความยุติธรรมระหว่างพวกเขาด้วยความจริง ในการงานทั้งความดีและความชั่ว ดังนั้นผู้ใดที่ความดีของเขาห้อมล้อมความชั่วของเขา ตาชูของเขาก็จะหนัก หมายถึง ความดีของเขาได้ลบล้างความชั่วของเขา และผู้ใดที่ความชั่วของเขาห้อมล้อมความดีของเขา ตาชูของเขาก็จะเบา และที่พำนักของเขาคือฮาวิยะฮ์ (ขุมนรก) หมายถึง ความชั่วของเขาได้ลบล้างความดีของเขา

อัล-หะสัน บิน ยะห์ยาได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อับดุร-ร็อซซากได้แจ้งแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัษ-เษารีย์ได้แจ้งแก่เรา จากอิบนุ อะบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า (และเราจะตั้งตาชูอันเที่ยงธรรมสำหรับวันกิยามะฮ์) ท่านกล่าว: ที่จริงมันเป็นอุปมา เช่นเดียวกับการชั่งที่เกิดขึ้น ความจริงก็เกิดขึ้นเช่นกัน อัษ-เษารีย์กล่าวว่า: ไลษ์ได้กล่าวจากมุญาฮิด เกี่ยวกับ (และเราจะตั้งตาชูอันเที่ยงธรรม) ท่านกล่าว: คือความยุติธรรม

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และหากมันมีน้ำหนักเท่าเมล็ดมัสตาร์ด เราก็จะนำมันมา) หมายถึง และหากสิ่งที่มาจากการงานความดี หรือที่มีอยู่จากการงานความชั่ว มีน้ำหนักเท่าเมล็ดมัสตาร์ด เราก็จะนำมันมา หมายถึง เราจะนำมันมา แล้วนำมันมาแสดงต่อเขา ดังที่ยูนุสได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อิบนุ วะฮ์บ์ได้แจ้งแก่เรา โดยกล่าวว่า: อิบนุ ซัยด์ กล่าวเกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และหากมันมีน้ำหนักเท่าเมล็ดมัสตาร์ด เราก็จะนำมันมา) ท่านกล่าว: เราได้บันทึกมันและนับมันไว้สำหรับเขาและต่อเขา

ยูนุสได้เล่าถึงฉันว่า เขาได้แจ้งแก่เราว่า อิบนุ วะฮับกล่าวว่า อิบนุ ซัยด์ได้กล่าวเกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และหากมีน้ำหนักเท่าเมล็ดผักกาดหนึ่งเมล็ด เราก็จะนำมันมา) กล่าวว่า มันจะถูกนำมาเพื่อเป็นประโยชน์แก่เจ้าและเป็นโทษแก่เจ้า แล้วพระองค์จะทรงอภัยหากทรงประสงค์ หรือจะทรงลงโทษ และจะทรงตอบแทนตามการงานที่เขาได้กระทำไว้จากการเชื่อฟังปฏิบัติตาม

ส่วนมุญาฮิดได้กล่าวในเรื่องนั้น ดังที่ยูนุสได้เล่าถึงฉันว่า เขาได้แจ้งแก่เราว่า อิบนุ วะฮับกล่าวว่า สุฟยานได้เล่าถึงเราจากอิบนุ อบี นุญัยฮฺ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และหากมีน้ำหนักเท่าเมล็ดผักกาดหนึ่งเมล็ด เราก็จะนำมันมา) กล่าวว่า เราจะตอบแทนตามมัน

อัมร์ บิน อับดิลฮะมีดได้เล่าถึงเราว่า สุฟยานได้เล่าถึงเราจากลัยษ จากมุญาฮิดว่า เขากล่าวว่า (และหากมีน้ำหนักเท่าเมล็ดผักกาดหนึ่งเมล็ด เราก็จะนำมันมา) กล่าวว่า เราจะตอบแทนตามมัน และกล่าวว่า เราจะนำมันมา โดยที่พระองค์ทรงใช้คำว่า "ด้วยมัน" (بها) ในลักษณะแทนคำเพศหญิง แม้ว่าคำที่มาก่อนหน้านั้นคือคำว่า "น้ำหนักของเมล็ด" (مثقال حبة) ก็ตาม เพราะพระองค์ทรงหมายถึง "เมล็ด" ด้วยพระดำรัสที่ว่า "ด้วยมัน" ไม่ได้หมายถึง "น้ำหนัก" และหากทรงหมายถึง "น้ำหนัก" ก็คงจะตรัสว่า "ด้วยมัน" (به) โดยไม่มี ألف (อักษรอาหรับ) ท้ายคำ

และมีรายงานว่ามุญาฮิดได้ตีความพระดำรัสที่ว่า (เราจะนำมันมา) ตามที่เราได้กล่าวถึงจากเขานั้น เพราะเขาอ่านข้อนั้นว่า (آتَيْنا بها) โดยยืดเสียง ألف (อักษรอาหรับ)

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และเพียงพอแล้วที่เราจะเป็นผู้ทรงสอบสวน) หมายความว่า และเพียงพอแล้วสำหรับผู้ที่อยู่ในสถานที่นั้น ที่จะมีเราเป็นผู้ทรงสอบสวน เพราะไม่มีผู้ใดรู้ยิ่งเกี่ยวกับการงานของพวกเขา และสิ่งที่ได้ผ่านไปในโลกดุนยาจากความดีหรือความชั่ว เหนือกว่าเรา

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสไว้: และโดยแน่นอน เราได้ประทานให้แก่มูซา บุตรของอิมรอน และฮารูน น้องชายของเขา อัล-ฟุรกอน (อัล-ฟุรกอน) หมายถึง คัมภีร์ที่จำแนกระหว่างความจริงกับความเท็จ และนั่นคืออัต-เตารอฮฺ ตามคำกล่าวของบางคน

* การระบุผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
มุฮัมมัด บิน อัมร์ได้เล่าแก่ฉัน เขากล่าวว่า: อบู อาศิมได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: อีซาได้เล่าแก่เรา และอัล-ฮาริษได้เล่าแก่ฉัน เขากล่าวว่า: อัล-ฮะซันได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: วะรกออ์ (ทั้งหมด) ได้เล่าแก่เรา จากอิบนุ อบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ (อัล-ฟุรกอน) เขากล่าวว่า: คือคัมภีร์
อัล-กอซิมได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: อัล-ฮุซัยน์ได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: ฮัจญาจได้เล่าแก่ฉัน จากอิบนุ จุร็อยจ์ จากมุญาฮิด เช่นเดียวกัน
บิชร์ได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: ยะซีดได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า: ซะอีดได้เล่าแก่เรา จากกะตาดะฮ์ เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ (และโดยแน่นอน เราได้ประทานให้แก่มูซาและฮารูน อัล-ฟุรกอน) อัล-ฟุรกอน คือ อัต-เตารอฮฺ สิ่งที่อนุมัติและต้องห้ามของมัน และสิ่งที่อัลลอฮฺทรงจำแนกระหว่างความจริงกับความเท็จ
และอิบนุ ซัยด์ได้กล่าวในเรื่องนั้น ดังที่ยูนุสได้เล่าแก่ฉัน เขากล่าวว่า: อิบนุ วะฮับได้แจ้งแก่เรา เขากล่าวว่า: อิบนุ ซัยด์กล่าวเกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ (และโดยแน่นอน เราได้ประทานให้แก่มูซาและฮารูน อัล-ฟุรกอน) เขากล่าวว่า: อัล-ฟุรกอน คือ ความจริง อัลลอฮฺทรงประทานให้แก่มูซาและฮารูน ทรงจำแนกระหว่างทั้งสองกับฟิรเอานฺ ทรงตัดสินระหว่างพวกเขาด้วยความจริง และเขาได้อ่าน (และสิ่งที่เราได้ประทานให้แก่บ่าวของเราในวันแห่งอัล-ฟุรกอน) เขากล่าวว่า: คือวันบัดร์

อบูญะอ์ฟัรกล่าวว่า: และคำกล่าวนี้ที่อิบนุ ซัยด์ได้กล่าวในเรื่องนั้น เหมาะสมกับความหมายที่ปรากฏของโองการมากกว่า และนั่นเนื่องจากการมีวาว (และ) ในคำว่าดิยาอ์ (แสงสว่าง) และหากอัล-ฟุรกอนคืออัต-เตารอฮฺ ดังที่ผู้กล่าวเช่นนั้นได้กล่าว แนวทางของโองการก็ควรจะเป็น: และโดยแน่นอน เราได้ประทานให้แก่มูซาและฮารูน อัล-ฟุรกอน เป็นดิยาอ์ (แสงสว่าง) เพราะดิยาอ์ (แสงสว่าง) ที่อัลลอฮฺทรงประทานให้แก่มูซาและฮารูนคืออัต-เตารอฮฺ ซึ่งได้ให้แสงสว่างแก่ทั้งสองและแก่ผู้ที่ปฏิบัติตามทั้งสองในเรื่องศาสนาของพวกเขา และทำให้พวกเขาเห็นแจ้งในสิ่งอนุมัติและต้องห้าม และในที่นี้มิได้หมายถึงแสงสว่างของการมองเห็น และการมีวาวในเรื่องนั้นเป็นหลักฐานว่าอัล-ฟุรกอนไม่ใช่อัต-เตารอฮฺซึ่งเป็นดิยาอ์ (แสงสว่าง)

หากมีผู้กล่าวว่า: อะไรเล่าที่ปฏิเสธว่าดิยาอ์ (แสงสว่าง) เป็นคุณลักษณะของอัล-ฟุรกอน แม้ว่าจะมีวาวอยู่ในนั้น และความหมายก็คือ: และเป็นดิยาอ์ (แสงสว่าง) เราได้ประทานสิ่งนั้นแก่พวกเขา ดังเช่นที่พระองค์ตรัส (ด้วยเครื่องประดับคือดวงดาว * และเป็นการรักษา) ? จะมีคำตอบแก่เขาว่า: แม้ว่าประโยคจะมีความเป็นไปได้เช่นนั้น แต่ความหมายส่วนใหญ่คือสิ่งที่เรากล่าวมา และสิ่งที่จำเป็นคือต้องตีความความหมายของถ้อยคำของอัลลอฮฺไปตามความหมายส่วนใหญ่ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในบรรดาแง่มุมต่างๆ ที่รู้จักกันในหมู่ชาวอาหรับ เว้นแต่จะมีสิ่งขัดแย้งที่จำเป็นต้องยอมรับเนื่องจากมีหลักฐานจากคำรายงานหรือเหตุผล

และคำกล่าวของพระองค์ (และเป็นการรำลึกสำหรับผู้ยำเกรง) หมายถึง: และเป็นการตักเตือนสำหรับผู้ที่ยำเกรงอัลลอฮฺด้วยการเชื่อฟังปฏิบัติตามพระองค์ การปฏิบัติหน้าที่บังคับ และการหลีกเลี่ยงการละเมิด เป็นการรำลึกพวกเขาด้วยสิ่งที่อัลลอฮฺทรงประทานให้แก่มูซาและฮารูนจากอัต-เตารอฮฺ

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า เราได้ประทานให้แก่มูซาและฮารูน อัล-ฟุรกอน (ความหมายคือ) อัซ-ดิกรฺ (ข้อตักเตือน) ซึ่งเราได้ประทานให้แก่ทั้งสองสำหรับบรรดาผู้ยำเกรง ผู้กลัวพระเจ้าของพวกเขาโดยลับ หมายถึงในโลกดุนยานี้ ว่าจะทรงลงโทษพวกเขาในปรโลก เมื่อพวกเขายืนต่อหน้าพระองค์ด้วยการทอดทิ้งสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดเป็นหน้าที่แก่พวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงด้วยความยำเกรงต่อพระองค์ ต่างรักษาขอบเขตและหน้าที่ต่างๆ ของพระองค์ และพวกเขาจากช่วงเวลาที่วันกิยามะฮฺจะเกิดขึ้นนั้น ต่างหวาดหวั่น ระแวดระวังว่ามันจะเกิดขึ้นแก่พวกเขา แล้วพวกเขาจะถูกนำกลับไปยังพระเจ้าของพวกเขาในสภาพที่ได้ละเลยสิ่งที่จำเป็นต้องปฏิบัติต่ออัลลอฮฺ แล้วพระองค์จะทรงลงโทษพวกเขาด้วยการลงโทษที่พวกเขาไม่สามารถทนได้

พระผู้ทรงเกียรติผู้ทรงการสรรเสริญตรัสว่า: และอัลกุรอานนี้ซึ่งเราได้ประทานลงมาแก่มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมนั้น เป็นข้อตักเตือนสำหรับผู้ที่ยอมรับการตักเตือนด้วย และเป็นข้อคิดสอนใจสำหรับผู้ที่ยอมรับการตักเตือนด้วย (เป็นความจำเริญที่เราได้ประทานลงมา) ดังที่เราได้ประทานเตารอฮ์แก่มูซาและฮารูนเป็นข้อตักเตือนสำหรับผู้ยำเกรง (พวกเจ้าเป็นผู้ปฏิเสธมันกระนั้นหรือ) พระผู้ทรงเกียรติผู้ทรงการรำลึกตรัสว่า: พวกเจ้า โอ้หมู่ชน เป็นผู้ปฏิเสธคัมภีร์นี้ซึ่งเราได้ประทานลงมาแก่มุฮัมมัดกระนั้นหรือ และกล่าวว่า มันคือความฝันที่สับสน เปล่าเลย เขาได้กุเรื่องมันขึ้น เปล่าเลย เขาเป็นกวี ดังนั้นจงนำโองการมายังเราเถิด ดังที่บรรดารอซูลรุ่นก่อนถูกส่งมา และแท้จริงสิ่งที่เราได้ประทานแก่เขาในเรื่องนั้นเป็นข้อตักเตือนสำหรับผู้ยำเกรง เช่นเดียวกับที่เราได้ประทานแก่มูซาและฮารูนเป็นข้อตักเตือนสำหรับผู้ยำเกรง

และตามที่เราได้กล่าวในเรื่องนั้น บรรดาผู้ตัฟซีรได้กล่าวไว้เช่นเดียวกัน
* การรายงานจากผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
บิชร์ได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า ยาซีดได้เล่าแก่เรา เขากล่าวว่า สะอีดได้เล่าแก่เรา จากกะอ์ดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และนี่คือข้อตักเตือนอันจำเริญ) ... จนถึงพระดำรัสที่ว่า (พวกเจ้าเป็นผู้ปฏิเสธมันกระนั้นหรือ) หมายถึงอัลกุรอานนี้

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า (และโดยแน่นอน เราได้ให้การชี้นำที่ถูกต้องแก่อิบรอฮีมมาก่อนแล้ว) หมายถึงก่อนมูซาและฮารูน และเราได้ทรงชี้นำเขาให้สู่สัจธรรม และเราได้ช่วยเขาให้รอดพ้นจากหมู่ชนของเขาและครอบครัวของเขาจากการเคารพบูชารูปปั้น ดังเช่นที่เราได้กระทำเช่นนั้นกับมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และแด่อิบรอฮีมด้วย ดังนั้นเราจึงช่วยเขาให้รอดพ้นจากหมู่ชนและเครือญาติของเขาจากการเคารพบูชารูปปั้น และเราได้ชี้แนะเขาไปสู่ทางแห่งการชี้นำที่ถูกต้อง อันเป็นการประทานความสำเร็จจากเราแก่เขา

และตามที่เราได้กล่าวในเรื่องนั้น ผู้รู้ด้านตัฟซีรก็ได้กล่าวไว้เช่นเดียวกัน

* ข้อกล่าวอ้างของผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
มุฮัมมัด บิน อัมร์ได้เล่าถึงฉันว่า: อบู อาศิมได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: อีซาได้บอกเรา "หะ" และอัล-ฮาริษได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อัล-ฮะซันได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: วะรกอได้บอกเราทั้งหมด จากอิบนุ อบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และโดยแน่นอน เราได้ให้การชี้นำที่ถูกต้องแก่อิบรอฮีมมาก่อนแล้ว) เขากล่าวว่า: เราได้ชี้แนะเขาให้ถูกต้องตั้งแต่ยังเด็ก

อัล-กอซิมได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: อัล-ฮุซัยน์ได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: ฮัจญาจได้บอกฉัน จากอิบนุ จุร็อยจ์ จากมุญาฮิด (และโดยแน่นอน เราได้ให้การชี้นำที่ถูกต้องแก่อิบรอฮีมมาก่อนแล้ว) เขากล่าวว่า: พระองค์ทรงชี้แนะเขาให้ถูกต้องตั้งแต่ยังเด็ก

อิบนุ บัชชารได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: อับดุร-เราะหฺมานได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: สุฟยานได้บอกเรา จากอิบนุ อบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด (เราได้ให้การชี้นำที่ถูกต้องแก่อิบรอฮีมมาก่อนแล้ว) เขากล่าวว่า: พระองค์ทรงชี้แนะเขาให้ถูกต้องตั้งแต่ยังเด็ก

บิชร์ได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: ยาซีดได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: ซะอีดได้บอกเรา จากก็อตาดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และโดยแน่นอน เราได้ให้การชี้นำที่ถูกต้องแก่อิบรอฮีมมาก่อนแล้ว) กล่าวคือ: เราได้ประทานการชี้นำที่ถูกต้องแก่เขา

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และเราเป็นผู้ทรงรู้ดีต่อเขา) กล่าวคือ: และเราเป็นผู้ทรงรู้ดีต่อเขาว่าเขาเป็นผู้มีความเชื่อมั่นและศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และเป็นผู้ยึดมั่นในความเป็นเอกะต่อพระองค์ ไม่ตั้งภาคีใดๆ ต่อพระองค์

(เมื่อเขาได้กล่าวแก่บิดาของเขาและกลุ่มชนของเขา) หมายถึง ในเวลาที่เขาได้กล่าว และขณะที่เขาได้กล่าวแก่พวกเขา (สิ่งใดเหล่านี้คือรูปปั้นทั้งหลาย ซึ่งพวกท่านยึดมั่นต่อมัน) กล่าวคือ เขาได้กล่าวแก่พวกเขาว่า สิ่งใดเหล่านี้คือรูปภาพที่พวกท่านตั้งมั่นอยู่บนมัน และรูปปั้นเหล่านั้นคือเจว็ดทั้งหลายของพวกเขาซึ่งพวกเขาเคยเคารพบูชา

ดังที่ได้เล่าแก่ฉันโดยมุฮัมมัด บิน อัมร์ กล่าวว่า: ได้บอกแก่เราท่านอบู อาศิม กล่าวว่า: ได้บอกแก่เราท่านอีซา และได้เล่าแก่ฉันโดยอัล-ฮาริส กล่าวว่า: ได้บอกแก่เราท่านอัล-ฮะซัน กล่าวว่า: ได้บอกแก่เราท่านวะรกอ ทั้งหมดจากอิบนุ อบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ (สิ่งใดเหล่านี้คือรูปปั้นทั้งหลาย ซึ่งพวกท่านยึดมั่นต่อมัน) กล่าวว่า: เจว็ดทั้งหลาย

ได้เล่าแก่เราท่านอัล-กอซิม กล่าวว่า: ได้บอกแก่เราท่านอัล-ฮุซัยน์ กล่าวว่า: ได้บอกแก่ฉันท่านฮัจญาจ จากอิบนุ จุเรจ จากมุญาฮิด เช่นเดียวกัน

และโดยแน่นอน เราได้อธิบายไว้แล้วในส่วนที่ผ่านมาของหนังสือเล่มนี้ว่า "ผู้ยึดมั่นต่อสิ่งใด" คือผู้ที่ตั้งมั่นอยู่บนสิ่งนั้น พร้อมทั้งหลักฐานยืนยันของเรื่องนั้น และเราได้กล่าวถึงรายงานจากบรรดาผู้ตีความ (อัต-ตัอ์วีล) ไว้แล้ว

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสไว้ (ในอัลกุรอาน) โดยกล่าวว่า: อบูอิบรอฮีม (คืออาซัร) และกลุ่มชนของเขาได้กล่าวแก่อิบรอฮีมว่า: "เราได้พบว่าบรรพบุรุษของเราเป็นผู้บูชาเจว็ดเหล่านี้ ดังนั้นเราจึงปฏิบัติตามแนวทางของบรรพบุรุษของเรา โดยเราบูชามันเช่นเดียวกับที่พวกเขาบูชา" อิบรอฮีมได้กล่าว (ตอบพวกเขา) ว่า:

(แท้จริงพวกเจ้านั้น) โอ้กลุ่มชน (พวกเจ้าและบรรพบุรุษของพวกเจ้า) ในการที่พวกเจ้าเคารพภักดีต่อเจว็ดเหล่านั้น (อยู่ในความหลงผิดอันชัดแจ้ง) กล่าวคือ อยู่ในภาวะที่หลงทางจากหนทางแห่งสัจธรรม และเบี่ยงเบนจากแนวทางที่เที่ยงตรงอันชัดแจ้ง: กล่าวคือ ชัดเจนสำหรับผู้ใคร่ครวญด้วยสติปัญญา ว่าพวกเจ้านั้นอยู่ในภาวะที่เบี่ยงเบนจากสัจธรรม

(พวกเขากล่าวว่า "ท่านได้นำความจริงมายังเราหรือ") กล่าวคือ บิดาของเขาและกลุ่มชนของเขาได้กล่าวแก่เขาว่า ท่านได้นำความจริงมายังเราในสิ่งที่ท่านกล่าวหรือ (หรือว่าท่าน) เป็นผู้ล้อเล่น ผู้หยอกเย้า (ในหมู่ผู้หยอกเย้า)

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสกล่าวว่า: อิบรอฮีมกล่าวแก่พวกเขาว่า: "มิใช่เช่นนั้น แต่ฉันได้นำความจริงมายังพวกท่าน ไม่ใช่การเล่นสนุก พระเจ้าของพวกท่านคือพระเจ้าแห่งบรรดาชั้นฟ้าและแผ่นดิน ผู้ทรงสร้างมันทั้งหลาย และฉันอยู่ในฐานะผู้ยืนยันต่อพวกท่านว่า แท้จริงพระเจ้าของพวกท่านคือพระเจ้าแห่งบรรดาชั้นฟ้าและแผ่นดิน ผู้ทรงบังเกิดมันทั้งหลาย มิใช่บรรดาเจว็ดที่พวกท่านยึดมั่นอยู่ และมิใช่ทุกผู้ใดอื่นนอกจากพระองค์ ในฐานะพยานจากบรรดาพยานทั้งหลาย" กล่าวคือ: "ดังนั้น พวกท่านจงเคารพภักดีต่อพระองค์เท่านั้น มิใช่เจว็ดเหล่านี้ซึ่งเป็นสิ่งถูกสร้างของพระองค์ ซึ่งไม่อาจให้โทษหรือให้คุณได้"

บันทึกว่า อิบรอฮีม ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้สาบานด้วยคำสาบานนี้ในที่ลับจากกลุ่มชนของเขา และเป็นการปกปิด และไม่มีผู้ใดได้ยินสิ่งนั้นจากเขานอกจากผู้ที่เปิดเผยมันออกมาในภายหลัง ขณะที่พวกเขากล่าวว่า "ใครกันที่กระทำเช่นนี้ต่อบรรดาเจว็ดของเรา แท้จริงเขาอยู่ในหมู่ผู้อำมหิต" แล้วพวกเขากล่าวว่า "เราได้ยินชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวถึงพวกมัน เขาผู้นั้นมีชื่อว่าอิบรอฮีม"

*บันทึกจากผู้ที่กล่าวเช่นนั้น: มุฮัมมัด บิน อัมร์ได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อบู อาศิมได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อีซาได้เล่าถึงเรา และอัล-ฮาริษได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อัล-ฮะซันได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: วะรกอได้เล่าถึงเราทั้งหมด จากอิบนุ อบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และขอสาบานต่ออัลลอฮ์ แน่นอนฉันจะวางแผนต่อบรรดาเจว็ดของพวกท่าน" เขากล่าวว่า: เป็นคำกล่าวของอิบรอฮีมขณะที่กลุ่มชนของเขาได้ชวนเขาไปร่วมงานเทศกาลของพวกเขา แต่เขาปฏิเสธและกล่าวว่า "แท้จริงฉันป่วย" แล้วมีชายคนหนึ่งจากพวกเขาผู้คอยอยู่ข้างหลังได้ยินคำขู่บรรดาเจว็ดของพวกเขาจากเขา และเขาคือผู้ที่กล่าวว่า "เราได้ยินชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวถึงพวกมัน เขาผู้นั้นมีชื่อว่าอิบรอฮีม"

อัล-กอซิมได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อัล-ฮุซัยน์ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: ฮัจญาจได้เล่าถึงฉัน จากอิบนุ จุร็อยจ์ จากมุญาฮิด เช่นเดียวกัน

บัชร์ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: ยาซีดได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: ซะอีดได้เล่าถึงเรา จากกะตาดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และขอสาบานต่ออัลลอฮ์ แน่นอนฉันจะวางแผนต่อบรรดาเจว็ดของพวกท่าน" เขากล่าวว่า: เรามีความเห็นว่าเขาได้กล่าวสิ่งนั้นในขณะที่พวกเขาไม่ได้ยิน หลังจากที่พวกเขาผินหลังออกไป

และพระดำรัสของพระองค์ (فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا إِلا كَبِيرًا لَهُمْ) "แล้วพระองค์ก็ทรงทำให้พวกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เว้นแต่ชิ้นใหญ่สำหรับพวกเขา" นั้น นักอ่าน (กุรอาน) มีความเห็นต่างกันในการอ่านข้อนี้ โดยนักอ่านทั่วไปจากหัวเมืองต่างๆ ยกเว้นยะฮ์ยา บิน วะษาบ, อัล-อะอฺมัช และอัล-กิสาอี ได้อ่านว่า (فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا) โดยให้ความหมายว่าเป็นพหูพจน์ของ "จุซัยซ์" (ชิ้นเล็ก) ราวกับว่าพวกเขาหมายถึงพหูพจน์ของ "จุซัยซ์" และ "จุซาซ" เช่นเดียวกับการเปลี่ยน "คอฟีฟ" (เบา) เป็นพหูพจน์ว่า "คิฟาฟ" และ "กะรีม" (มีเกียรติ) เป็นพหูพจน์ว่า "กิราม"

และสำหรับเรา การอ่านที่ถูกต้องที่สุดในสองกรณีนี้ คือการอ่านของผู้ที่อ่านว่า (جُذَاذًا) โดยให้จุด "ญีม" เป็นสระอุ (ฎอมมะฮ์) เนื่องจากบรรดานักอ่านจากหัวเมืองต่างๆ มีฉันทามติร่วมกันในเรื่องนี้ และสิ่งที่พวกเขามีฉันทามติร่วมกันนั้นคือสิ่งที่ถูกต้อง และเมื่ออ่านเช่นนั้น มันคือ "มะศดัร" (รากศัพท์แสดงการกระทำ) เช่น อัร-ริฟาต (เศษผุพัง), อัล-ฟุตาต (เศษเล็กเศษน้อย), อัด-ดุกาก (ละเอียดยิบ) ซึ่งไม่มีรูปเอกพจน์ ส่วนผู้ที่ให้จุด "ญีม" เป็นสระอิ (กัซร์) นั้นถือเป็นพหูพจน์ของ "อัล-จุซัยซ์" และ "อัล-จุซัยซ์" นั้นคือรูป "ฟะอีล" ที่แปลงมาจาก "มะจฺซูซ" ไปสู่รูปนั้น เช่นเดียวกับ "กะซีร" (แตกหัก) และ "ฮะชีม" (แตกเป็นเสี่ยงๆ) ส่วน "อัล-มะจฺซูซะฮ์" หมายถึงสิ่งที่ถูกทำให้แตกออกเป็นชิ้นๆ

และตามแนวทางที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนี้ บรรดาผู้ตีความ (อัลกุรอาน) ก็ได้กล่าวเช่นเดียวกัน

* ข้อกล่าวอ้างของผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
อะลีได้เล่าถึงฉันว่า: อับดุลลอฮ์ได้เล่าถึงเรา: มุอาวิยะฮ์ได้เล่าถึงฉัน จากอะลี จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ (فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا) กล่าวว่า: หมายถึง เศษซากที่แตกพัง
มุฮัมมัด บิน อัมร์ได้เล่าถึงฉันว่า: อบู อาศิมได้เล่าถึงเรา: อีซาได้เล่าถึงเรา และอัล-ฮาริสได้เล่าถึงฉันว่า: อัล-หะซันได้เล่าถึงเรา: วะรกาอ์ได้เล่าถึงเราทั้งหมด จากอิบนุ อบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับ (جُذَاذًا) หมายถึง เช่นเดียวกับ "อัศ-ศะรีม" (สิ่งที่ถูกตัดออก)
อัล-กาซิมได้เล่าถึงเรา: อัล-หุซัยน์ได้เล่าถึงเรา: หุจญาจได้เล่าถึงฉัน จากอิบนุ จุรัยจ์ จากมุญาฮิด เช่นเดียวกัน
บิชร์ได้เล่าถึงเรา: ยะซีดได้เล่าถึงเรา: ซะอีดได้เล่าถึงเรา จากกะตาดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ (فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا) กล่าวว่า: หมายถึง เป็นชิ้นๆ

และสาเหตุของการกระทำของอิบรอฮีม (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ต่อเจว็ดทั้งหลายของกลุ่มชนของท่านนั้น คือดังที่ได้มีรายงานแก่เราโดยมูซา ท่านกล่าวว่า: ได้มีรายงานแก่เราโดยอัมร์ ท่านกล่าวว่า: ได้มีรายงานแก่เราโดยอัสบาฏ จากอัส-ซุดดียฺว่า อิบรอฮีมได้กล่าวแก่บิดาของท่านว่า: โอ้อิบรอฮีม แท้จริงพวกเรามีงานฉลอง หากเจ้าออกไปร่วมงานนั้นกับพวกเรา แน่นอนมันจะทำให้เจ้าชื่นชอบในศาสนาของเรา

เมื่อถึงวันงานฉลอง พวกเขาก็ออกไปยังงานนั้น อิบรอฮีมก็ออกไปร่วมกับพวกเขา เมื่ออยู่บนเส้นทางบางช่วง ท่านก็ปล่อยตัวลงนอนและกล่าวว่า: แท้จริงฉันป่วย หมายถึง ฉันเจ็บขาของฉัน ดังนั้นพวกเขาจึงเหยียบย่ำเท้าทั้งสองของท่านในขณะที่ท่านนอนแผ่หลา เมื่อพวกเขาเดินจากไป ท่านก็ร้องเรียกพวกเขาที่อยู่ท้ายขบวน และยังมีคนที่อ่อนแอเหลืออยู่ (และขอสาบานต่ออัลลอฮ์ แน่นอนฉันจะวางแผนทำลายเจว็ดของพวกท่าน หลังจากที่พวกท่านผินหลังให้หันหลังกลับไป) และพวกเขาได้ยินคำพูดนั้นจากท่าน

จากนั้นอิบรอฮีมก็กลับไปยังวิหารของเจว็ดทั้งหลาย ปรากฏว่ามันอยู่ในท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ เจว็ดองค์ใหญ่ตั้งอยู่ตรงข้ามประตูทางเข้าท้องพระโรง มีเจว็ดองค์เล็กกว่าตั้งอยู่ข้างๆ เจว็ดเหล่านั้นเรียงรายจากองค์ใหญ่ไปหาองค์เล็ก จนกระทั่งถึงประตูทางเข้าท้องพระโรง และปรากฏว่าพวกเขาได้จัดเตรียมอาหารไว้ แล้ววางมันไว้ตรงหน้าเจว็ดทั้งหลาย พวกเขากล่าวว่า: เมื่อถึงเวลาที่พวกเรากลับมา พวกเรากลับมาแล้ว และเจว็ดทั้งหลายได้ให้ความจำเริญในอาหารของเรา แล้วพวกเราก็ได้กิน

เมื่ออิบรอฮีมมองไปที่พวกมัน และมองไปที่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกมันซึ่งคืออาหาร ท่านกล่าวว่า: ทำไมพวกเจ้าไม่กินเล่า? เมื่อพวกมันไม่ตอบท่าน ท่านจึงกล่าวว่า: มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเจ้า ทำไมพวกเจ้าไม่พูด? แล้วท่านก็หันเข้าหาพวกมันโดยใช้มือขวาตีอย่างรวดเร็ว ท่านก็หยิบขวานเหล็กมา แล้วเจาะรูทุกเจว็ดที่ขอบของมัน จากนั้นท่านก็แขวนขวานไว้ที่คอของเจว็ดองค์ที่ใหญ่ที่สุด แล้วท่านก็ออกไป

เมื่อกลุ่มชนมาถึงอาหารของพวกเขา พวกเขามองไปยังเจว็ดของพวกเขา พวกเขากล่าวว่า: ใครทำเช่นนี้กับเจว็ดของพวกเรา แท้จริงเขาผู้นั้นอยู่ในหมู่ผู้อธรรมอย่างแน่นอน พวกเขากล่าวว่า: เราได้ยินชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวถึงพวกมัน เขาผู้นั้นถูกเรียกว่าอิบรอฮีม

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (เว้นแต่เจว็ดองค์ใหญ่ของพวกเขา) หมายถึง เว้นแต่เจว็ดองค์ใหญ่ของเจว็ดทั้งหลาย เพราะแท้จริงอิบรอฮีมไม่ได้ทำลายมัน แต่ตามที่มีการกล่าวไว้ ท่านได้แขวนขวานไว้ที่คอของมัน

และตามที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนั้น ผู้รู้ด้านการตีความ (อัต-ตัอฺวีล) ก็ได้กล่าวเช่นเดียวกัน

* กล่าวถึงผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:
ได้มีรายงานแก่เราทางอัล-กอซิม ท่านกล่าวว่า: ได้มีรายงานแก่เราทางอัล-หุซัยน์ ท่านกล่าวว่า: ได้มีรายงานแก่ข้าพเจ้าทางหะญาจ จากอิบนุ จุร็อยจฺ เกี่ยวกับ (เว้นแต่เจว็ดองค์ใหญ่ของพวกเขา) ท่านกล่าวว่า: อิบนุ อับบาสกล่าวว่า เว้นแต่เจว็ดองค์ใหญ่ของพวกเขา ซึ่งคือเจว็ดองค์ใหญ่ของเจว็ดทั้งหลายของพวกเขา อิบนุ จุร็อยจฺกล่าวว่า และมุญาฮิดกล่าวว่า: และอิบรอฮีมได้วางขวานซึ่งท่านใช้ทำลายเจว็ดของพวกเขาไว้พิงอยู่ที่หน้าอกของเจว็ดองค์ใหญ่ที่ท่านได้ละไว้

ได้มีรายงานแก่เราทางมุฮัมมัด บิน อัมร์ ท่านกล่าวว่า: ได้มีรายงานแก่เราทางอบู อาศิม ท่านกล่าวว่า: ได้มีรายงานแก่เราทางอีซา และได้มีรายงานแก่ข้าพเจ้าทางอัล-หาริษ ท่านกล่าวว่า: ได้มีรายงานแก่เราทางอัล-หะซัน ท่านกล่าวว่า: ได้มีรายงานแก่เราทางวัรกออ์ โดยทั้งหมดจากอิบนุ อบี นุญัยฮฺ จากมุญาฮิด ท่านกล่าวว่า: อิบรอฮีมได้วางขวานซึ่งท่านใช้ทำลายเจว็ดของพวกเขาไว้พิงอยู่ที่หน้าอกของเจว็ดองค์ใหญ่ที่ท่านได้ละไว้

(นี่คือส่วนที่ 3/3 ของตัฟซีรอัฏ-ฏอบะรี แปลเป็นภาษาไทยให้ลื่นไหลต่อเนื่อง:)

อิบนุ ฮุมัยด์ได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: สะละมะฮฺได้เล่าแก่เรา จากอิบนุ อิสฮาก โดยกล่าวว่า: เขา (อิบรอฮีม) ได้หันเข้าหาพวกเจว็ดเหล่านั้น ดังที่อัลลอฮฺ ตะบารอกะ วะตะอาลา ตรัสว่า "โดยการตีด้วยมือขวา" จากนั้นเขาได้เริ่มทุบทำลายพวกมันด้วยขวานในมือของเขา จนกระทั่งเมื่อเหลือเจว็ดที่ใหญ่ที่สุด เขาได้ผูกขวานไว้ที่มือเจว็ดนั้น แล้วจากพวกมันไป

เมื่อกลุ่มชนของเขากลับมา พวกเขาได้เห็นสิ่งที่เขาได้ทำกับเจว็ดทั้งหลายของพวกเขา สิ่งนั้นทำให้พวกเขาตกตะลึงและเห็นว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ พวกเขากล่าวว่า: "ใครกันที่ทำเช่นนี้กับพระเจ้าทั้งหลายของเรา แท้จริงเขานั้นอยู่ในหมู่ผู้อธรรม" และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "เพื่อว่าพวกเขาจะได้กลับมายังพระองค์" หมายความว่า: อิบรอฮีมได้ทำเช่นนั้นกับเจว็ดทั้งหลายของพวกเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้ใคร่ครวญและได้รู้ว่า หากเจว็ดเหล่านั้นไม่สามารถปกป้องตัวมันเองจากสิ่งที่อิบรอฮีมได้ทำกับมันได้แล้วไซร้ มันก็ยิ่งห่างไกลจากการที่จะปกป้องผู้อื่นจากผู้ที่ต้องการทำร้ายมัน ดังนั้น พวกเขาจึงควรจะหันกลับจากสิ่งที่พวกเขายึดมั่นอยู่ในการเคารพภักดีต่อเจว็ดเหล่านั้น ไปสู่สิ่งที่เขา (อิบรอฮีม) ยึดมั่นอยู่ นั่นคือศาสนาของเขาและการยึดมั่นในพระเจ้าองค์เดียว (เตาฮีด) และการปลดเปลื้องตนจากเจว็ดทั้งหลาย

และด้วยสิ่งที่คล้ายคลึงกับสิ่งที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนี้ บรรดาผู้รู้ด้านการตีความ (ตัฟซีร) ก็ได้กล่าวไว้เช่นกัน

* การระบุชื่อผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
บุชร์ได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: ยะซีดได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: สะอีดได้เล่าแก่เรา จากกะตาดะฮฺ เกี่ยวกับโองการ "เพื่อว่าพวกเขาจะได้กลับมายังพระองค์" เขากล่าวว่า: เขา (อิบรอฮีม) ได้ใช้กลอุบายกับพวกเขาโดยการกระทำนั้น เพื่อที่ว่าพวกเขาจะได้รำลึกหรือได้เห็นสัจธรรม

------------------------
หมายเหตุ:
(1) ในข้อความตรงนี้มีความไม่สมบูรณ์ และอาจมีข้อความที่ขาดหายไป ผู้เขียนจะชี้แจงให้ชัดเจนในคำพูดของท่านต่อไปหลังจากนี้ สรุปคือ การอ่านของนักอ่านทั่วไปส่วนใหญ่คือ "จุซาซัน" โดยมี "ญีม" ตัวแรกออกเสียงเป็นสระอุ (ฎอมมะฮฺ) มีการกล่าวว่าเป็นคำเอกพจน์ เช่นเดียวกับคำว่า "ฮิฏอม" (เศษเล็กเศษน้อย) และมีการกล่าวว่าเป็นพหูพจน์ที่ใช้ได้ยาก (ญัมอุล-อะซีซ) ส่วนอิบนุ วะษษาบและกลุ่มหนึ่งอ่านโดยออกเสียงสระอิ (กัซร์) ซึ่งคือ "จุซีซ" และคำที่คล้ายกันนี้ เช่น "กะรีม" และ "กิราม"

พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: กลุ่มชนของอิบรอฮีมกล่าวเมื่อพวกเขาเห็นเจว็ดของพวกเขาถูกทำลาย ยกเว้นเจว็ดที่อิบรอฮีมผูกขวานไว้: "ใครกันที่ทำเช่นนี้กับเจว็ดของเรา? แท้จริงผู้ที่ทำเช่นนี้กับเจว็ดของเราเป็นผู้ที่อธรรมอย่างแน่นอน!" หมายถึง เป็นผู้กระทำต่อเจว็ดเหล่านั้นในสิ่งที่เขาไม่ควรกระทำ

พวกเขากล่าวว่า: เราได้ยินชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวถึงพวกมัน (ด้วยการตำหนิ) เขาผู้นั้นมีชื่อว่าอิบรอฮีม
กล่าวคือ: ผู้ที่ได้ยินเขากล่าวว่า "ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ แน่นอนฉันจะวางแผนทำลายเจว็ดของพวกท่านอย่างแนบเนียน หลังจากพวกท่านผินหลังให้ไป" ได้กล่าวว่า เราได้ยินชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวถึงพวกมันด้วยการตำหนิติเตียน เขาผู้นั้นมีชื่อว่าอิบรอฮีม
ดังที่ได้รายงานแก่เราโดยอัลกอซิม เขากล่าวว่า: ได้รายงานแก่เราโดยอัลฮุซัยน์ เขากล่าวว่า: ได้รายงานแก่ฉันโดยฮัจญาจ จากอิบนุ จุร็อยจ์ (พวกเขากล่าวว่า: เราได้ยินชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวถึงพวกมัน) อิบนุ จุร็อยจ์กล่าวว่า: กล่าวถึงพวกมัน หมายถึง ตำหนิติเตียนพวกมัน
ได้รายงานแก่เราโดยอิบนุ ฮุมัยด์ เขากล่าวว่า: ได้รายงานแก่เราโดยสะละมะฮ์ จากอิบนุ อิสฮาก เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ (เราได้ยินชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวถึงพวกมัน เขาผู้นั้นมีชื่อว่าอิบรอฮีม) เราฟังเขาด่าทอพวกมัน ตำหนิติเตียนพวกมัน และเยาะเย้ยพวกมัน เราไม่เคยได้ยินใครพูดเช่นนั้นนอกจากเขา และเขาคือผู้ที่เราคาดว่าทำสิ่งนี้กับพวกมัน