سُورَةُ المائدة

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ที่ว่า): "และเมื่อพวกเขาได้มาหาพวกเจ้า พวกเขากล่าวว่า เราศรัทธาแล้ว ทั้งๆ ที่พวกเขาได้เข้ามาพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธา และพวกเขาก็ได้ออกไปพร้อมกับมัน และอัลลอฮฺทรงรู้ดียิ่งในสิ่งที่พวกเขาปกปิดไว้" (อายะฮฺ 61)

อบูญะอฺฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่งทรงกล่าวไว้ ซึ่งการรำลึกของพระองค์ว่า: และเมื่อพวกเขาได้มาหาพวกเจ้า โอ้บรรดาผู้ศรัทธา พวกเขาคือบรรดามุนาฟิก (ผู้กลับกลอก) จากหมู่ยิวเหล่านี้ พวกเขากล่าวแก่พวกเจ้าว่า "เราศรัทธาแล้ว" หมายถึง เราเชื่อในสิ่งที่นะบีของพวกท่านคือมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้นำมา และเราได้ปฏิบัติตามในศาสนาของท่าน ทั้งๆ ที่พวกเขายังคงตั้งมั่นอยู่บนการปฏิเสธศรัทธาและการหลงผิดของพวกเขา พวกเขาได้เข้ามาหาพวกเจ้าพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขาซึ่งพวกเขายึดถือไว้ในหัวใจของพวกเขาและซ่อนเร้นไว้ในทรวงอกของพวกเขา และพวกเขาได้แสดงออกซึ่งการยืนยันด้วยลิ้นของพวกเขาอย่างเท็จแก่พวกเจ้า "และพวกเขาก็ได้ออกไปพร้อมกับมัน" หมายถึง และพวกเขาได้ออกไปพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธาจากพวกเจ้า เช่นเดียวกับที่พวกเขาได้เข้ามาพร้อมกับมันยังพวกเจ้า พวกเขาไม่ได้ละทิ้งการปฏิเสธศรัทธาและการหลงผิดของพวกเขาเนื่องจากการมาหาพวกเจ้า พวกเขาคิดว่าสิ่งที่พวกเขากระทำนั้นจะถูกปิดบังจากอัลลอฮฺ ซึ่งนั่นคือความเขลาของพวกเขาต่ออัลลอฮฺ "และอัลลอฮฺทรงรู้ดียิ่งในสิ่งที่พวกเขาปกปิดไว้" หมายถึง และอัลลอฮฺทรงรู้ดียิ่งในสิ่งที่พวกเขา – ขณะที่พวกเขากล่าวแก่พวกเจ้าด้วยลิ้นของพวกเขาว่า "เราศรัทธาต่ออัลลอฮฺและต่อมุฮัมมัด และเราเชื่อในสิ่งที่ท่านได้นำมา" – ได้ปกปิดไว้จากพวกเขา คือสิ่งที่พวกเขาซ่อนเร้นไว้แห่งการปฏิเสธศรัทธา ด้วยตัวของพวกเขาเอง (42)

* * *

และตามแนวทางที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนั้น บรรดาผู้รู้ด้านตัฟซีร (ตัฟซีร) ก็ได้กล่าวไว้เช่นเดียวกัน

การระบุถึงผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:

12230 – บิชร์ บิน มุอัซ ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า ยาซีดได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า สะอีดได้รายงานแก่เรา จากก็อตาดะฮฺ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และเมื่อพวกเขาได้มาหาพวกเจ้า พพวกเขากล่าวว่า เราศรัทธาแล้ว" (จนจบอายะฮฺ) หมายถึง กลุ่มชนจากหมู่ยิว พวกเขาเคยเข้าไปหานะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แล้วแจ้งแก่ท่านว่าพวกเขาคือผู้ศรัทธา พึงพอใจในสิ่งที่ท่านได้นำมา ทั้งๆ ที่พวกเขายังยึดติดกับการหลงผิดและการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขา และพวกเขาได้เข้าไปพร้อมกับสิ่งนั้น และออกไปพร้อมกับมันจากที่นบีของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม

12231 – มุฮัมมัด บิน อัล-ฮุซัยน์ได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า อะห์มัด บิน มุฟัฎเฎาะลฺได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า อัสบาฏได้รายงานแก่เรา จากอัส-ซุดดีย์ เกี่ยวกับ (อายะฮฺ) "และเมื่อพวกเขาได้มาหาพวกเจ้า พวกเขากล่าวว่า เราศรัทธาแล้ว ทั้งๆ ที่พวกเขาได้เข้ามาพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธา และพวกเขาก็ได้ออกไปพร้อมกับมัน" เขากล่าวว่า: เหล่านี้คือกลุ่มชนจากบรรดามุนาฟิก (ผู้กลับกลอก) ซึ่งพวกเขาเป็นยิว พระองค์ตรัสว่า: พวกเขาเข้าไปในสภาพผู้ปฏิเสธศรัทธา และออกไปในสภาพผู้ปฏิเสธศรัทธา

12232 – มุฮัมมัด บิน ซะอัดได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า บิดาของฉันได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า ลุงของฉันได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า บิดาของฉันได้รายงานแก่ฉัน จากบิดาของท่าน จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และเมื่อพวกเขาได้มาหาพวกเจ้า พวกเขากล่าวว่า เราศรัทธาแล้ว ทั้งๆ ที่พวกเขาได้เข้ามาพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธา และพวกเขาก็ได้ออกไปพร้อมกับมัน" และแท้จริงพวกเขาได้เข้าไปในขณะที่พวกเขาพูดด้วยความจริง (ด้วยปาก) แต่หัวใจของพวกเขาซ่อนเร้นซึ่งการปฏิเสธศรัทธา พระองค์จึงตรัสว่า "พวกเขาได้เข้ามาพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธา และพวกเขาก็ได้ออกไปพร้อมกับมัน"

12233 – ยูนุส บิน อับดิลอะอฺลาได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า อิบนุ วะฮับได้แจ้งแก่เรา เขากล่าวว่า อิบนุ ซัยด์ได้กล่าวในพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และเมื่อพวกเขาได้มาหาพวกเจ้า พวกเขากล่าวว่า เราศรัทธาแล้ว ทั้งๆ ที่พวกเขาได้เข้ามาพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธา และพวกเขาก็ได้ออกไปพร้อมกับมัน" (หมายถึง) "และกลุ่มหนึ่งจากอะฮฺลุลกิตาบ (ชาวคัมภีร์) ได้กล่าวว่า จงศรัทธาต่อสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่บรรดาผู้ศรัทธาในตอนต้นของกลางวัน และจงปฏิเสธศรัทธาในตอนปลายของมัน เพื่อว่าพวกเขาจะได้หวนกลับ" (ซูเราะฮฺอาลิอิมรอน: 72)

และหากพวกเขา (มุนาฟิกีน) กลับไปหาพวกกาฟิรแห่งอะฮ์ลุลกิตาบ (ชาวคัมภีร์) และชัยฏอนของพวกเขา พวกเขาก็จะกลับมาพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขา (อีกครั้ง) และชนกลุ่มอะฮ์ลุลกิตาบเหล่านี้คือพวกยิว

12234 - อัลกอซิมได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัลฮุซัยน์ได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: ฮัจญาจได้เล่าแก่ฉัน จากอิบนุ จุรัยจ์ จากอับดุลลอฮ์ อิบนุ กะษีร (เกี่ยวกับโองการ) "และแท้จริงพวกเขาได้เข้ามาพร้อมกับการปฏิเสธศรัทธา และพวกเขาก็ได้ออกไปพร้อมกับมัน" หมายถึง แท้จริงมัน (การปฏิเสธศรัทธา) มาจากพวกเขา

----------------------
หมายเหตุเชิงอรรถ:
(42) ในฉบับพิมพ์เขียนว่า "مما يضمرونه" (จากสิ่งที่พวกเขาซ่อนเร้น) แต่ที่ถูกต้องจากต้นฉบับลายมือคือ "بما" (ด้วยสิ่งที่...) และบริบทของประโยคนี้หลังจากละประโยคแทรกที่เป็นคำอธิบายออกแล้วคือ: "และอัลลอฮ์ทรงรู้ดียิ่งถึงสิ่งที่พวกเขา... ปกปิดจากพวกเขา... ด้วยตัวของพวกเขาเอง" หมายถึง ทรงรู้ดียิ่งกว่าพวกเขาเกี่ยวกับตัวของพวกเขาเอง และคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "ด้วยสิ่งที่พวกเขาซ่อนเร้นจากการปฏิเสธศรัทธา" นั้น เชื่อมโยงกับคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "และอัลลอฮ์ทรงรู้ดียิ่งถึงสิ่งที่พวกเขาปกปิด" ซึ่งเป็นการอธิบายความหมายของคำกล่าวที่ว่า "ด้วยสิ่งที่พวกเขาปกปิด"
และโปรดดูการอธิบายความหมายของ "การปกปิด" ในสิ่งที่ได้ผ่านมาแล้ว 2: 228, 229

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ความว่า): "และเจ้าเห็นมากมายในหมู่พวกเขา (ยิว) รีบเร่งในการทำบาปและการละเมิด และการกินทรัพย์สินของพวกเขาอย่างมิชอบ ช่างเลวร้ายจริง ๆ สิ่งที่พวกเขาเคยกระทำ" (อัล-มาอิดะฮ์: 62)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่งทรงกล่าวแก่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ว่า: "และเจ้าเห็น" โอ้มุฮัมมัด "มากมาย" จากบรรดายิวเหล่านี้ซึ่งเราได้เล่าข่าวคราวของพวกเขาแก่เจ้า จากวงศ์วานอิสรออีล "รีบเร่งในการทำบาปและการละเมิด" หมายถึง พวกเขารีบเร่งที่จะลงมือทำบาป (43)

***

และมีรายงานว่า "อัล-อิษมฺ" (การทำบาป) ในที่นี้ หมายถึง การปฏิเสธศรัทธา (กุฟร์) (44)

12235 – มุฮัมมัด บิน อัล-ฮุซัยนฺได้รายงานแก่ฉันว่า เขากล่าวว่า: อะหมัด บิน มุฟัฎฎ็อลได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัสบาฏได้รายงานแก่เรา จากอัส-ซุดดียฺ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "และเจ้าเห็นมากมายในหมู่พวกเขารีบเร่งในการทำบาปและการละเมิด" เขากล่าวว่า: "อัล-อิษมฺ" หมายถึง การปฏิเสธศรัทธา

12236 – บิชร์ บิน มุอาซได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ยะซีดได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ซะอีดได้รายงานแก่เรา จากกะอ์ดะฮฺ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "และเจ้าเห็นมากมายในหมู่พวกเขารีบเร่งในการทำบาปและการละเมิด" และนี่เกิดขึ้นในหมู่ผู้ปกครองชาวยิวในหมู่พวกเจ้า (45)

12237 – ยูนุสได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อิบนุ วะฮับได้แจ้งแก่เรา โดยกล่าวว่า: อิบนุ ซัยด์กล่าวเกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "รีบเร่งในการทำบาปและการละเมิด" เขากล่าวว่า: พวกยิวเหล่านี้ "ช่างเลวร้ายจริง ๆ สิ่งที่พวกเขาเคยกระทำ" – (ต่อเนื่องไปจนถึงพระดำรัส) "หากแต่บรรดาหัวหน้านักปราชญ์และบรรดานักปราชญ์ของพวกเขาไม่ห้ามปรามพวกเขา..." จนถึงพระดำรัสที่ว่า "ช่างเลวร้ายจริง ๆ สิ่งที่พวกเขาเคยประกอบขึ้น" เขากล่าวว่า: "พวกเขาประกอบขึ้น" และ "พวกเขากระทำ" มีความหมายเดียวกัน เขากล่าวว่า: (การกล่าวตำหนิ) แก่กลุ่มเหล่านี้เมื่อพวกเขาไม่ห้ามปราม (ผู้อื่น) ก็เช่นเดียวกับ (การกล่าวตำหนิ) แก่กลุ่มเหล่านี้เมื่อพวกเขากระทำ (ความชั่ว) เขากล่าวว่า: และนั่นคือการประจบสอพลอ (46)

***

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: และคำกล่าวนี้ซึ่งเราได้อ้างมาจากอัส-ซุดดียฺ แม้ว่าจะเป็นคำกล่าวที่ไม่สามารถปฏิเสธความเป็นไปได้ในความถูกต้องได้ แต่สิ่งที่สมควรยิ่งกว่าสำหรับการอธิบายโองการคือ: การที่กลุ่มชนเหล่านั้นถูกบรรยายว่าพวกเขารีบเร่งในการทำบาปทั้งปวงของอัลลอฮฺ โดยไม่ยับยั้งชั่งใจจากสิ่งใดในหมู่บาปเหล่านั้น ทั้งจากการปฏิเสธศรัทธาและอื่น ๆ นอกเหนือจากนั้น เนื่องจากอัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่งได้ทรงกล่าวบรรยายพวกเขาอย่างกว้าง ๆ ด้วยสิ่งที่พระองค์ทรงบรรยายพวกเขา นั่นคือพวกเขารีบเร่งในการทำบาปและการละเมิด โดยไม่เจาะจงบาปใดบาปหนึ่งเป็นการเฉพาะ

***

ส่วน "อัล-อุดวาน" (การละเมิด) นั้น หมายถึง การล่วงละเมิดขอบเขตที่อัลลอฮฺทรงกำหนดไว้สำหรับพวกเขาในทุกสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนด (47)

***

ความหมายของเรื่องนี้คือ: บรรดายิวเหล่านี้ซึ่งพระองค์ทรงบรรยายพวกเขาในโองการเหล่านี้ด้วยสิ่งที่พระองค์ผู้ทรงสูงส่งทรงบรรยาย พวกเขาจำนวนมากรีบเร่งในการฝ่าฝืนอัลลอฮฺและขัดคำสั่งของพระองค์ และพวกเขาล่วงละเมิดขอบเขตของพระองค์ซึ่งพระองค์ทรงกำหนดไว้สำหรับพวกเขา ในสิ่งที่พระองค์ทรงอนุมัติและทรงห้ามแก่พวกเขา ในการที่พวกเขากิน "อัส-สุฮฺต" (ทรัพย์สินอันมิชอบ) – และนั่นคือสินบนซึ่งพวกเขาเอามาจากผู้คน ในการตัดสินคดีโดยขัดแย้งกับคำตัดสินของอัลลอฮฺในหมู่พวกเขา (48)

***

อัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: "ช่างเลวร้ายจริง ๆ สิ่งที่พวกเขาเคยกระทำ" หมายถึง ขอสาบานว่า ช่างเลวร้ายจริง ๆ การงานที่บรรดายิวเหล่านี้เคยกระทำ ในการที่พวกเขารีบเร่งในการทำบาปและการละเมิด และการที่พวกเขากินทรัพย์สินอันมิชอบ

***

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "ทำไมบรรดารับบานียูนและอะห์บารจึงไม่ห้ามพวกเขาจากการพูดความผิดและการกินสิ่งต้องห้ามเล่า แท้จริงสิ่งที่พวกเขากระทำนั้นชั่วช้ายิ่งนัก" (อัลฏอบะรีย์กล่าวว่า)
อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรีย์) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการกล่าวรำลึกถึงพระองค์เป็นที่ยิ่งใหญ่ ตรัสว่า: ทำไมบรรดาผู้ที่รีบเร่งในการทำบาป การละเมิด และการกินสินบนในการตัดสิน (ในหมู่ชาวยิวแห่งวงศ์วานอิสรออีล) นี้ จึงไม่ถูกห้ามโดย "รับบานียูน" ของพวกเขา – และพวกเขาคือผู้นำผู้ศรัทธาของพวกเขา และผู้ปกครองผู้รอบรู้ในการปกครองของพวกเขา – และ "อะห์บาร" ของพวกเขา – และพวกเขาคือนักปราชญ์และผู้นำของพวกเขา – "จากการพูดความผิดของพวกเขา" หมายถึง จากการพูดเท็จและคำให้การอันเป็นเท็จ นั่นคือเพราะพวกเขาเคยตัดสินในหมู่พวกเขาด้วยสิ่งที่มิใช่การตัดสินของอัลลอฮ์ และพวกเขาเคยเขียนคัมภีร์ด้วยมือของพวกเขาเอง แล้วกล่าวว่า "นี่คือการตัดสินของอัลลอฮ์ และนี่คือคัมภีร์ของพระองค์" อัลลอฮ์ตรัสว่า: "ดังนั้น ความหายนะจงมีแด่พวกเขา จากสิ่งที่มือของพวกเขาได้เขียนไว้ และความหายนะจงมีแด่พวกเขา จากสิ่งที่พวกเขาได้แสวงหามา" (ซูเราะฮ์อัล-บะกอเราะฮ์ โองการที่ 79)

ส่วนพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และการกินสิ่งต้องห้ามของพวกเขา" นั้น พระองค์ทรงหมายถึง สินบนซึ่งพวกเขาเคยรับมา ในการที่พวกเขาตัดสินด้วยสิ่งอื่นจากคัมภีร์ของอัลลอฮ์ แก่ผู้ที่พวกเขาตัดสินให้

และโดยแน่นอน เราได้ชี้แจงความหมายของ "อัร-รับบานียูน" และ "อัล-อะห์บาร" และความหมายของ "อัส-สุห์ติ" พร้อมด้วยหลักฐานยืนยันของสิ่งนั้น ในสิ่งที่ได้ผ่านมาแล้ว โดยมีสิ่งที่เพียงพอต่อการไม่กล่าวซ้ำในสถานที่นี้

"แท้จริงสิ่งที่พวกเขากระทำนั้นชั่วช้ายิ่งนัก" และนี่คือการสาบานประเภทหนึ่งจากอัลลอฮ์ ซึ่งพระองค์ทรงสาบานด้วยสิ่งนั้น พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการกล่าวรำลึกถึงพระองค์เป็นที่ยิ่งใหญ่ ตรัสว่า: ขอสาบานว่า: แท้จริงการกระทำนั้นชั่วช้ายิ่งนัก ซึ่งบรรดารับบานียูนและอะห์บารเหล่านั้นได้กระทำ ในการที่พวกเขาละเลยที่จะห้ามบรรดาผู้ที่รีบเร่งในหมู่พวกเขา ในการทำบาป การละเมิด และการกินสิ่งต้องห้าม จากสิ่งที่พวกเขาเคยปฏิบัติจากสิ่งนั้น

และบรรดานักปราชญ์เคยกล่าวว่า: ในอัลกุรอานไม่มีโองการใดที่ตำหนิติเตียนบรรดานักปราชญ์รุนแรงไปกว่าโองการนี้ และไม่มีโองการใดที่น่าหวาดกลัวสำหรับพวกเขายิ่งไปกว่าโองการนี้

12238 – มุฮัมมัด บิน บัชชาร ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ บิน ดาวูด ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: สะละมะฮ์ บิน นุบัยฏ ได้รายงานแก่เรา จาก อัฎ-เฎาะฮ์ฮาก บิน มุซาฮิม เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "ทำไมบรรดารับบานียูนและอะห์บารจึงไม่ห้ามพวกเขาจากการพูดความผิด" เขากล่าวว่า: ในอัลกุรอานไม่มีโองการใดที่น่าหวาดกลัวในทัศนะของฉันยิ่งไปกว่าโองการนี้ (นั่นคือ) ว่าเราอาจไม่ห้าม (สิ่งที่ชั่ว)

12239 – อบู กุร็อยบ์ ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อิบนุ อัตติยะฮ์ ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ก็อยส์ ได้รายงานแก่เรา จาก อัล-อะลาอ์ บิน อัล-มุซัยยิบ จาก คอลิด บิน ดีนาร์ จาก อิบนุ อับบาส กล่าวว่า: ในอัลกุรอานไม่มีโองการใดที่ตำหนิติเตียนรุนแรงไปกว่าโองการนี้: "ทำไมบรรดารับบานียูนและอะห์บารจึงไม่ห้ามพวกเขาจากการพูดความผิดและการกินสิ่งต้องห้ามเล่า แท้จริงสิ่งที่พวกเขากระทำนั้นชั่วช้ายิ่งนัก" เขากล่าวว่า: นี่คือการอ่าน (ของเขา)

และด้วยสิ่งที่คล้ายคลึงกับสิ่งที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนั้น บรรดาผู้เชี่ยวชาญด้านการตัฟซีรได้กล่าวไว้

การกล่าวถึงผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:
12240 – ฮันนาด ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: วะกีอ์ ได้รายงานแก่เรา – และ อิบนุ วะกีอ์ ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้รายงานแก่เรา – จาก สะละมะฮ์ บิน นุบัยฏ จาก อัฎ-เฎาะฮ์ฮาก: "ทำไมบรรดารับบานียูนและอะห์บารจึงไม่ห้ามพวกเขาจากการพูดความผิดและการกินสิ่งต้องห้ามเล่า" [เขากล่าวว่า: "อัร-รับบานียูนและอัล-อะห์บาร" นั้นคือนักนิติศาสตร์ (ฟุเกาะฮาอ์) ของพวกเขา ผู้รู้การอ่าน (กุรออ) ของพวกเขา และนักปราชญ์ของพวกเขา]

อัฏ-ฏอบะรีกล่าวว่า: จากนั้น อัฎ-ฎอฮากกล่าวว่า: และสิ่งใดเล่าที่ทำให้ฉันหวาดกลัวจากอายะฮ์นี้!] (55)

12241 - มุซันนาได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ บิน ศอลิห์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: มุอาวิยะฮ์ บิน ศอลิห์ได้รายงานแก่ฉัน จากอะลี บิน อะบี ฏอลหะฮ์ จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า: "หากบรรดาร็อบบานียูนและอะห์บารไม่ห้ามปรามพวกเขา จากการกล่าวความผิดและการบริโภคสิ่งต้องห้ามแล้วไซร้ แน่นอนสิ่งที่พวกเขากระทำนั้นชั่วช้ายิ่งนัก" (อัล-มาอิดะฮ์: 63) หมายถึงบรรดาร็อบบานียูนว่า: แท้จริงสิ่งที่พวกเขากระทำนั้นชั่วช้ายิ่งนัก

-------------------เชิงอรรถ:
(43) ดูการอธิบาย "อัล-มุซาระอะฮ์" (การรีบเร่ง) ที่ผ่านมา 10:404, หมายเหตุ:3 และบรรณานุกรมที่นั่น
(44) ดูการอธิบาย "อัล-อิษม์" (ความผิด) ที่ผ่านมา 9:196, 197 จากนั้นดูในดัชนีภาษาอื่นๆ
(45) ในฉบับพิมพ์: "في أحكام اليهود" (ในบรรดาพระบัญญัติของชาวยิว) แต่ที่ถูกต้องจากต้นฉบับเขียนมือคือ...
(46) คำกล่าวของท่าน: "และนั่นคือการประนีประนอม" ถูกละไว้ในฉบับพิมพ์ แต่มีอยู่ในต้นฉบับเขียนมือซึ่งเขียนไม่ชัดเจนดังนี้: "قال: وذلك الإركان" (ท่านกล่าว: และนั่นคือการยึดเหนี่ยว) และการอ่านที่ถูกต้องคือสิ่งที่เราได้ยืนยันไว้ และ "อัล-อิดฮาน" หมายถึง ความอ่อนโยนและการประนีประนอม ทั้งในเรื่องศาสนาและทุกสิ่ง และในอัลกุรอาน: "وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ" (พวกเขาปรารถนาว่า เจ้าประนีประนอม แล้วพวกเขาก็จะประนีประนอม) (อัล-กอลัม: 9)
(47) ดูการอธิบาย "อัล-อุดวาน" (การละเมิด) ที่ผ่านมา 9:362, หมายเหตุ:1 และบรรณานุกรมที่นั่น
(48) ดูการอธิบาย "อัส-สุฮ์ต" (สิ่งต้องห้าม/สิ่งโสมม) ที่ผ่านมา 10:317-324
(49) ดูการอธิบาย "لولا" (หากไม่/ไฉนเล่า) ในความหมายว่า "هلا" (ไฉนเล่า) ที่ผ่านมา 2:552, 553
(50) ดูการอธิบาย "อัร-ร็อบบานียูน" (ผู้รู้ลึกซึ้งในศาสนา/นักปราชญ์) ที่ผ่านมา 5:540-544 / 10:341-343
(51) ดูการอธิบาย "อัล-อะห์บาร" (นักวิชาการ/ปราชญ์) ที่ผ่านมา 6:543, 544 / 10:341-343
(52) ดูหมายเหตุก่อนหน้านี้ข้างต้น
(53) อัษร์ (รายงาน) หมายเลข 12238 - "อับดุลลอฮ์ บิน ดาวูด บิน อามิร บิน อัร-รอบีอ์ อัล-ฮัมดานี" อบู อับดุรเราะฮ์มาน อัล-คุรัยบี เขาเป็นผู้可信ถือ (ษิกะฮ์) เป็นผู้บำเพ็ญอิบาดะฮ์ และเป็นผู้ยากลำบากในการรับรายงาน มีชีวประวัติใน อัต-ตัฮฺซีบ
(54) อัษร์ (รายงาน) หมายเลข 12239 - "อิบนุ อัตติยะฮ์" คือ "อัล-หะสัน บิน อัตติยะฮ์ บิน นะญีฮ์ อัล-กุร็อยชี" อบู อะลี อัล-บัซซาร ผ่านมาแล้วด้วยหมายเลข: 1939, 4962, 7535, 8961, 8962 และเขาคือผู้ที่อบู กุร็อยบ์รายงานจากและกล่าวว่า: "อิบนุ อัตติยะฮ์" แต่ในฉบับพิมพ์และต้นฉบับเขียนมือเป็น: "อบู อัตติยะฮ์" ซึ่งเป็นความผิดพลาด และ "ก็อยส์" คือ "ก็อยส์ บิน อัร-รอบีอ์ อัล-อัสดี" ผ่านมาแล้วด้วยหมายเลข: 159, 4842, 5413, 6892, 7535 และ "อัล-อะลา อ์ บิน อัล-มุซัยยิบ บิน ราฟิอ์ อัล-อัสดี" ผ่านมาแล้วด้วยหมายเลข: 3789 และ "คอลิด บิน ดีนาร อัต-ตะมีมี อัส-สะอ์ดี" ผ่านมาแล้วด้วยหมายเลข: 44 และเขาไม่ได้พบกับอิบนุ อับบาส
(55) อัษร์ (รายงาน) หมายเลข 12240 - ในฉบับพิมพ์มีข้อความ "...และการบริโภคสิ่งต้องห้ามของพวกเขา แน่นอนสิ่งที่พวกเขากระทำนั้นชั่วช้ายิ่งนัก" ซึ่งเป็นข้อความอายะฮ์ที่สมบูรณ์ แต่สำหรับข้อรายงาน (เคาะบัร) นั้นไม่มีส่วนต่อท้าย ส่วนในต้นฉบับเขียนมือ ไม่มีทั้งส่วนต่อท้ายของอายะฮ์และส่วนต่อท้ายของข้อรายงาน ซึ่งสิ่งที่เราได้ยืนยันมาจาก อัด-ดุรร์ อัล-มันษูร เล่ม 1 หน้า 296 กล่าวว่า: "และอับด บิน ฮุมัยด์ได้นำออกมา (รายงาน) จากทางสะละมะฮ์ บิน นุบัยฏ..." และได้นำเสนออัษร์ (รายงาน) ตามที่เราได้ยืนยันไว้

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ที่ว่า): "และพวกยิวกล่าวว่า มือของอัลลอฮฺถูกล่ามไว้ มือของพวกเขาต่างหากที่ถูกล่าม และพวกเขาถูกสาปแช่ง เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเขากล่าว แต่มือทั้งสองของพระองค์นั้นกางออกอยู่ พระองค์ทรงใช้จ่ายตามที่พระองค์ทรงประสงค์"

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: นี่คือข่าวจากอัลลอฮฺ ตะอาลา ซึ่งพระองค์ทรงกล่าวถึงการกล้าดีของพวกยิวต่อพระเจ้าของพวกเขา และการที่พวกเขาพรรณนาพระองค์ด้วยสิ่งที่มิใช่ลักษณะของพระองค์ เพื่อเป็นการตำหนิติเตียนพวกเขาในเรื่องนั้น และเพื่อเป็นการแจ้งให้ท่านนบีของพระองค์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ทราบถึงความเขลาอันเก่าแก่ของพวกเขาและการหลงผิดของพวกเขาในพระองค์ และการที่พวกเขาปฏิเสธบรรดาคุณความดีทั้งหลายของพระองค์ที่มีต่อพวกเขา ทั้งการที่พระองค์ทรงอภัยให้พวกเขามากมาย และทรงยกโทษให้ในความผิดอันมหันต์ของพวกเขา = และเพื่อเป็นข้อพิสูจน์แก่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่าท่านเป็นนบีที่ถูกส่งมาและเป็นรอซูลที่ถูกแต่งตั้งว่า แท้จริงข่าวสารเหล่านี้ที่พระองค์ทรงแจ้งแก่พวกเขา เป็นส่วนหนึ่งจากความรู้ที่ซ่อนเร้นและปกปิดของพวกเขา ซึ่งไม่มีใครรู้มันนอกจากบรรดาหะกีมและนักวิชาการของพวกเขา โดยที่ชาวยิวคนอื่นๆ นอกเหนือจากนั้นไม่รู้ ไม่ต้องพูดถึงประชาชาติที่อ่านเขียนไม่เป็นจากชาวอาหรับ ผู้ซึ่งไม่ได้อ่านคัมภีร์ใดๆ และไม่ได้จดจำความรู้ใดๆ จากความรู้ของชาวคัมภีร์ ดังนั้นอัลลอฮฺจึงทรงเปิดเผยสิ่งนั้นแก่ท่านนบีมุฮัมมัดของพระองค์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เพื่อยืนยันความสัตย์จริงของท่านในหมู่พวกเขา และเพื่อตัดข้ออ้างของพวกเขาด้วยสิ่งนั้น

* * *

พระองค์ ตะอาลา ตรัสว่า: "และพวกยิวกล่าว" จากวงศ์วานอิสรออีล "ว่ามือของอัลลอฮฺถูกล่ามไว้" พวกเขาหมายถึงว่า ความดีของอัลลอฮฺนั้นถูกยับยั้งไว้ และการประทานของพระองค์นั้นถูกกักขังจากการแผ่กว้างแก่พวกเขา ดังที่อัลลอฮฺ ตะอาลา ตรัสไว้ในการอบรมสั่งสอนท่านนบีของพระองค์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม (ความว่า): "และเจ้าอย่าได้ทำให้มือของเจ้า (หมายถึง ความตระหนี่) ถูกล่ามไว้ที่คอของเจ้า และอย่าได้กางมันออกทั้งหมด" (ซูเราะฮฺอัล-อิสรออ์: 29)

* * *

และที่พระองค์ ตะอาลา ทรงพรรณนา "มือ" ด้วยสิ่งนั้น ทั้งที่ความหมายคือ "การให้" นั้น ก็เพราะว่าการให้ของมนุษย์และการบริจาคความดีของพวกเขาส่วนใหญ่จะกระทำด้วยมือของพวกเขา ดังนั้นการที่ผู้คนใช้คำพูดในการพรรณนาบางส่วนของพวกเขาแก่บางส่วน เมื่อพวกเขาพรรณนาเขาด้วยความมีน้ำใจและความเอื้อเฟื้อ หรือด้วยความตระหนี่ ความขี้เหนียว และความคับแคบ โดยโยงสิ่งที่มาจากสิ่งนั้นจากลักษณะของผู้ถูกพรรณนาไปยังมือทั้งสองของเขา ดังที่อัล-อะอ์ชาได้กล่าวในการสรรเสริญชายคนหนึ่งว่า:

"มือทั้งสองของท่านคือมือแห่งเกียรติยศ มือหนึ่งเป็นมือที่ให้ประโยชน์ และอีกมือหนึ่งเมื่อทรัพย์สินอาหารถูกละเลย (ไม่ให้) มันก็จ่ายออกไป"

ดังนั้นเขาจึงโยงสิ่งที่มาจากลักษณะของผู้เป็นเจ้าของมือ ทั้งการจ่ายออกและการให้ประโยชน์ ไปยัง "มือ" และเช่นเดียวกันนี้จากคำพูดของชาวอาหรับในบทกวีและสุภาษิตของพวกเขามีมากมายจนไม่สามารถนับได้

แล้วอัลลอฮ์ก็ตรัสแก่พวกเขาด้วยสิ่งที่พวกเขารู้จักและใช้สนทนากันในภาษาของพวกเขา โดยตรัสว่า: "และพวกยิวได้กล่าวว่า มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้" หมายถึง พวกเขากล่าวว่า แท้จริงอัลลอฮ์ทรงตระหนี่ต่อเรา และทรงยับยั้งความโปรดปรานของพระองค์จากเรา โดยไม่ทรงประทานความโปรดปราน เปรียบเสมือนผู้ที่มือของเขาถูกล่ามไว้ ซึ่งไม่สามารถแบมือออกเพื่อให้หรือทำความดีได้ อัลลอฮ์ทรงสูงส่งเหนือสิ่งที่พวกเขากล่าว โอ้ศัตรูของอัลลอฮ์! (57)

แล้วอัลลอฮ์ก็ตรัส駁斥พวกเขา และแจ้งแก่พวกเขาถึงความกริ้วของพระองค์ที่มีต่อพวกเขา โดยตรัสว่า: "มือของพวกเขาถูกล่ามไว้" หมายถึง มือของพวกเขาถูกยับยั้งจากความดีทั้งหลาย และถูกหดรั้งจากการแบมือออกเพื่อให้สิ่งต่างๆ (58) "และพวกเขาถูกสาปแช่ง เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเขาได้กล่าว" และพวกเขาถูกขับไกลจากความเมตตาและความโปรดปรานของอัลลอฮ์ เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเขาได้กล่าวจากการปฏิเสธศรัทธา และสิ่งที่พวกเขาได้กล่าวร้ายต่ออัลลอฮ์ และได้บรรยายพระองค์ด้วยการโกหกและคำเท็จ (59)

"แต่ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์นั้นแบออก" หมายถึง แต่ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์นั้นแบออกเพื่อให้และประทาน และเพื่อเป็นปัจจัยยังชีพของปวงบ่าวและสิ่งที่ถูกสร้างของพระองค์ ไม่ได้ถูกล่ามไว้หรือหดรั้ง (60) "พระองค์ทรงใช้จ่ายตามที่พระองค์ทรงประสงค์" หมายถึง พระองค์ทรงประทานให้ผู้นี้ และทรงยับยั้งจากผู้นี้ โดยทรงให้เขาขัดสน (61)

* * *

และด้วยเช่นเดียวกับที่เราได้กล่าวในเรื่องนั้น บรรดาผู้รู้การตีความ (อัต-ตัฟซีร) ก็ได้กล่าวไว้

รายงานจากผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:

12242 - มุษันนาได้รายงานแก่ฉันว่า อับดุลลอฮ์ บิน ศอลิห์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า มุอาวิยะฮ์ บิน ศอลิห์ได้รายงานแก่ฉัน จาก อะลี บิน อะบี ฏอลหะฮ์ จาก อิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า: "และพวกยิวได้กล่าวว่า มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้ มือของพวกเขาถูกล่ามไว้ และพวกเขาถูกสาปแช่ง เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเขาได้กล่าว" เขากล่าวว่า: พวกเขาไม่ได้หมายความว่า มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้จริงๆ แต่พวกเขากล่าวว่า แท้จริงพระองค์ทรงตระหนี่ ทรงยับยั้งสิ่งที่อยู่ที่พระองค์ อัลลอฮ์ทรงสูงส่งเหนือสิ่งที่พวกเขากล่าวอย่างสูงส่งยิ่ง (62)

12243 - มุฮัมมัด บิน อัมร์ได้รายงานแก่ฉันว่า อบู อาศิมได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า อีซาได้รายงานแก่เรา จาก อิบนุ อะบี นะญีฮ์ จาก มุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า: "มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้" เขากล่าวว่า: พวกเขา (ยิว) กล่าวว่า: แท้จริงอัลลอฮ์ทรงทำให้เราเดือดร้อน โอ้วงศ์วานอิสรออีล! (63) จนกระทั่งอัลลอฮ์ทรงทำให้พระหัตถ์ของพระองค์อยู่ที่พระศอ (คอ) ของพระองค์! และพวกเขาได้กล่าวเท็จ!

12244 - มุษันนาได้รายงานแก่ฉันว่า อบู ฮุซัยฟะฮ์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า ชิบล์ได้รายงานแก่เรา จาก อิบนุ อะบี นะญีฮ์ จาก มุญาฮิด เกี่ยวกับ (โองการ) "มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้" เขากล่าวว่า: พวกยิวได้กล่าวเช่นนั้น: แท้จริงอัลลอฮ์ทรงทำให้เราเดือดร้อน โอ้วงศ์วานอิสรออีลและโอ้ชาวคัมภีร์! (64) จนกระทั่งพระหัตถ์ของพระองค์อยู่ที่พระศอของพระองค์ "แต่ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์นั้นแบออก พระองค์ทรงใช้จ่ายตามที่พระองค์ทรงประสงค์"

12245 - บิชร์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า ยะซีดได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า สะอีดได้รายงานแก่เรา จาก กะตาดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า: "และพวกยิวได้กล่าวว่า มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้ มือของพวกเขาถูกล่ามไว้ และพวกเขาถูกสาปแช่ง เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเขาได้กล่าว" จนถึง "และอัลลอฮ์นั้นไม่ทรงชอบผู้บ่อนทำลาย" ส่วนพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้" เขากล่าวว่า: พวกเขากล่าวว่า อัลลอฮ์ทรงตระหนี่ ไม่ทรงเอื้อเฟื้อ! อัลลอฮ์ตรัสว่า: "แต่ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์นั้นแบออก พระองค์ทรงใช้จ่ายตามที่พระองค์ทรงประสงค์"

12246 - มุฮัมมัด บิน อัล-ฮุซัยน์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า อะห์มัด บิน มุฟัฎฎัลได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า อัสบาฏได้รายงานแก่เรา จาก อัส-ซุดดีย์ เกี่ยวกับ (โองการ) "และพวกยิวได้กล่าวว่า มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้ มือของพวกเขาถูกล่ามไว้ และพวกเขาถูกสาปแช่ง เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเขาได้กล่าว แต่ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์นั้นแบออก พระองค์ทรงใช้จ่ายตามที่พระองค์ทรงประสงค์" เขากล่าวว่า: พวกเขา (ยิว) กล่าวว่า: แท้จริงอัลลอฮ์ทรงวางพระหัตถ์ของพระองค์ไว้บนพระอุระ (หน้าอก) ของพระองค์ พระองค์จะไม่ทรงแบพระหัตถ์ออก จนกว่าพระองค์จะทรงคืนอำนาจการปกครองของเราให้แก่เรา

* * *
ส่วนคำกล่าวที่ว่า "يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ" (ทรงใช้จ่ายตามที่พระองค์ทรงประสงค์) หมายถึง พระองค์ทรงประทานปัจจัยยังชีพตามที่พระองค์ทรงประสงค์

12247 - อัลกอซิมได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัลฮุซัยน์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ฮัจญาจได้รายงานแก่ฉัน จากอิบนุ จุรัยจ์ โดยกล่าวว่า: อิกฺเราะมะฮ์ได้กล่าวว่า: "وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ" (และพวกยิวได้กล่าวว่า มือของอัลลอฮฺถูกล่ามไว้) อายะฮ์นี้ประทานลงมาเกี่ยวกับฟินหาศ ชาวยิว

12248 - อัลกอซิมได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัลฮุซัยน์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อบู ตะมีละฮ์ได้รายงานแก่เรา จากอุบัยด์ บิน สุลัยมาน จากอัฎเฎาะฮ์ฮาก บิน มุซาฮิม เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ" (มือของอัลลอฮฺถูกล่ามไว้) พวกเขากล่าวว่า: แท้จริงพระองค์เป็นผู้ตระหนี่ ไม่ใช่ผู้ทรงเอื้อเฟื้อ! อัลลอฮฺตรัสว่า: "غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ" (มือของพวกเขาถูกล่ามไว้) มือของพวกเขาถูกยับยั้งจากการใช้จ่ายและการทำความดี แล้วพระองค์ตรัสหมายถึงพระองค์เองว่า: "بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ" (แต่ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์นั้นเปิดกว้าง ทรงใช้จ่ายตามที่พระองค์ทรงประสงค์) และพระองค์ตรัสว่า: "وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ" (และเจ้าอย่าได้ทำให้มือของเจ้าเกาะติดอยู่ที่คอของเจ้า) [ซูเราะฮ์อัลอิสรออ์: 29] หมายถึง อย่ายับยั้งมือของเจ้า (คือทรัพย์สิน) จากการใช้จ่าย

* * *
อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: บรรดานักวิชาการผู้เชี่ยวชาญด้านการอภิปราย (อะฮ์ลุลญิดัล) มีความเห็นต่างกันในการตีความ (ตาอ์วีล) คำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ" (แต่ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์นั้นเปิดกว้าง)

(64) บางกลุ่มในหมู่พวกเขาได้กล่าวว่า: พระองค์ทรงหมายถึงสิ่งนั้นว่า คือความโปรดปราน (เนี๊อฺมัต) ทั้งสองของพระองค์ และกล่าวว่า: นั่นมีความหมายเช่นเดียวกับที่ว่า "มือของอัลลอฮฺอยู่เหนือปวงบ่าวของพระองค์" และนั่นคือความโปรดปรานของพระองค์ที่มีต่อพวกเขา และกล่าวว่า: แท้จริงชาวอาหรับกล่าวว่า: "لَكَ عِندِي يَدٌ" (ท่านมี 'มือ' อยู่ที่ฉัน) พวกเขาหมายถึงสิ่งนั้นว่า คือความโปรดปราน

* * *
และอีกกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขาได้กล่าวว่า: พระองค์ทรงหมายถึงสิ่งนั้นว่า คือพลังอำนาจ (กุวฺวะฮ์) และพวกเขากล่าวว่า: นั่นคล้ายคลึงกับคำกล่าวของอัลลอฮฺผู้ทรงสูงสุด ซึ่งพระองค์ตรัสว่า: "وَاذْكُرْ عِبَادَنَا إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ أُولِي الْأَيْدِي" (และจงรำลึกถึงปวงบ่าวของเรา อิบรอฮีม อิสฮาก และยะอ์กูบ ผู้มีพลังอำนาจ) [ซูเราะฮ์ศอด: 45]

* * *
และอีกกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขาได้กล่าวว่า: แต่ทว่า "มือของพระองค์" หมายถึง การเป็นเจ้าของ (มุลก์) ของพระองค์ และกล่าวว่า: ความหมายของคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ" (และพวกยิวได้กล่าวว่า มือของอัลลอฮฺถูกล่ามไว้) คือ การเป็นเจ้าของและคลังสมบัติของพระองค์

พวกเขากล่าวว่า: และนั่นเป็นเช่นเดียวกับที่ชาวอาหรับกล่าวถึงทาสว่า: "هُوَ مَلْكُ يَمِينِهِ" (เขาเป็นทรัพย์สินแห่งมือขวาของเขา) และ "فلان بيده عقدة نكاح فلانة" (บุคคลนั้นมีเงื่อนไขการแต่งงานของสตรีนั้นอยู่ในมือของเขา) หมายถึง เขาเป็นเจ้าของสิ่งนั้น และเช่นเดียวกับคำกล่าวของอัลลอฮฺผู้ทรงสูงสุด ซึ่งพระองค์ตรัสว่า: "فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَةً" (ดังนั้นพวกเจ้าจงบริจาคทานก่อนการสนทนาลับของพวกเจ้า) [ซูเราะฮ์อัลมุญาดะละฮ์: 12]

* * *
และอีกกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขาได้กล่าวว่า: แต่ทว่า "มือของอัลลอฮฺ" เป็นคุณลักษณะ (ศิฟะฮ์) จากบรรดาคุณลักษณะของพระองค์ ซึ่งเป็นมือ (ยัด) แต่มันไม่ใช่อวัยวะ (ญาริหะฮ์) เช่นเดียวกับอวัยวะของลูกหลานอาดัม

พวกเขากล่าวว่า: และนั่นเป็นเพราะอัลลอฮฺผู้ทรงสูงสุด ได้ทรงแจ้งข่าวเกี่ยวกับการที่พระองค์ทรงให้เกียรติอาดัมด้วยสิ่งที่พระองค์ทรงประทานเอกสิทธิ์แก่เขา นั่นคือการที่พระองค์ทรงสร้างเขาด้วยพระหัตถ์ของพระองค์ (65)

พวกเขากล่าวว่า: และหาก (ความหมายของ "มือ" คือ ความโปรดปราน หรือ พลังอำนาจ หรือ การเป็นเจ้าของ) การที่พระองค์ทรงประทานเอกสิทธิ์แก่) อาดัมด้วยสิ่งนั้นก็ย่อมไม่มีความหมายอันเป็นที่เข้าใจได้ (66) เนื่องจากสรรพสิ่งที่พระองค์ทรงสร้างทั้งหมดล้วนถูกสร้างด้วยอำนาจของพระองค์ และพระประสงค์ของพระองค์ในการสร้างสรรพสิ่งเหล่านั้นคือความโปรดปราน และพระองค์ทรงเป็นเจ้าของเหนือพวกเขาทั้งหมด

พวกเขากล่าวว่า: และเนื่องจากพระองค์ผู้ทรงสูงสุด ได้ทรงประทานเอกสิทธิ์แก่อาดัมโดยทรงกล่าวถึงการที่พระองค์ทรงสร้างเขาด้วยพระหัตถ์ของพระองค์ โดยไม่รวมปวงบ่าองอื่นของพระองค์ ก็เป็นที่ทราบว่า แท้จริงพระองค์ทรงประทานเอกสิทธิ์แก่เขาในสิ่งนั้น เพื่อความหมายที่ทำให้เขาต่างจากสิ่งถูกสร้างอื่นๆ ทั้งหมด

พวกเขากล่าวว่า: และเมื่อเป็นเช่นนั้น คำกล่าวของบุคคลที่กล่าวว่า: ความหมายของ "มือ" จากอัลลอฮฺ คือ พลังอำนาจและความโปรดปราน หรือ การเป็นเจ้าของ ในที่นี้ ก็เป็นอันยกเลิก

พวกเขากล่าวว่า: และเป็นที่สมควรยิ่งกว่าที่หากเป็นดังที่ผู้กล่าวอ้างกล่าวว่า "พระหัตถ์ของอัลลอฮ์" ในพระดำรัสที่ว่า "และพวกยิวกล่าวว่า พระหัตถ์ของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้" นั้นหมายถึงความโปรดปรานของพระองค์ ก็คงจะถูกกล่าวว่า "ทว่าพระหัตถ์ของพระองค์ทรงกางออก" และจะไม่ถูกกล่าวว่า "ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์" เพราะความโปรดปรานของอัลลอฮ์นั้นนับไม่ถ้วน (67) และด้วยเหตุนี้การประทานลงมาจึงเป็นมาเช่นนั้น พระองค์อัลลอฮ์ตรัสว่า: "และหากพวกเจ้าจะนับความโปรดปรานของอัลลอฮ์ พวกเจ้าก็ไม่อาจนับมันได้" [ซูเราะฮ์อิบรอฮีม: 34 และซูเราะฮ์อัน-นัคล: 18]
พวกเขากล่าวว่า: และหากเป็นสองความโปรดปราน มันก็ย่อมเป็นสิ่งที่สามารถนับได้
พวกเขากล่าวว่า: หากมีผู้สงสัยว่าสองความโปรดปรานนั้นมีความหมายถึงความโปรดปรานอันมากมาย นั่นก็เป็นความผิดพลาดจากเขา เพราะชาวอาหรับนั้นอาจใช้คำเอกพจน์เพื่อสื่อถึงความเป็นพหูพจน์ โดยให้คำเอกพจน์นั้นสื่อแทนสิ่งทั้งหมดในประเภทของมัน เช่น พระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า "ขอสาบานด้วยกาลเวลา แท้จริงมนุษย์นั้นอยู่ในความขาดทุนอย่างแน่นอน" [ซูเราะฮ์อัล-อัศรฺ: 1-2] และเช่นพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "โดยแน่นอน เราได้สร้างมนุษย์มา" [ซูเราะฮ์อัล-ฮิจร์: 26] และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และผู้ปฏิเสธศรัทธานั้นเป็นผู้ช่วยเหลือพระเจ้าของเขา" [ซูเราะฮ์อัล-ฟุรกอน: 55] พวกเขากล่าวว่า: ดังนั้นคำว่า "มนุษย์" และ "ผู้ปฏิเสธศรัทธา" ในที่เหล่านี้มิได้หมายถึงมนุษย์คนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะ หรือผู้ปฏิเสธศรัทธาคนใดคนหนึ่งที่ถูกชี้เฉพาะและมีอยู่ แต่มุ่งหมายถึงมนุษย์ทั้งหมดและผู้ปฏิเสธศรัทธาทั้งหมด แต่คำเอกพจน์ได้สื่อแทนประเภทของมัน ดังที่ชาวอาหรับกล่าวว่า "เงินดิรฮัมมีมากมายเหลือเกินในมือของผู้คน" และเช่นเดียวกันพระดำรัสที่ว่า "และผู้ปฏิเสธศรัทธา" ความหมายคือ "และบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธา"
พวกเขากล่าวว่า: ส่วนเมื่อใดก็ตามที่นำคำนามมาใช้ในรูปทวิพจน์ มันจะไม่สื่อแทนประเภท และจะไม่สื่อแทนสิ่งใดนอกจากสองสิ่งโดยเฉพาะเจาะจง โดยไม่รวมถึงทั้งหมดและไม่รวมถึงสิ่งอื่นนอกจากสองสิ่งนั้น (68)
พวกเขากล่าวว่า: และเป็นการผิดในภาษาของชาวอาหรับที่จะกล่าวว่า "เงินสองดิรฮัมมีมากมายเหลือเกินในมือของผู้คน" โดยมีความหมายว่า เงินดิรฮัมต่างๆ มีมากมายในมือของพวกเขา
พวกเขากล่าวว่า: นั่นเป็นเพราะว่าเมื่อใดก็ตามที่คำว่า "ดิรฮัม" ถูกใช้ในรูปทวิพจน์ ในภาษาของพวกเขามันจะสื่อแทนเพียงสองสิ่งโดยเฉพาะเจาะจงเท่านั้น
พวกเขากล่าวว่า: และไม่เป็นไปไม่ได้ที่จะกล่าวว่า "เงินดิรฮัมมีมากมายเหลือเกินในมือของผู้คน" และ "เงินดิรฮัมต่างๆ มีมากมายในมือของพวกเขา" เพราะคำเอกพจน์สามารถสื่อแทนทั้งหมดได้
พวกเขากล่าวว่า: ดังนั้นในพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า "ทว่าพระหัตถ์ทั้งสองของพระองค์ทรงกางออก" พร้อมกับการที่พระองค์ทรงแจ้งให้ปวงบ่าวของพระองค์ทราบว่าความโปรดปรานของพระองค์นั้นนับไม่ถ้วน ร่วมกับสิ่งที่เราได้อธิบายไปแล้วว่า เป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ในภาษาของชาวอาหรับที่คำทวิพจน์จะสื่อแทนทั้งหมด = นั่นคือสิ่งที่บ่งบอกถึงความผิดพลาดของคำกล่าวของผู้ที่กล่าวว่า: ความหมายของ "หัตถ์" ในที่นี้คือความโปรดปราน = และบ่งบอกถึงความถูกต้องของคำกล่าวของผู้ที่กล่าวว่า: แท้จริง "พระหัตถ์ของอัลลอฮ์" นั้นเป็นคุณลักษณะหนึ่งของพระองค์
พวกเขากล่าวว่า: และด้วยเหตุนี้ ข่าวสารจากท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงปรากฏชัดเจน และบรรดานักวิชาการและผู้ตีความ (อัต-ตัฟซีร) ก็ได้ยึดถือตามคำกล่าวนี้

* * *
คำอธิบายความหมายของพระดำรัสที่ว่า: "และแน่นอน สิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้าจากพระเจ้าของเจ้านั้น จะเพิ่มพูนการละเมิดและการปฏิเสธให้แก่หลายคนในหมู่พวกเขา"

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงเกียรติผู้สูงสุดตรัสแก่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ว่า: แท้จริง สิ่งที่เราได้เปิดเผยแก่เจ้าเกี่ยวกับเรื่องเร้นลับของพวกยิวเหล่านี้ ซึ่งไม่มีใครรู้เว้นแต่ผู้รู้และนักปราชญ์ของพวกเขา &; 10-457 &; เพื่อเป็นข้อพิสูจน์ยืนยันต่อพวกเขาในความถูกต้องของการเป็นนบีของเจ้า และเพื่อตัดข้ออ้างของผู้ที่กล่าวในหมู่พวกเขาว่า: "ไม่มีผู้แจ้งข่าวดีและผู้ตักเตือนคนใดมายังเรา" นั้น คือ: "มันจะเพิ่มพูนการละเมิดและการปฏิเสธให้แก่หลายคนในหมู่พวกเขา" โดย "อัฏ-ฏุฆยาน" (การละเมิด) หมายถึง การดื้อดึงเกินขอบเขตในการปฏิเสธสิ่งที่พวกเขารู้ดีถึงความถูกต้องของการเป็นนบีของมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และการยืนกรานในสิ่งนั้น ส่วน "วะกุฟรัน" (และการปฏิเสธ) หมายถึง และมันจะเพิ่มให้พวกเขา พร้อมกับการดื้อดึงของพวกเขาในการปฏิเสธสิ่งนั้น ซึ่งคือการจงใจปฏิเสธความยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ์ และการบรรยายพระองค์ด้วยสิ่งที่มิใช่ลักษณะของพระองค์ โดยการให้ร้ายพระองค์ด้วยความตระหนี่ และกล่าวว่า "มือของอัลลอฮ์ถูกล่ามไว้" และแท้จริงพระผู้ทรงเกียรติผู้สูงสุดทรงให้ท่านนบีของพระองค์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ทราบว่าพวกเขาเป็นผู้ดื้อรั้นและฝ่าฝืนพระเจ้าของพวกเขา และพวกเขาจะไม่ยอมรับความจริงแม้จะรู้ถึงความถูกต้องของมัน แต่พวกเขาจะยืนกรานคัดค้านมัน เพื่อเป็นการปลอบใจท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ของพระองค์ จากความเศร้าโศกต่อพวกเขา ในการที่พวกเขาหันเหออกจากอัลลอฮ์และการปฏิเสธท่าน

* * *
และข้าได้อธิบายความหมายของ "อัฏ-ฏุฆยาน" (การละเมิด) มาแล้วก่อนหน้านี้ พร้อมด้วยหลักฐานยืนยัน ซึ่งเพียงพอแล้วที่จะไม่ต้องกล่าวซ้ำอีก (69)

* * *
และผู้รู้ด้านตัฟซีรได้กล่าวในเรื่องนี้เช่นเดียวกับที่เราได้กล่าว
บันทึกผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
12249 - บิชร์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า ยาซิดได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า สะอีดได้รายงานแก่เรา จากก็อตาดะฮ์ เกี่ยวกับ "และแน่นอน สิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้าจากพระเจ้าของเจ้านั้น จะเพิ่มพูนการละเมิดและการปฏิเสธให้แก่หลายคนในหมู่พวกเขา" กล่าวว่า: ความอิจฉาตาร้อนต่อมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และต่อชาวอาหรับ ได้ผลักดันพวกเขาให้ปฏิเสธท่าน ทั้งๆ ที่พวกเขาพบเรื่องราวของท่านถูกบันทึกไว้ในคัมภีร์ของพวกเขา

* * *
คำอธิบายความหมายของพระดำรัสที่ว่า: "และเราได้ก่อให้เกิดการเป็นศัตรูและการเกลียดชังระหว่างพวกเขาจนถึงวันกิยามะฮ์"

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงเกียรติผู้สูงสุดทรงหมายถึงพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และเราได้ก่อให้เกิดการเป็นศัตรูและการเกลียดชังระหว่างพวกเขาจนถึงวันกิยามะฮ์" หมายถึง ระหว่างพวกยิวและพวกนัซรอ (คริสต์) ดังที่:
12250 - อัลมุษันนาได้รายงานแก่ฉัน เขากล่าวว่า อบูฮุซัยฟะฮ์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า ชิบล์ได้รายงานแก่เรา จากอิบนุ อบี นุญัยฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับ "และเราได้ก่อให้เกิดการเป็นศัตรูและการเกลียดชังระหว่างพวกเขาจนถึงวันกิยามะฮ์" หมายถึง ระหว่างพวกยิวและพวกนัซรอ

หากมีผู้ถามว่า: เหตุใดจึงกล่าวว่า "และเราได้ก่อให้เกิดความบาดหมางและความเกลียดชังระหว่างพวกเขา" โดยใช้สรรพนาม "ฮิม" (พวกเขา) ในคำว่า "ระหว่างพวกเขา" เป็นการกล่าวถึงชาวยิวและคริสต์ ทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยถึงชาวยิวและคริสต์มาก่อน?
จะตอบว่า: แท้จริงได้มีการเอ่ยถึงพวกเขามาก่อนแล้ว นั่นคือพระดำรัสที่ว่า "พวกเจ้าอย่าได้ยึดถือชาวยิวและคริสต์เป็นมิตรสหายเลย บางส่วนของพวกเขาเป็นมิตรสหายของอีกบางส่วน" (ซูเราะฮ์อัลมาอิดะฮ์: 51) การกล่าวขานในบางโองการครอบคลุมทั้งสองกลุ่ม และในบางโองการกล่าวถึงกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง จนกระทั่งมาถึงพระดำรัสที่ว่า "และเราได้ก่อให้เกิดความบาดหมางและความเกลียดชังระหว่างพวกเขา" จากนั้นพระดำรัสที่ว่า "เราได้ก่อให้เกิดระหว่างพวกเขา" จึงมีเจตนากล่าวขานถึงทั้งสองกลุ่ม

* * *

คำอธิบายพระดำรัสที่ว่า "ทุกครั้งที่พวกเขาจุดไฟสงคราม อัลลอฮ์ทรงดับมันลง"

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า ทุกครั้งที่กิจการของพวกเขารวมตัวกันเป็นหนึ่งและมั่นคง พวกเขาต้องการเผชิญหน้ากับผู้ที่ต่อต้านพวกเขา อัลลอฮ์ทรงทำให้มันแตกสลายและบิดเบือนไป เพราะการกระทำอันชั่วช้าและเจตนาร้ายของพวกเขา (70) ดังเช่นที่:

-12251- มุษันนาได้รายงานแก่ฉันว่า อิสฮากได้รายงานแก่เรา ว่า อับดุลลอฮ์ บิน อบีญะอ์ฟัรได้รายงานจากบิดาของเขา จากอัร-รอบีอ์ เกี่ยวกับพระดำรัสที่ว่า "แน่นอนพวกเจ้าจะก่อความเสียหายบนแผ่นดินสองครั้ง และแน่นอนพวกเจ้าจะหยิ่งผยองอย่างมาก * ดังนั้นเมื่อสัญญาครั้งแรกของทั้งสองมาถึง เราจะส่งผู้รับใช้ของเราผู้มีกำลังเข้มแข็งไปยังพวกเจ้า แล้วพวกเขาจะรุกเข้าไปในบ้านเรือน และนั่นคือสัญญาที่ถูกกำหนดไว้ * แล้วเราจะให้พวกเจ้าได้กลับมีชัยเหนือพวกเขาอีกครั้ง" (ซูเราะฮ์อัล-อิสรออ์: 4-6) เขากล่าวว่า: การก่อความเสียหายครั้งแรกนั้น อัลลอฮ์ทรงส่งศัตรูมายังพวกเขา พวกเขารุกรานบ้านเรือน แต่งงานกับผู้หญิง (โดยบังคับ) ทำให้เด็กๆ เป็นทาส และทำลายมัสยิด พวกเขาอยู่ในสภาพนั้นช่วงเวลาหนึ่ง (71) แล้วอัลลอฮ์ทรงส่งนบีมายังพวกเขา และกิจการของพวกเขากลับคืนสู่สภาพที่ดีที่สุดอีกครั้ง ต่อมาเกิดการก่อความเสียหายครั้งที่สอง โดยพวกเขาฆ่านบีต่างๆ จนกระทั่งฆ่ายะห์ยา บิน ซะกะรียา อัลลอฮ์ทรงส่งบูคต์นัศศัรมายังพวกเขา เขาฆ่าบางส่วนของพวกเขา จับเป็นเชลยบางส่วน และทำลายมัสยิด ดังนั้นบูคต์นัศศัรจึงเป็นการก่อความเสียหายครั้งที่สอง – เขากล่าวว่า: และ "อัล-ฟะซาด" (การก่อความเสียหาย) หมายถึง การฝ่าฝืน – แล้วพระองค์ตรัสว่า "ดังนั้นเมื่อสัญญาครั้งสุดท้ายมาถึง เพื่อพวกเขาจะได้ทำให้ใบหน้าของพวกเจ้าดูเศร้าหมอง และเพื่อพวกเขาจะได้เข้าไปในมัสยิดดังเช่นที่พวกเขาได้เข้าไปในมันครั้งแรก" จนถึงพระดำรัสที่ว่า "และหากพวกเจ้ากลับ (สู่การก่อความเสียหาย) เราก็จะกลับ (สู่การลงโทษ)" (ซูเราะฮ์อัล-อิสรออ์: 7, 8) แล้วอัลลอฮ์ทรงส่งอุซัยร์มายังพวกเขา โดยที่เขาได้เรียนรู้และจดจำอัต-เตารอตไว้ในใจ และเขียนมันให้แก่พวกเขา ชนรุ่นนั้นจึงยึดถือมัน แต่พวกเขาอยู่ไปและก็ลืมเลือน

(72) และอัซซีรได้เสียชีวิตลง เหตุการณ์ต่างๆ ได้เกิดขึ้น พวกเขาได้ลืมพันธสัญญาและตระหนี่ต่อพระเจ้าของพวกเขา และกล่าวว่า “มือของอัลลอฮฺถูกล่ามไว้” มือของพวกเขาต่างหากที่ถูกล่าม และพวกเขาถูกสาปแช่ง เนื่องจากสิ่งที่พวกเขากล่าว แต่มือทั้งสองของพระองค์นั้นกางออก พระองค์ทรงใช้จ่ายตามที่พระองค์ทรงประสงค์ และพวกเขาได้กล่าวเกี่ยวกับอัซซีรว่า “แท้จริงอัลลอฮฺได้ทรงรับเขาเป็นบุตร” ทั้งที่พวกเขาเคยตำหนิเรื่องนี้ต่อชาวนัซรอ (คริสต์) ในคำกล่าวของพวกเขาเกี่ยวกับอัลมาซีฮฺ (พระเยซู) ดังนั้นพวกเขาจึงขัดแย้งกับสิ่งที่พวกเขาห้ามไว้ และกระทำในสิ่งที่พวกเขาเคยกล่าวหาว่าเป็นกาเฟร (การปฏิเสธศรัทธา) ดังนั้นพระดำรัสจากอัลลอฮฺจึงได้มีมาก่อนแล้ว ณ ที่นั้นว่า พวกเขาจะไม่มีวันมีชัยเหนือศัตรูอีกตลอดกาล (73) ดังนั้นพระองค์จึงตรัสว่า “ทุกครั้งที่พวกเขาได้จุดไฟเพื่อสงคราม อัลลอฮฺทรงดับมันเสีย และพวกเขาสร้างความเสียหายในแผ่นดิน และอัลลอฮฺไม่ทรงชอบผู้สร้างความเสียหาย” ดังนั้นอัลลอฮฺจึงทรงส่งพวกมัจญูซี (พวกบูชาไฟ) ให้เป็นเจ้านายเหนือพวกเขาครั้งที่สาม (74) พวกเขายังคงเป็นเช่นนั้น โดยมีพวกมัจญูซีอยู่เหนือคอของพวกเขา และพวกเขากล่าวว่า “โอ้ หากเราได้พบนบีท่านนี้ ที่เราพบบันทึกไว้ที่เรา อัลลอฮฺอาจทรงปลดปล่อยเราโดยท่านจากพวกมัจญูซีและการลงโทษอันต่ำช้า!” ดังนั้นพระองค์จึงทรงส่งมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และชื่อของท่านคือ “มุฮัมมัด” และชื่อของท่านในอัลอินญีล (พระวรสาร) คือ “อะห์มัด” เมื่อท่านได้มายังพวกเขาและพวกเขารู้จักท่าน (75) พวกเขาก็ปฏิเสธศรัทธาต่อท่าน พระองค์ตรัสว่า “ดังนั้นการสาปแช่งของอัลลอฮฺจงมีแด่ผู้ปฏิเสธศรัทธา” [ซูเราะฮฺอัลบะกอเราะฮฺ: 89] และพระองค์ตรัสว่า “ดังนั้นพวกเขาจึงกลับไปพร้อมด้วยความกริ้วซ้อนความกริ้ว” [ซูเราะฮฺอัลบะกอเราะฮฺ: 90] (76) 12252 - ได้มีผู้รายงานแก่ฉัน อัลมุษันนา กล่าวว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา อบู หุซัยฟะฮฺ กล่าวว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา ชิบล์ จาก อิบนุ อบี นุญัยฮฺ จาก มุญาฮิด: “ทุกครั้งที่พวกเขาได้จุดไฟเพื่อสงคราม อัลลอฮฺทรงดับมันเสีย” พวกเขาคือชาวยิว 12253 - ได้มีผู้รายงานแก่เรา บิชร์ กล่าวว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา ยะซีด กล่าวว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา ซะอีด จาก กะตาดะฮฺ: “ทุกครั้งที่พวกเขาได้จุดไฟเพื่อสงคราม อัลลอฮฺทรงดับมันเสีย และพวกเขาสร้างความเสียหายในแผ่นดิน” เหล่านั้นคือศัตรูของอัลลอฮฺ ชาวยิว ทุกครั้งที่พวกเขาได้จุดไฟเพื่อสงคราม อัลลอฮฺทรงดับมันเสีย ดังนั้นเจ้าจะไม่พบชาวยิวในเมืองใด เว้นแต่เจ้าจะพบพวกเขาเป็นผู้ต่ำต้อยที่สุดในหมู่ชาวเมืองนั้น แท้จริงอิสลามได้มาเมื่อมันมา และพวกเขาอยู่ใต้มือของพวกมัจญูซี ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกสร้างที่พระองค์ทรงเกลียดชังที่สุดต่อพระองค์ 12254 - ได้มีผู้รายงานแก่ฉัน มุฮัมมัด บิน อัลฮุซัยน์ กล่าวว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา อะห์มัด บิน มุฟัฎเฎาะล กล่าวว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา อัสบาฏ จาก อัสซุดดีย์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า “ทุกครั้งที่พวกเขาได้จุดไฟเพื่อสงคราม อัลลอฮฺทรงดับมันเสีย” กล่าวว่า ทุกครั้งที่พวกเขาร่วมใจกันในเรื่องใด อัลลอฮฺทรงทำให้มันแตกแยก และทรงดับความคมของพวกเขาและไฟของพวกเขา (77) และทรงโยนความหวาดกลัวลงในหัวใจของพวกเขา * * * และมุญาฮิดได้กล่าวตามที่: 12255 - ได้มีผู้รายงานแก่ฉัน อัลกอซิม กล่าวว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา อัลฮุซัยน์ กล่าวว่า ได้มีผู้รายงานแก่ฉัน ฮุญาจ จาก อิบนุ จุรัยจ์ จาก มุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า “ทุกครั้งที่พวกเขาได้จุดไฟเพื่อสงคราม อัลลอฮฺทรงดับมันเสีย” กล่าวว่า สงคราม (ต่อ) มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม

คำอธิบายความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (และพวกเขาวิ่งวุ่นเพื่อก่อความเสียหายในแผ่นดิน และอัลลอฮ์ไม่ทรงชอบผู้ก่อความเสียหาย) (อายะฮ์ 64)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า พระผู้ทรงสูงส่งตรัสเล่าว่า และพวกยิวและนะศอรานี้ปฏิบัติการฝ่าฝืนอัลลอฮ์ โดยพวกเขาปฏิเสธต่อสัญญาณทั้งหลายของพระองค์ และปฏิเสธบรรดารอซูลของพระองค์ และฝ่าฝืนพระบัญชาและข้อห้ามของพระองค์ และนั่นคือการที่พวกเขาวิ่งวุ่นในแผ่นดินนั้นเพื่อก่อความเสียหาย
"และอัลลอฮ์ไม่ทรงชอบผู้ก่อความเสียหาย" หมายความว่า และอัลลอฮ์ไม่ทรงชอบผู้ที่ปฏิบัติการฝ่าฝืนพระองค์ในแผ่นดินของพระองค์ (78)

(65) ในฉบับตีพิมพ์: "เกี่ยวกับลักษณะเฉพาะของอาดัม" และได้นำคำว่า "ลักษณะเฉพาะ" กลับมาใช้ซ้ำในส่วนที่ตามมาทั้งหมด ซึ่งเป็นการแก้ไขที่ไร้สาระของผู้ตรวจทาน ดังนั้นจึงยืนยันตามที่ปรากฏในต้นฉบับลายมือเขียน
(66) ส่วนเพิ่มเติมนี้ในวงเล็บเป็นข้อความที่จำเป็นต่อบริบทของคำพูด ซึ่งข้าพเจ้าได้พยายามตีความจากบริบทของข้อโต้แย้งเหล่านี้อย่างเต็มที่ การละเว้นส่วนนี้จะทำให้คำพูดเสียความหมาย
(67) ในฉบับตีพิมพ์: "ไม่อาจนับได้ด้วยความมากมาย" และข้าพเจ้ายืนยันตามที่ปรากฏในต้นฉบับลายมือเขียน
(68) ในฉบับตีพิมพ์และต้นฉบับลายมือเขียน: "ดังนั้นเขาจะไม่ปฏิบัติตามนอกจากจากสองคน" ซึ่งไม่ถูกต้องด้วยการใช้คำว่า "ดังนั้น" (ฟาอ์) แต่ควรใช้คำว่า "และ" (วาว์) ตามที่ข้าพเจ้าได้ยืนยันไว้
(69) โปรดดูคำอธิบายของ "อัฏเฆาะยาน" (การละเมิดขอบเขต) ในส่วนที่ผ่านมา 1: 308, 309/5: 419
(70) โปรดดูคำอธิบายของ "เอาคิด" (จุดไฟ) ในส่วนที่ผ่านมา 1: 320, 380/6: 222
(71) ในฉบับตีพิมพ์: "ฟาเฆยยารู" (ด้วยตัวยาอ์) ซึ่งเป็นข้อผิดพลาด "เฆาะบะรู ซะมานัน": พวกเขาพักอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง
(72) ในฉบับตีพิมพ์: "วานะซู" และข้าพเจ้ายืนยันตามที่ปรากฏในต้นฉบับลายมือเขียน
(73) ในฉบับตีพิมพ์และต้นฉบับลายมือเขียน: "ลัม ยัซฮิรู" แต่บริบทต้องการตามที่ข้าพเจ้าได้ยืนยันไว้
(74) ในฉบับตีพิมพ์: "มัจญูส อัษษะลาษะฮ์ อัรบะบัน" แต่สิ่งที่ถูกต้องคือตามที่ปรากฏในต้นฉบับลายมือเขียน และหมายถึงสัญญาแห่งปรโลก ซึ่งเป็นครั้งที่สาม
(75) ในฉบับตีพิมพ์: "ฟะลัมมา ญาอะฮุม มา อะร็อฟู..." เช่นเดียวกับข้อความในซูเราะฮ์อัลบะกะเราะฮ์ โองการที่ 89 และข้าพเจ้ายืนยันตามที่ปรากฏในต้นฉบับลายมือเขียน ซึ่งถูกต้องเช่นเดียวกัน ไม่ได้หมายถึงโองการนั้นโดยตรง แต่หมายถึงความหมายของมัน
(76) ข้อรายงาน: 12251 - ข้อรายงานนี้ อะบูญะอ์ฟัรไม่ได้กล่าวไว้ในการอธิบายโองการต่างๆ ของ "ซูเราะฮ์อัลอิสรออ์: 4-8" ในตัฟซีรของท่าน 15: 17-35 (บุลัก) และนี่เป็นหนึ่งในหลักฐานที่แสดงถึงการย่อตัฟซีร
(77) "อัลฮัดด์": ความรุนแรงและการบังคับใช้ และ "ฮัดด์ อัซซุฮ์ริฮ์": ความร้อนแรงจัดของเวลาเที่ยงวัน
(78) โปรดดูคำอธิบายของ "อัลฟะซาด ฟิล อัรฎ์" (การบ่อนทำลายในแผ่นดิน) ในส่วนที่ผ่านมา: 287, 416/ จากนั้น 10: 257 หมายเหตุ: 1 และแหล่งอ้างอิงที่นั่น = และคำอธิบายของ "อัสซะอ์ยี" (การแสวงหา) ในส่วนที่ผ่านมา 4: 238 และในดัชนีภาษาอื่นๆ

คำอธิบายความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "และหากว่าบรรดาผู้ได้รับคัมภีร์นั้นศรัทธาและยำเกรง แน่นอนเราก็จะลบล้างความชั่วทั้งหลายของพวกเขา และแน่นอนเราจะให้พวกเขาเข้าสวนสวรรค์อันมีความสุข" (อายะฮ์ที่ 65)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่งตรัสเล่าด้วยพระดำรัสของพระองค์ว่า: "และหากว่าบรรดาผู้ได้รับคัมภีร์" และพวกเขาก็คือชาวยิวและชาวคริสต์ "ศรัทธา" ต่ออัลลอฮ์และต่อรอซูลของพระองค์ คือมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม โดยพวกเขาเชื่อจริงและปฏิบัติตามท่าน และตามสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่าน "และยำเกรง" สิ่งที่อัลลอฮ์ทรงห้ามพวกเขา แล้วพวกเขาก็หลีกเลี่ยงสิ่งนั้น "แน่นอนเราก็จะลบล้างความชั่วทั้งหลายของพวกเขา" พระองค์ตรัสว่า: เราจะขจัดบาปทั้งหลายของพวกเขาออกไป แล้วเราจะปกปิดมันไว้ และเราจะไม่เปิดโปงพวกเขาด้วยบาปเหล่านั้น "และแน่นอนเราจะให้พวกเขาเข้าสวนสวรรค์อันมีความสุข" พระองค์ตรัสว่า: และแน่นอนเราจะให้พวกเขาเข้าสวนสวรรค์ซึ่งพวกเขาจะได้รับความสุขในสวนเหล่านั้นในปรโลก

* * *

และบรรดาผู้ตัฟซีร (นักอรรถาธิบาย) ก็ได้กล่าวในทำนองเดียวกับที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนี้

ขอยกตัวอย่างผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:
12256 – บิชร์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ยะซีดได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ซะอีดได้รายงานแก่เรา จากก็อตาดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "และหากว่าบรรดาผู้ได้รับคัมภีร์นั้นศรัทธาและยำเกรง" พระองค์ตรัสว่า: พวกเขาศรัทธาต่อสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงประทานลงมา และยำเกรงสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงห้าม "แน่นอนเราก็จะลบล้างความชั่วทั้งหลายของพวกเขา"

------------------
เชิงอรรถ:
(1) ดูคำอธิบาย "อัต-ตักฟีร" (การลบล้าง) ที่ผ่านมา 7: 482, 490/8: 254 และดูคำอธิบาย "อัส-ซัยยิอาต" (ความชั่วทั้งหลาย) ที่ผ่านมาในดัชนีภาษา (ซุว์)
(2) ดูคำอธิบาย "อัล-ญันนะฮ์" (สวนสวรรค์) ที่ผ่านมา 8: 448, หมายเหตุ: 3 และเอกสารอ้างอิงที่นั่น

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ที่ว่า): "และหากพวกเขาดำรงรักษาเตารอตและอินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเขาจากพระเจ้าของพวกเขา แน่นอนพวกเขาก็จะได้กินจากเบื้องบนของพวกเขา และจากใต้เท้าของพวกเขา"

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน ทรงหมายถึงด้วยพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และหากพวกเขาดำรงรักษาเตารอตและอินญีล" นั่นคือ และหากพวกเขาปฏิบัติตามสิ่งที่อยู่ในเตารอตและอินญีล "และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเขาจากพระเจ้าของพวกเขา" พระองค์ตรัสว่า: และปฏิบัติตามสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเขาจากพระเจ้าของพวกเขา นั่นคืออัล-ฟุรกอน (อัลกุรอาน) ซึ่งมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้นำมายังพวกเขา

* * *

หากมีผู้ถามว่า: และพวกเขาจะดำรงรักษาเตารอต อินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมายังมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้อย่างไร ในเมื่อคัมภีร์เหล่านี้มีความแตกต่างกัน และบางส่วนถูกยกเลิก (นัซค์) โดยบางส่วน?

จะตอบว่า: แม้ว่าคัมภีร์เหล่านั้นจะเป็นเช่นนั้นในบางบทบัญญัติและกฎหมายของมัน แต่คัมภีร์เหล่านั้นก็สอดคล้องกันในเรื่องการสั่งให้ศรัทธาต่อบรรดารอซูลของอัลลอฮ์ และการยืนยันความจริงในสิ่งที่พวกเขานำมาจากอัลลอฮ์ ดังนั้น ความหมายของการที่พวกเขาดำรงรักษาเตารอต อินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมายังมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม คือ การที่พวกเขายืนยันความจริงในสิ่งที่อยู่ในคัมภีร์เหล่านั้น และปฏิบัติตามสิ่งที่คัมภีร์เหล่านั้นสอดคล้องกันในเรื่องนั้น และปฏิบัติตามแต่ละคัมภีร์ในช่วงเวลาที่การปฏิบัติตามคัมภีร์นั้นถูกบัญญัติ

* * *

ส่วนความหมายของพระดำรัสที่ว่า "แน่นอนพวกเขาก็จะได้กินจากเบื้องบนของพวกเขา และจากใต้เท้าของพวกเขา" นั้น พระองค์ทรงหมายถึง: แน่นอนอัลลอฮ์จะทรงหลั่งน้ำฝนจากฟากฟ้าลงมายังพวกเขา แล้วแผ่นดินก็จะให้พืชผลและพันธุ์ไม้ของมันงอกเงยขึ้นแก่พวกเขา ด้วยน้ำฝนนั้น แล้วแผ่นดินก็จะผลิตผลไม้ของมันออกมา

* * *

ส่วนพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และจากใต้เท้าของพวกเขา" นั้น พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน ทรงหมายถึง: แน่นอนพวกเขาจะได้กินจากความจำเริญของสิ่งที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา จากแผ่นดิน นั่นคือสิ่งที่แผ่นดินผลิตออกมา ทั้งเมล็ดพืช พันธุ์ไม้ ผลไม้ และสิ่งอื่นๆ ที่กินได้ซึ่งแผ่นดินผลิตออกมา

* * *

และบรรดาผู้รู้ตัฟซีร (อะฮ์ลุต-ตะอ์วีล) ก็ได้กล่าวในเรื่องนี้เช่นเดียวกับที่เราได้กล่าวไว้

การรายงานจากผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:

12257 – มุษันนาได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ บิน ศอลิห์ ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: มุอาวิยะฮ์ บิน ศอลิห์ ได้รายงานแก่ฉัน จาก อะลี บิน อบี ฏอลหะฮ์ จาก อิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสที่ว่า "และหากพวกเขาดำรงรักษาเตารอตและอินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเขาจากพระเจ้าของพวกเขา แน่นอนพวกเขาก็จะได้กินจากเบื้องบนของพวกเขา" หมายถึง: แน่นอนพระองค์จะทรงหลั่งน้ำฝนจากฟากฟ้าลงมายังพวกเขาอย่างมากมาย "และจากใต้เท้าของพวกเขา" แผ่นดินจะผลิตความจำเริญของมันออกมา

12258 – บิชร์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ยะซีดได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ซะอีดได้รายงานแก่เรา จาก กะอ์ดะฮ์ เกี่ยวกับพระดำรัสที่ว่า "และหากพวกเขาดำรงรักษาเตารอตและอินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเขาจากพระเจ้าของพวกเขา แน่นอนพวกเขาก็จะได้กินจากเบื้องบนของพวกเขา และจากใต้เท้าของพวกเขา" เขากล่าวว่า: หากเป็นเช่นนั้น แน่นอนฟากฟ้าจะประทานความจำเริญของมันแก่พวกเขา และแผ่นดินจะผลิตพืชผลของมันออกมา

12259 – มุฮัมมัด บิน อัล-ฮุซัยน์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อะห์มัด บิน อัล-มุเฟาะฎฎ็อลได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัสบาฏได้รายงานแก่เรา จาก อัส-ซุดดีย์ เกี่ยวกับพระดำรัสที่ว่า "และหากพวกเขาดำรงรักษาเตารอตและอินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเขาจากพระเจ้าของพวกเขา แน่นอนพวกเขาก็จะได้กินจากเบื้องบนของพวกเขา และจากใต้เท้าของพวกเขา" เขากล่าวว่า: หากพวกเขาปฏิบัติตามสิ่งที่ถูกประทานลงมายังพวกเขา จากสิ่งที่มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้นำมายังพวกเขา แน่นอนเราจะหลั่งน้ำฝนลงมายังพวกเขา แล้วผลไม้ก็จะงอกเงย

(5) 12260 – อัลมุษันนาได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อบูฮุซัยฟะฮ์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ชิบล์ได้รายงานแก่เรา จากอิบนุ อบี นะญีฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับโองการ "และหากพวกเขายืนหยัดปฏิบัติตามคัมภีร์เตารอตและอัลอินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเขาจากพระเจ้าของพวกเขา" ส่วน "การยืนหยัดปฏิบัติตามคัมภีร์เตารอต" ของพวกเขานั้น คือการปฏิบัติตามมัน และส่วน "สิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเขาจากพระเจ้าของพวกเขา" นั้น คือมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และสิ่งที่ถูกประทานลงมายังท่าน พระองค์ตรัสว่า "แน่นอนพวกเขาก็จะได้รับปัจจัยยังชีพจากเบื้องบนพวกเขาและจากใต้เท้าของพวกเขา" ส่วน "จากเบื้องบนพวกเขา" นั้น คือพระองค์จะทรงประทานฝนลงมายังพวกเขา และส่วน "จากใต้เท้าของพวกเขา" นั้น พระองค์ตรัสว่า: เราจะให้แผ่นดินงอกเงยปัจจัยยังชีพจากเราแก่พวกเขา ซึ่งจะทำให้พวกเขาเพียงพอ

12261 – อัลกอซิมได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัลฮุซัยน์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ฮัจญาจได้รายงานแก่ฉัน จากอิบนุ จุเรจ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ "แน่นอนพวกเขาก็จะได้รับปัจจัยยังชีพจากเบื้องบนพวกเขาและจากใต้เท้าของพวกเขา" เขากล่าวว่า: คือความจำเริญจากฟากฟ้าและแผ่นดิน อิบนุ จุเรจกล่าวว่า: "จากเบื้องบนพวกเขา" คือน้ำฝน "และจากใต้เท้าของพวกเขา" คือพืชพันธุ์จากแผ่นดิน

12262 – มุฮัมมัด บิน ซะอัดได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: ลุงของฉันได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้รายงานแก่ฉัน จากบิดาของท่าน จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ "จากเบื้องบนพวกเขาและจากใต้เท้าของพวกเขา" พระองค์ตรัสว่า: พวกเขาจะได้รับปัจจัยยังชีพซึ่งประทานลงมาจากฟากฟ้า "และจากใต้เท้าของพวกเขา" พระองค์ตรัสว่า: จากแผ่นดิน

* * *

และบางส่วนจากพวกเขาได้กล่าวว่า (6) แท้จริงที่ถูกประสงค์ด้วยคำกล่าวของพระองค์ "แน่นอนพวกเขาก็จะได้รับปัจจัยยังชีพจากเบื้องบนพวกเขาและจากใต้เท้าของพวกเขา" นั้น คือความกว้างขวางร่มรื่น ดังเช่นที่ผู้พูดคนหนึ่งกล่าวว่า: "เขาอยู่ในความดีงามตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าของเขา" (7) และการตีความของนักตีความนั้นขัดแย้งกับคำกล่าวที่เราได้กล่าวมานี้ และนั่นก็เพียงพอแล้วเป็นพยานถึงความบกพร่องของมัน

* * *

คำอธิบายในตัฟซีรของพระดำรัสของพระองค์: "ในหมู่พวกเขามีกลุ่มหนึ่งที่เที่ยงธรรม และส่วนมากจากพวกเขานั้น ชั่วช้าสิ่งที่พวกเขากระทำ" (อัลมาอิดะฮ์: 66)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่งนั้น ทรงหมายถึงด้วยพระดำรัสของพระองค์ "ในหมู่พวกเขามีกลุ่มหนึ่ง" คือในหมู่พวกเขามีกลุ่มชน (8) "ที่เที่ยงธรรม" พระองค์ตรัสว่า: เที่ยงธรรมในการพูดเกี่ยวกับอีซาบุตรมัรยัม กล่าวความจริงเกี่ยวกับท่านว่า ท่านเป็นรอซูลของอัลลอฮ์ และเป็นพระวจนะของพระองค์ซึ่งพระองค์ทรงประทานแก่มัรยัม และเป็นจิตวิญญาณจากพระองค์ ไม่ใช่กลุ่มที่ล้ำเส้นโดยกล่าวว่า: แท้จริงท่านเป็นบุตรของอัลลอฮ์ พระองค์ทรงสูงส่งเหนือสิ่งที่พวกเขากล่าวในเรื่องนั้น และไม่ใช่กลุ่มที่ต่ำต้อยโดยกล่าวว่า: ท่านเป็นผู้ไม่ถูกต้อง "และส่วนมากจากพวกเขา" ทรงหมายถึง จากวงศ์วานอิสรออีล จากบรรดาผู้ได้รับคัมภีร์ คือพวกยิวและพวกนาซอรา "ชั่วช้าสิ่งที่พวกเขากระทำ" พระองค์ตรัสว่า: ส่วนมากจากพวกเขานั้น การงานของพวกเขาชั่วช้า (9) นั่นคือเพราะพวกเขาปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์ โดยพวกนาซอรีปฏิเสธศรัทธาต่อมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และอ้างว่าอัลมะซีห์เป็นบุตรของอัลลอฮ์ และพวกยิวปฏิเสธศรัทธาต่ออีซาและต่อมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ดังนั้น อัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งจึงตรัสเกี่ยวกับพวกเขา โดยตำหนิพวกเขาว่า "ชั่วช้าสิ่งที่พวกเขากระทำ" ในการกระทำนั้นของพวกเขา

* * *

และด้วยสิ่งที่ใกล้เคียงกับที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนั้น บรรดานักตีความได้กล่าวไว้
ขอนำรายงานจากผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:

12264 – อัลมุษันนาได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อบูฮุซัยฟะฮ์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ชิบล์ได้รายงานแก่เรา จากอิบนุ อบี นะญีฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับโองการ "ในหมู่พวกเขามีกลุ่มหนึ่งที่เที่ยงธรรม" และพวกเขาคือมุสลิมจากหมู่ผู้ได้รับคัมภีร์ "และส่วนมากจากพวกเขานั้น ชั่วช้าสิ่งที่พวกเขากระทำ"

(10) 12265 – มุซันนาได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อบูฮุซัยฟะฮ์ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: ชิบล์ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ อิบน์ กะษีร ได้เล่าถึงเรา โดยที่เขาได้ยินมุญาฮิดกล่าวว่า: บะนีอิสรออีลได้แตกแยกออกเป็นหลายกลุ่ม โดยกลุ่มหนึ่งกล่าวว่า: "อีซาคือบุตรของอัลลอฮ์" และอีกกลุ่มหนึ่งกล่าวว่า: "เขาคืออัลลอฮ์" และอีกกลุ่มหนึ่งกล่าวว่า: "เขาคือบ่าวของอัลลอฮ์และวิญญาณของพระองค์" และนี่คือกลุ่มที่เที่ยงธรรม (มุกตะศิดะฮ์) และพวกเขาคือมุสลิมจากหมู่ชาวคัมภีร์

12266 – บิชร์ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: ยาซิดได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: สะอีดได้เล่าถึงเรา จากกะอ์ดะฮ์ โดยกล่าวว่า: อัลลอฮ์ตรัสว่า: "ในหมู่พวกเขามีกลุ่มหนึ่งที่เที่ยงธรรม" หมายถึง ผู้ยึดมั่นตามคัมภีร์และพระบัญชาของพระองค์ แล้วพระองค์ได้ตำหนิคนส่วนใหญ่โดยตรัสว่า: "และส่วนมากของพวกเขานั้น ชั่วร้ายยิ่งในสิ่งที่พวกเขากระทำ"

12267 – มุฮัมมัด อิบน์ อัลฮุซัยน์ได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อะห์มัด อิบน์ อัลมุเฎาะฎ็อลได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อัสบาฏได้เล่าถึงเรา จากอัสซุดดีย์ โดยกล่าวว่า: "ในหมู่พวกเขามีกลุ่มหนึ่งที่เที่ยงธรรม" หมายถึง ผู้ศรัทธา

12268 – ยูนุสได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อิบน์ วะฮ์บได้แจ้งแก่เรา โดยกล่าวว่า: อิบน์ ซัยด์กล่าวเกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "ในหมู่พวกเขามีกลุ่มหนึ่งที่เที่ยงธรรม และส่วนมากของพวกเขานั้น ชั่วร้ายยิ่งในสิ่งที่พวกเขากระทำ" โดยกล่าวว่า: กลุ่มที่เที่ยงธรรม (มุกตะศิดะฮ์) คือ ผู้อยู่ในภักดีต่ออัลลอฮ์ เขากล่าวว่า: และพวกเขาเหล่านี้คือชาวคัมภีร์

12269 – มุซันนาได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อิสฮากได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ อิบน์ อบี ญะอ์ฟัร ได้เล่าถึงเรา จากบิดาของเขา จากอัรเราะบีอ์ อิบน์ อะนัส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "ในหมู่พวกเขามีกลุ่มหนึ่งที่เที่ยงธรรม และส่วนมากของพวกเขานั้น ชั่วร้ายยิ่งในสิ่งที่พวกเขากระทำ" โดยกล่าวว่า: ดังนั้นกลุ่มที่เที่ยงธรรม (อุมมะฮ์มุกตะศิดะฮ์) นี้ คือ ผู้ที่ไม่ได้ละทิ้งศาสนา และไม่ได้ล้ำเส้นในศาสนา (11) เขากล่าวว่า: และ "การล้ำเส้น" (อัลเฆาะลู) คือ การห่างเหินออกจากมัน และ "การฝ่าฝืน" (อัลฟิสก์) คือ การละเลยต่อมัน (12)

----------------
หมายเหตุ:
(3) ดูการอธิบาย "การดำรงไว้" (อิกอมะฮ์) ในดัชนีภาษา (กุม) ที่ผ่านมา เช่น "การดำรงไว้ซึ่งการละหมาด"
(4) ในฉบับพิมพ์: "และแต่ละอย่างจากทั้งสองในข่าวที่กำหนดให้ปฏิบัติตาม" และนี่เป็นประโยคที่ไร้ความหมาย ความถูกต้องมาจากต้นฉบับลายมือ
(5) ในฉบับพิมพ์: "ดังนั้นมันจึงให้ผลผลิต" และฉันได้ยืนยันตามที่อยู่ในต้นฉบับลายมือ ซึ่งเป็นความถูกต้องโดยแท้
(6) นี่คือคำกล่าวของอัลฟัรเราะอ์ใน มะอานีอัลกุรอาน เล่ม 1 หน้า 315
(7) ในฉบับพิมพ์: "จากศีรษะของเขาจนถึงเท้าของเขา" และฉันได้ยืนยันตามที่อยู่ในต้นฉบับลายมือ และใน มะอานีอัลกุรอาน ของอัลฟัรเราะอ์ คำว่า "อัลกุรนุ" หมายถึง ขอบศีรษะและด้านข้างของมัน และส่วนสูงสุดของทุกสิ่งคือยอดของมัน
(8) ดูการอธิบาย "อุมมะฮ์" (กลุ่มชน) ในส่วนที่ผ่านมา เล่ม 7 หน้า 106 หมายเหตุ: 2 และเอกสารอ้างอิงที่นั่น
(9) ดูการอธิบาย "ชั่วร้าย" (ซาอะ) ในส่วนที่ผ่านมา เล่ม 9 หน้า 205 หมายเหตุ: 4 และเอกสารอ้างอิงที่นั่น
(10) ตกหล่นจากการนับเลข หมายเลข 12263 โดยไม่ได้ตั้งใจ
(11) ในฉบับพิมพ์: "ผู้ที่ไม่ได้ฝ่าฝืนในศาสนา" และเป็นเช่นเดียวกันใน อัดดุรร์ อัลมันษูร เล่ม 2 หน้า 297 ส่วนที่อยู่ในต้นฉบับลายมือคือสิ่งที่ฉันได้ยืนยันไว้ และนั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง อินชาอัลลอฮ์ และในหะดีษมีว่า: "และผู้แบกรับอัลกุรอานนั้นไม่ใช่ผู้ที่ล้ำเส้นในมันและไม่ใช่ผู้ที่ละทิ้งมัน" และในนั้นยังมีว่า: "จงอ่านอัลกุรอานและอย่าละทิ้งมัน" หมายถึง จงดูแลมันและอย่าห่างไกลจากการท่องจำมัน

(12) ส่วนเพิ่มเติมนี้ภายในวงเล็บเป็นสิ่งจำเป็นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้าพเจ้าได้อนุมานมันจากอัตษัรก่อนหน้าที่มีหมายเลข: 10853 จากตัฟซีรของอัร-รอบีอ์ บิน อันส เช่นกัน สำหรับอายะฮ์ในซูเราะฮ์อัน-นิซาอ์: 171

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ความว่า) : "โอ้ ศาสนทูต จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้าจากพระเจ้าของเจ้า และหากเจ้ามิได้กระทำเช่นนั้น ก็เท่ากับเจ้ามิได้ประกาศสาส์นของพระองค์ และอัลลอฮฺจะทรงคุ้มครองเจ้าจากผู้คน แท้จริงอัลลอฮฺจะไม่ทรงชี้แนะทางแก่กลุ่มชนผู้ปฏิเสธ" (อัลมาอิดะฮฺ 67)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า : นี่คือพระบัญชาจากอัลลอฮฺ ตะอาลา ผู้ทรงถูกกล่าวขาน ถึงนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม (13) ให้ประกาศแก่พวกยิวและนะศอรา จากหมู่ชาวคัมภีร์ทั้งสอง ซึ่งพระองค์ ตะอาลา ผู้ทรงถูกกล่าวขาน ได้ทรงเล่าเรื่องราวของพวกเขาในซูเราะฮฺนี้ และได้ทรงกล่าวถึงในนั้นซึ่งข้อบกพร่องต่างๆ ของพวกเขา ความชั่วช้าของศาสนาของพวกเขา การกล้าทำบาปต่อพระเจ้าของพวกเขา การลุกขึ้นต่อหน้าบรรดานบีของพวกเขา การเปลี่ยนแปลงคัมภีร์ของพระองค์ การบิดเบือนคัมภีร์นั้น ความเลวทรามของอาหารการกินและสิ่งที่พวกเขาบริโภค = และบรรดามุชริกอื่นนอกจากพวกเขา (14) สิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่านในเรื่องของพวกเขาเกี่ยวกับข้อบกพร่องต่างๆ ของพวกเขา การตำหนิพวกเขา การทำให้พวกเขาต่ำต้อย การทำให้พวกเขาอัปยศ และสิ่งที่พระองค์ทรงใช้พวกเขาและทรงห้ามพวกเขา และเพื่อมิให้ตัวท่านเองรู้สึกหวาดกลัวต่อพวกเขา เกรงว่าพวกเขาจะก่อภัยอันตรายแก่ตัวท่านในการที่ท่านยืนหยัดปฏิบัติตามพระบัญชาของอัลลอฮฺในหมู่พวกเขา (15) และมิให้หวาดหวั่นต่อจำนวนอันมากมายของพวกเขาและจำนวนอันน้อยนิดของผู้ที่อยู่กับท่าน และมิให้เกรงกลัวผู้ใดในเรื่องของอัลลอฮฺ แท้จริงอัลลอฮฺ ตะอาลา ผู้ทรงถูกกล่าวขาน ทรงพอเพียงแก่ท่านจากทุกๆ บ่าวของพระองค์ และทรงขับไล่ภัยอันตรายจากท่านของทุกผู้ที่มุ่งร้ายต่อท่าน (16) และพระองค์ ตะอาลา ผู้ทรงถูกกล่าวขาน ได้ทรงให้ท่านรู้ว่า หากท่านละเลยต่อการประกาศสิ่งใดจากสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่านไปยังพวกเขา แม้เพียงเล็กน้อยที่ท่านมิได้ประกาศจากสิ่งนั้น = ท่านก็อยู่ในฐานะผู้กระทำบาปอันใหญ่หลวงด้วยการกระทำนั้น เสมือนกับว่าท่านมิได้ประกาศสิ่งใดจากการประทานลงมาของพระองค์เลย

* * *

และด้วยสิ่งที่เราได้กล่าวในเรื่องนั้น บรรดาผู้ตัฟซีรได้กล่าวไว้
ขอกล่าวถึงผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น :
12270 - ได้รายงานแก่ฉัน อัลมุษันนา กล่าวว่า : ได้รายงานแก่เรา อับดุลลอฮฺ บิน ศอลิห์ กล่าวว่า : ได้รายงานแก่ฉัน มุอาวิยะฮฺ จาก อะลี บิน อะบี ฏอลหะฮฺ จาก อิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ (ความว่า) : "โอ้ ศาสนทูต จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้าจากพระเจ้าของเจ้า และหากเจ้ามิได้กระทำเช่นนั้น ก็เท่ากับเจ้ามิได้ประกาศสาส์นของพระองค์" หมายถึง : หากเจ้าได้ปิดบังโองการใดๆ จากสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้าจากพระเจ้าของเจ้า เจ้าก็มิได้ประกาศสาส์นทั้งหลายของข้า (17)
12271 - ได้รายงานแก่เรา บิชร์ บิน มุอาซ กล่าวว่า : ได้รายงานแก่เรา ยะซีด กล่าวว่า : ได้รายงานแก่เรา ซะอีด จาก กะตาดะฮฺ (เกี่ยวกับ) : "โอ้ ศาสนทูต จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้าจากพระเจ้าของเจ้า" โองการนี้ อัลลอฮฺได้ทรงแจ้งแก่นบีของพระองค์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ว่าพระองค์จะทรงพอเพียงแก่ท่านจากผู้คน และจะทรงคุ้มครองท่านจากพวกเขา และได้ทรงใช้ท่านให้ประกาศ มีผู้เล่าให้เราฟังว่า มีผู้กล่าวแก่นบีของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ว่า : หากท่านหลบซ่อนตัว (จากผู้คน) ! ท่านจึงกล่าวว่า : ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ แน่นอนฉันจะเปิดเผยหลังของฉันให้ผู้คนเห็น ตราบใดที่ฉันยังอยู่ร่วมกับพวกเขา (18)
12272 - ได้รายงานแก่ฉัน อัลฮาริษ บิน มุฮัมมัด กล่าวว่า : ได้รายงานแก่เรา อับดุลอะซีซ กล่าวว่า : ได้รายงานแก่เรา สุฟยาน อัษ-เษารีย์ จาก ชายคนหนึ่ง จาก มุญาฮิด กล่าวว่า : เมื่อโองการนี้ถูกประทานลงมา (ความว่า) : "จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้าจากพระเจ้าของเจ้า" ท่าน (นบี) กล่าวว่า : ฉันเป็นเพียงคนเดียว ฉันจะทำอย่างไร? ผู้คนชุมนุมกันต่อหน้าฉัน! (19) ดังนั้นโองการนี้จึงถูกประทานลงมา (ความว่า) : "และหากเจ้ามิได้กระทำเช่นนั้น ก็เท่ากับเจ้ามิได้ประกาศสาส์นของพระองค์" โองการนี้

12273 - ฮะนาดและอิบนุ วะกีอฺได้รายงานแก่เรา โดยทั้งสองกล่าวว่า: ญะรีรฺได้รายงานแก่เรา จากษะอฺละบะฮฺ จากญะอฺฟัร จากสะอีด อิบนุ จุบัยร์ กล่าวว่า: เมื่ออายะฮฺนี้ถูกประทานลงมา: "โอ้ท่านรอซูล จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่านจากพระเจ้าของท่าน และหากท่านไม่กระทำเช่นนั้น แสดงว่าท่านมิได้ประกาศสาสน์ของพระองค์ และอัลลอฮฺจะทรงคุ้มครองท่านจากมนุษย์" ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: พวกท่านอย่าได้เฝ้าประจำรักษาฉันเลย แท้จริงพระเจ้าของฉันได้ทรงคุ้มครองฉันแล้ว (20)

12274 - ยะอฺกูบ อิบนุ อิบรอฮีมและอิบนุ วะกีอฺได้รายงานแก่ฉัน โดยทั้งสองกล่าวว่า: อิบนุ อุลัยยะฮฺได้รายงานแก่เรา จากอัลญุรัยรีย์ จากอับดุลลอฮฺ อิบนุ ชะกีก: แท้จริงท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม นั้นเคยมีกลุ่มชนจากบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านผลัดเปลี่ยนกันเฝ้ารักษาท่าน ครั้นเมื่ออายะฮฺ "และอัลลอฮฺจะทรงคุ้มครองท่านจากมนุษย์" ถูกประทานลงมา ท่านก็ออกมาแล้วกล่าวว่า: โอ้หมู่ชนทั้งหลาย จงกลับไปยังที่พำนักของพวกท่านเถิด เพราะแท้จริงอัลลอฮฺได้ทรงคุ้มครองฉันจากมนุษย์แล้ว (21)

12275 - ฮะนาดได้รายงานแก่เรา กล่าวว่า: วะกีอฺได้รายงานแก่เรา จากอาศิม อิบนุ มุฮัมมัด จากมุฮัมมัด อิบนุ กะอฺบ์ อัลกุร็อฎีย์ กล่าวว่า: ท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม นั้นเคยถูกเศาะหาบะฮฺของท่านเฝ้าประจำรักษา จนกระทั่งอัลลอฮฺ ตะอาลา ทรงประทานลงมาว่า: "โอ้ท่านรอซูล จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่านจากพระเจ้าของท่าน และหากท่านไม่กระทำเช่นนั้น แสดงว่าท่านมิได้ประกาศสาสน์ของพระองค์" จนจบอายะฮฺ

12276 - อัลมุษันนาได้รายงานแก่ฉัน กล่าวว่า: มุสลิม อิบนุ อิบรอฮีมได้รายงานแก่เรา กล่าวว่า: อัลฮาริษ อิบนุ อุบัยดะฮฺ อบู กุดามะฮฺ อัลอียาดีย์ได้รายงานแก่เรา กล่าวว่า: สะอีด อัลญุรัยรีย์ได้รายงานแก่เรา จากอับดุลลอฮฺ อิบนุ ชะกีก จากอาอิชะฮฺ กล่าวว่า: ท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม นั้นเคยถูกเฝ้ารักษา จนกระทั่งอายะฮฺนี้ถูกประทานลงมา: "และอัลลอฮฺจะทรงคุ้มครองท่านจากมนุษย์" นางกล่าวว่า: แล้วท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ก็ยื่นศีรษะของท่านออกจากเต็นท์แล้วกล่าวว่า: โอ้หมู่ชนทั้งหลาย จงกลับไปเถิด เพราะแท้จริงอัลลอฮฺได้ทรงคุ้มครองฉันแล้ว (22)

12277 - อัมรฺ อิบนุ อับดิลฮะมีดได้รายงานแก่เรา กล่าวว่า: สุฟยานได้รายงานแก่เรา จากอาศิม จากอัลกุร็อฎีย์: แท้จริงท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม นั้นยังคงถูกเฝ้ารักษาอยู่เสมอ จนกระทั่งอัลลอฮฺทรงประทานลงมาว่า: "และอัลลอฮฺจะทรงคุ้มครองท่านจากมนุษย์"

* * *

และบรรดาผู้ตัฟซีร (อะฮ์ลุตตะอ์วีล) มีความเห็นต่างกันเกี่ยวกับสาเหตุที่ทำให้อายะฮฺนี้ถูกประทานลงมา

บางกลุ่มกล่าวว่า: อายะฮฺนี้ถูกประทานลงมาเนื่องจากชายชาวอาหรับชนบทคนหนึ่งซึ่งตั้งใจจะฆ่าท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม แล้วอัลลอฮฺก็ทรงปกป้องท่านจากเขา

รายงานจากผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:

12278 - อัลฮาริษได้รายงานแก่ฉัน กล่าวว่า: อับดุลอะซีซได้รายงานแก่เรา กล่าวว่า: อบู มัอฺชัรได้รายงานแก่เรา จากมุฮัมมัด อิบนุ กะอฺบ์ อัลกุร็อฎีย์และอื่นๆ กล่าวว่า: ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม นั้นเมื่อท่านแวะพัก ณ ที่ใด บรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านก็จะเลือกต้นไม้ที่มีร่มเงาให้ท่าน แล้วท่านก็จะพักผ่อนใต้ต้นไม้นั้น มีชายชาวอาหรับชนบทคนหนึ่งมาหาท่าน แล้วชักดาบออกจากฝัก แล้วกล่าวว่า (23) ใครจะมาห้ามฉันจากท่าน? ท่านกล่าวว่า: อัลลอฮฺ! มือของชายชาวอาหรับชนบทนั้นก็สั่นเทาและดาบก็หลุดจากมือของเขา (24) เขากล่าวว่า: และเขาเอาศีรษะกระแทกต้นไม้จนสมองแตกกระจาย แล้วอัลลอฮฺก็ทรงประทานลงมาว่า: "และอัลลอฮฺจะทรงคุ้มครองท่านจากมนุษย์" (25)

* * *

และอีกกลุ่มหนึ่งกล่าวว่า: ทว่าอายะฮฺนี้ถูกประทานลงมาเพราะท่านเคยกลัวพวกกุเรช แล้วพระองค์ก็ทรงให้ความปลอดภัยแก่ท่านจากสิ่งนั้น

**ผู้ที่กล่าวเช่นนั้นได้กล่าวไว้:**

12279 - อัลกอซิมได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า อัลฮุซัยน์ได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า ฮัจญาจได้เล่าจากอิบนุ จุรัยจ์ว่า: นบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เคยหวั่นเกรงพวกกุเรช ครั้นเมื่อโองการ "และอัลลอฮฺจะทรงคุ้มครองท่านจากมนุษย์" ได้ประทานลงมา ท่านก็นอนหงายแล้วกล่าวว่า: "ใครก็ตามที่ประสงค์ ก็จงทอดทิ้งฉันเถิด" สองหรือสามครั้ง

12280 - ฮันนาดได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า วะกีอ์ได้เล่าจากอิบนุ อบี คอลิด จาก อามิร จาก มัสรูกว่า ท่านหญิงอาอิชะฮ์กล่าวว่า: "ผู้ใดบอกท่านว่า รอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ปกปิดบางสิ่งบางอย่างของวะฮียฺ แน่นอนเขาก็ได้กล่าวเท็จ!" แล้วท่านหญิงก็อ่านโองการว่า: "โอ้รอซูล จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่าน..." จนจบโองการ (26)

12281 - อิบนุ ฮุมัยด์ได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า จุรอยร์ได้เล่าจาก อัลมุฆีเราะฮ์ จาก อัชชะอ์บีว่า ท่านหญิงอาอิชะฮ์กล่าวว่า: "ผู้ใดกล่าวว่า มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ปกปิด (บางสิ่ง) แน่นอนเขาก็ได้กล่าวเท็จ และได้กล่าวร้ายอันใหญ่หลวงต่ออัลลอฮฺ!" อัลลอฮฺ ตะอาลา ผู้ทรงถูกกล่าวถึง ตรัสว่า: "โอ้รอซูล จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่านจากพระเจ้าของท่าน..." จนจบโองการ

12282 - ยะอ์กูบ บิน อิบรอฮีมได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า อิบนุ อุลัยยะฮ์ได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า ดาวูด บิน อบี ฮินด์ได้แจ้งจาก อัชชะอ์บี จาก มัสรูกว่า ท่านหญิงอาอิชะฮ์กล่าวว่า: "ผู้ใดอ้างว่า มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ปกปิดบางสิ่งบางอย่างจากคัมภีร์ของอัลลอฮฺ แน่นอนเขาก็ได้กล่าวร้ายอันใหญ่หลวงต่ออัลลอฮฺ! และอัลลอฮฺตรัสว่า: 'โอ้รอซูล จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่านจากพระเจ้าของท่าน...' จนจบโองการ" (27)

12283 - อัลมุษันนาได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า อับดุลลอฮฺ บิน ศอลิห์ได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า อัลลัยษ์ได้เล่าให้เราฟังว่า เขากล่าวว่า คอลิดได้เล่าจาก สะอีด บิน อบี ฮิลาล จาก มุฮัมมัด บิน อัลญะฮัม จาก มัสรูก บิน อัลอัจดะอ์ว่า: ฉันได้เข้าไปหาท่านหญิงอาอิชะฮ์วันหนึ่ง และได้ยินท่านหญิงกล่าวว่า: "แน่นอนผู้ที่กล่าวว่า มุฮัมมัดได้ปกปิดบางสิ่งบางอย่างของวะฮียฺนั้น ได้กล่าวร้ายอันใหญ่หลวง!" และอัลลอฮฺตรัสว่า: "โอ้รอซูล จงประกาศสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ท่านจากพระเจ้าของท่าน" (28)

* * *

**และความหมายของพระดำรัสที่ว่า "และอัลลอฮฺจะทรงคุ้มครองท่านจากมนุษย์" นั้น คือ พระองค์จะทรงปกป้องท่านจากการที่พวกเขาจะประสบกับท่านด้วยสิ่งชั่วร้าย รากศัพท์ของคำว่า "อิศอม" มาจาก "อิศอม อัลกิรบะฮ์" (เชือกผูกถุงหนังน้ำ) ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ถูกผูกด้วยเชือกหรือด้าย (29) และในเรื่องนี้มีคำกล่าวของกวีว่า (30):**

**และฉันกล่าวว่า: จงยึดมั่นในมาลิกเถิด แท้จริงมาลิกนั้น**
**จะคุ้มครองพวกท่าน หากท่ามกลางมนุษย์ยังมีผู้คุ้มครองอยู่ (31)**

**หมายถึง: เขาจะปกป้องพวกท่าน**

* * *

**และส่วนพระดำรัสที่ว่า "แท้จริงอัลลอฮฺจะไม่ทรงชี้แนะทางแก่กลุ่มชนผู้ปฏิเสธศรัทธา" นั้น แท้จริงพระองค์ทรงหมายความว่า: แท้จริงอัลลอฮฺจะไม่ทรงประทานความสำเร็จแก่การชี้นำทางที่ถูกต้อง แก่ผู้ที่หันเหออกจากทางแห่งสัจธรรม และละเมิดออกจากแนวทางที่เที่ยงตรง และปฏิเสธสิ่งที่ท่านได้นำมาจากอัลลอฮฺ และไม่ยอมปฏิบัติตามพระบัญชาของอัลลอฮฺและการภักดีต่อพระองค์ ในสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดเป็นฟัรฎูและเป็นวาญิบแก่เขา (32)**

(15) ในฉบับตีพิมพ์: "ที่เขาจะประสบสิ่งไม่ดีกับตัวเขาเอง" ซึ่งไม่ตรงกับฉบับต้นฉบับลายมือ แต่ก็ไม่ต่างกันมากนัก (16) ในฉบับตีพิมพ์และฉบับต้นฉบับลายมือ: "ทุกผู้ที่ยำเกรงสิ่งไม่ดีของเขา" ซึ่งเป็นข้อความที่ผิดเพี้ยนมาก คำที่ถูกต้องคือสิ่งที่เราได้ยืนยันไว้แล้ว (17) ในฉบับตีพิมพ์: "สารของฉัน" ซึ่งไม่ตรงกับฉบับต้นฉบับลายมือ (18) คำกล่าวของท่าน: "ฉันได้ปิดบังตัว" หมายถึง ฉันได้ปิดบังตัวจากผู้คน เพื่อไม่ให้ผู้ที่แสวงหาความหายนะแก่ฉันจะตามทัน และ "อักบ" ที่นี่หมายถึง "ส้นเท้า" ซึ่งเป็นส่วนหลังของเท้า และเป็นคำเพศหญิง ท่านหมายถึงว่า: แน่นอนฉันจะปรากฏตัวแก่พวกเขา โดยเดินอยู่ท่ามกลางพวกเขา ไม่ได้ปิดบังตัว และผู้ใดที่ออกไปหาผู้คน แน่นอนส้นเท้าของเขาก็ปรากฏแก่พวกเขา ขณะที่เขาเดินอยู่ท่ามกลางพวกเขา และนี่คือการกล่าวเปรียบเปรยที่ไพเราะ และคำกล่าวของท่าน: "ตราบใดที่ฉันยังอยู่ร่วมกับพวกเขา" เป็นการย้ำความหมาย ประหนึ่งท่านกล่าวว่า "ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่" (19) ในฉบับตีพิมพ์: "ร่วมกันต่อผู้คน" และเราได้ยืนยันตามที่ปรากฏในฉบับต้นฉบับลายมือ และความหมายของคำกล่าวของท่าน: "ร่วมกันต่อผู้คน" หมายถึง พวกเขาร่วมกันต่อต้านท่านและเป็นศัตรูกับท่าน เนื่องจากการเรียกร้องของท่านสู่ศาสนาของอัลลอฮ์ และนี่คือการแสดงความประหลาดใจ (20) อัษร์หมายเลข 12273 - "ญะรีร" คือ "ญะรีร บิน อับดิลฮะมีด อัฎ-เฎาะบี" ได้ผ่านมาแล้วหลายครั้งมาก และ "ษะอ์ละบะฮ์" คือ "ษะอ์ละบะฮ์ บิน ซุฮัยล์ อัต-ตะมีมี อัฏ-เฏาะฮ์วี" เขาเป็นหมอรักษาโรค เป็นผู้ที่น่าเชื่อถือ ไม่มีปัญหาใดๆ มีชีวประวัติในหนังสือ อัต-ตะฮ์ซีบ และ "ญะอ์ฟัร" คือ "ญะอ์ฟัร บิน อะบิลมุฆีเราะฮ์ อัล-คุซาอี" ได้ผ่านมาแล้วด้วยหมายเลข 87, 617, 4347, 7269 และนี่เป็นข่าวที่ตัดสายสืบ ดู ตัฟซีร อิบนุ กะษีร เล่ม 3 หน้า 196 (21) อัษร์หมายเลข 12274 - "อัล-ญะรีรี" คือ "สะอีด บิน อิยาส อัล-ญะรีรี" ได้ผ่านมาแล้วด้วยหมายเลข 196 และ "อับดุลลอฮ์ บิน ชะกีก อัล-อุก็อยลี" เป็นตาบิอีนผู้ที่น่าเชื่อถือ ได้ผ่านมาแล้วด้วยหมายเลข 196 และข่าวนี้ก็ตัดสายสืบเช่นกัน และจะมาอย่างมีสายสืบในหมายเลข 12276 และคำกล่าวของท่าน: "มีกลุ่มคนจากสหายของท่านผลัดเปลี่ยนกันเฝ้าระวังท่าน" หมายถึง พวกเขาผลัดเปลี่ยนกันคุ้มกันท่านและสับเปลี่ยนกันดูแล มาจากคำว่า "อักบะฮ์" ซึ่งหมายถึง ผลัด หรือคราว กล่าวได้ว่า "อักบะตุ ฟูลาน" หมายถึง คราวของเขา และคำกล่าวของท่าน: "จงไปยังที่พำนักของพวกท่านเถิด" ท่านสั่งพวกเขาให้ไปยังสถานที่ของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะกลับไปยังที่นั่นเมื่อพวกเขากลับมา และฉันไม่พบสำนวนนี้ในที่อื่นนอกจากข่าวนี้ และนักวิชาการด้านคำศัพท์หะดีษก็ไม่ได้ระบุไว้ และ "มะลาฮิก" เป็นพหูพจน์ของ "มะลิฮัก" (ด้วยการเปิดมีม, สกินลาม, เปิดฮาอ์) หมายถึง สถานที่ที่พวกเขาพำนักเมื่อกลับมา (22) อัษร์หมายเลข 12276 - "อัล-ฮาริส บิน อุบัยด์ อัล-อียาดี" "อบู กุดามะฮ์" อะหมัดกล่าวว่า: "หะดีษของเขาวุ่นวาย" อิบนุ มะอีนกล่าวว่า: "อ่อนแอ" อบู ฮาติมกล่าวว่า: "ไม่แข็งแรง จดบันทึกหะดีษของเขาได้ แต่ไม่นำมาเป็นหลักฐาน" และอิบนุ ฮิบบานกล่าวว่า: "เขาเป็นผู้ที่มีความคลาดเคลื่อนมาก จนพ้นออกจากกลุ่มผู้ที่นำหะดีษของเขามาเป็นหลักฐานเมื่อรายงานเดี่ยว" มีชีวประวัติในหนังสือ อัต-ตะฮ์ซีบ และ อัล-กะบีร 1/2/273 และข่าวนี้ อัต-ติรมิซีได้รายงานในหนังสือ ตัฟซีร และกล่าวว่า: "นี่เป็นหะดีษเฆาะรีบ และบางคนได้รายงานหะดีษนี้จากอัล-ญะรีรี จากอับดุลลอฮ์ บิน ชะกีก โดยไม่ได้กล่าวถึงอาอิชะฮ์ในนั้น" และอัล-ฮากิมได้รายงานใน อัล-มุสตัดรัก 2/313 จากสายรายงานเดียวกันนี้ แล้วกล่าวว่า: "หะดีษนี้เศาะฮีหฺตามเงื่อนไขของมุสลิม แต่ทั้งสอง (อัล-บุคอรีและมุสลิม) ไม่ได้บันทึกไว้"

และอัซ-ซะฮะบียฺก็เห็นพ้องด้วย
และในฉบับพิมพ์มีข้อความว่า "فإن الله قد عصمني" ซึ่งขัดแหน่งต้นฉบับโดยไม่มีเหตุผล และสิ่งที่อยู่ในต้นฉบับนั้นสอดคล้องกับรายงานของท่านในอัต-ติรมีซียฺและอัล-มุสตัดรัก
(23) "اخترط السيف" หมายถึง ดึงมันออกจากฝัก
(24) รายงานมาด้วยคำว่า "فرعدت يد الأعرابي" ในรูปกรรมวาจก (بناء للمجهول) และฉันไม่พบคำว่า "رعد" ในรูปสามพยัญชนะ (ثلاثي) ที่เป็นกรรมวาจก (مبني للمجهول) แต่อย่างใด แต่สิ่งที่พวกเขารายงานและเห็นพ้องกันคือ "أرعد" (ในรูปกรรมวาจก) หากคำรายงานนี้ถูกต้อง แสดงว่าการใช้รูปสามพยัญชนะในรูปกรรมวาจกนั้นเป็นสิ่งที่เพิ่มเติมจากรากศัพท์ทางภาษา
(25) อัษัร: 12278 - ดูรายงานเกี่ยวกับชาวชนบทคนนี้ในส่วนที่ผ่านมา หมายเลข: 11565 และคำอธิบายประกอบที่นั่น และในนั้นไม่มีว่าเขาฟาดศีรษะเข้ากับต้นไม้จนสมองกระจาย
(26) อัษัร: 12280 - "อิบนุ อะบี คอลิด" คือ "อิสมาอีล อิบนุ อะบี คอลิด อัล-อะฮ์มัสียฺ" และในต้นฉบับและฉบับพิมพ์มีว่า "عن أبي خالد" ซึ่งเป็นความผิดพลาดอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะอัล-บุคอรียฺรายงานมันผ่านทางวะกีอฺ จากอิสมาอีล อิบนุ อะบี คอลิด จาก 'อามิร จาก มัสรูก โดยละเอียด (อัล-ฟัตห์ 8: 466) และในบรรดาผู้ที่วะกีอฺรายงานคำรายงานนี้จากนั้น ไม่มีผู้ใดชื่อ "อะบา คอลิด" เลย และคำรายงานนี้อะบูญะอฺฟัรได้รายงานมาจากสี่สายทาง ซึ่งจะนำเสนอการตรวจสอบสายรายงาน (تخريج) หลังจากนี้
(27) อัษัร: 12282 - มุสลิมรายงานโดยละเอียดในเศาะฮีหฺของเขา ผ่านทางอิสมาอีล อิบนุ อัลียะฮฺ จากดาวูด และคำรายงานสามข้อก่อนหน้านี้ เป็นคำรายงานเดียวกันด้วยสายรายงานสามสาย อัล-บุคอรียฺรายงานมัน (อัล-ฟัตห์ 8: 206) ผ่านทางซุฟยาน จากอิสมาอีล อิบนุ อะบี คอลิด จากอัช-ชะอฺบียฺ จาก มัสรูก แล้วท่านรายงานมันจากสายทางนี้ และจากสายทางของอะบี 'อามิร อัล-อุกดียฺ จากชุอ์บะฮฺ จากอิสมาอีล อิบนุ อะบี คอลิด จากอัช-ชะอฺบียฺ (อัล-ฟัตห์ 13: 422) โดยย่อ
(28) อัษัร: 12283 - "อัล-ลัยษ" คือ "อัล-ลัยษ อิบนุ ซะอัด" อิมามท่านหนึ่ง และ "คอลิด" คือ "คอลิด อิบนุ ยาซีด อัล-ญุมะฮียฺ อัล-มิศรียฺ" นักฟิกฮฺผู้ให้คำวินิจฉัย (مفتي) ผู้可信ถือ (ثقة) ได้ผ่านมาแล้วในหมายเลข: 3965, 5465, 9185, 9507 และ "สะอีด อิบนุ อะบี ฮิลาล อัล-ลัยษียฺ อัล-มิศรียฺ" ผู้可信ถือ (ثقة) ได้ผ่านมาแล้วในหมายเลข: 1495, 3965, 5465
(29) ดูการอธิบาย (ตัฟซีร) คำว่า "عصم" และ "عصام" ในส่วนที่ผ่านมา 7: 62, 63, 70 / 9: 341
(30) ฉันไม่ทราบผู้กล่าวมัน
(31) มะญาซ อัล-กุรอาน ของอะบี อุบัยดะฮฺ 1: 171 และ "عليك" เป็นคำนามแสดงการกระทำ (اسم فعل) สำหรับการกระตุ้น (للإغراء) กล่าวได้ว่า "عليك زيدًا" และ "عليك بزيد"
(32) ดูการอธิบาย (ตัฟซีร) คำว่า "هدى" ในส่วนดัชนีภาษาที่ผ่านมา

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) โอ้ชาวคัมภีร์เอ๋ย พวกท่านมิได้อยู่บนสิ่งใดเลย จนกว่าพวกท่านจะดำรงไว้ซึ่งอัตเตารอตและอัลอินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกท่านจากพระเจ้าของพวกท่าน"

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: นี่คือพระบัญชาจากอัลลอฮ์ ตะอาลา ผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน แก่นบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ให้แจ้งแก่พวกยิวและนะซอรา (คริสต์) ผู้ซึ่งอยู่ในพื้นที่การอพยพของท่าน

พระผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน ตะอาลา ตรัสแก่ท่าน (มุฮัมมัด) ว่า: "จงกล่าวเถิด" โอ้มุฮัมมัด แก่พวกยิวและนะซอราเหล่านั้นว่า "โอ้ชาวคัมภีร์" (หมายถึงผู้ได้รับคัมภีร์อัตเตารอตและอัลอินญีล) "พวกท่านมิได้อยู่บนสิ่งใด" จากสิ่งที่พวกท่านอ้างว่าตนอยู่บนนั้น ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่มูซา ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม นำมาแก่พวกท่าน โอ้กลุ่มชนยิว หรือสิ่งที่อีซา นำมาแก่พวกท่าน โอ้กลุ่มชนนะซอรา "จนกว่าพวกท่านจะดำรงไว้ซึ่งอัตเตารอตและอัลอินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกท่านจากพระเจ้าของพวกท่าน" จากสิ่งที่มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม นำมาแก่พวกท่านจากอัลฟุรกอน (อัลกุรอาน) โดยพวกท่านจะต้องปฏิบัติตามสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด และศรัทธาในสิ่งที่อยู่ในนั้น ซึ่งได้แก่การศรัทธาต่อมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และการยืนยันความจริงของท่าน และยอมรับว่าทุกสิ่งนั้นมาจากอัลลอฮ์ ดังนั้นพวกท่านอย่าได้ปฏิเสธสิ่งใดจากสิ่งเหล่านั้น และอย่าได้แบ่งแยกระหว่างบรรดารอซูลของอัลลอฮ์ โดยศรัทธาต่อบางส่วนและปฏิเสธบางส่วน แท้จริงการปฏิเสธต่อสิ่งหนึ่งจากสิ่งเหล่านั้นคือการปฏิเสธต่อทั้งหมด เพราะคัมภีร์ของอัลลอฮ์นั้นต่างยืนยันซึ่งกันและกัน ดังนั้นผู้ใดปฏิเสธบางส่วนของมัน เขาก็ได้ปฏิเสธทั้งหมดแล้ว

* * *

และมีรายงานหะดีษที่มาสอดคล้องกับสิ่งที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนี้

12284 - ฮันนาด บิน อัส-ซะรี และ อบูกุร็อยบ์ ได้รายงานแก่เรา โดยทั้งสองกล่าวว่า: ยูนุส บิน บะกีร์ ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: มุฮัมมัด บิน อิสฮาก ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า: มุฮัมมัด บิน อบี มุฮัมมัด มะวลาของซัยด์ บิน ษาบิต ได้รายงานแก่ฉัน จาก อิกฺเราะมะฮ์ หรือจาก สะอีด บิน จุบัยร์ จาก อิบนุ อับบาส กล่าวว่า: รอฟิอ์ บิน ฮาริษะฮ์, สะลาม บิน มิชกัม, มาลิก บิน อัศ-เศย์ฟ์ และรอฟิอ์ บิน ฮุรัยมะละฮ์ ได้มาหาท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม แล้วกล่าวว่า: โอ้มุฮัมมัด ท่านมิได้อ้างว่าท่านอยู่บนแนวทางของอิบรอฮีมและศาสนาของเขา และท่านศรัทธาต่อสิ่งที่อยู่กับเราจากอัตเตารอต และท่านยืนยันว่ามันมาจากอัลลอฮ์อย่างแท้จริงดอกหรือ?

ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงกล่าวว่า: ใช่แล้ว แต่พวกท่านได้บิดเบือนและปฏิเสธสิ่งที่อยู่ในนั้น อันได้แก่สิ่งที่ได้มีพันธะสัญญาไว้กับพวกท่าน และพวกท่านได้ปิดบังส่วนหนึ่งจากมัน ซึ่งพวกท่านถูกใช้ให้ต้องชี้แจงแก่ผู้คน และฉันขอปลีกตัวจากการบิดเบือนของพวกท่าน!

พวกเขากล่าวว่า: ถ้าอย่างนั้น เราจะยึดถือสิ่งที่อยู่ในมือของเรา (อัตเตารอต) แท้จริงเราอยู่บนสัจธรรมและแนวทางที่ถูกต้อง และเราจะไม่ศรัทธาต่อท่าน และไม่ปฏิบัติตามท่าน! ดังนั้น อัลลอฮ์ ตะอาลา ผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน จึงได้ประทานลงมาว่า: "จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) โอ้ชาวคัมภีร์เอ๋ย พวกท่านมิได้อยู่บนสิ่งใดเลย จนกว่าพวกท่านจะดำรงไว้ซึ่งอัตเตารอตและอัลอินญีล และสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกท่านจากพระเจ้าของพวกท่าน" จนถึง "ดังนั้น เจ้าอย่าได้เศร้าโศกต่อกลุ่มชนผู้ปฏิเสธเหล่านั้น"

(35) 12285 - ยูนุสได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า อิบนุ วะฮับได้แจ้งแก่เรา โดยกล่าวว่า อิบนุ ซัยด์ได้กล่าวในคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ว่า โอ้ชาวคัมภีร์เอ๋ย พวกท่านมิได้อยู่บนสิ่งใดเลย จนกว่าพวกท่านจะดำรงไว้ซึ่งอัต-เตารอฮฺ และอัล-อินญีล และสิ่งที่ได้ถูกประทานลงมาแก่พวกท่านจากพระเจ้าของพวกท่าน" เขากล่าวว่า ดังนั้นเราจึงกลายเป็นหนึ่งในชาวคัมภีร์ = "อัต-เตารอฮฺ" สำหรับชาวยิว และ "อัล-อินญีล" สำหรับชาวคริสต์ "และสิ่งที่ได้ถูกประทานลงมาแก่พวกท่านจากพระเจ้าของพวกท่าน" และสิ่งที่ได้ถูกประทานลงมาแก่เราจากพระเจ้าของเรา = นั่นคือ "พวกท่านมิได้อยู่บนสิ่งใดเลย จนกว่าพรรกท่านจะดำรงไว้" จนกว่าพวกท่านจะปฏิบัติตามสิ่งที่อยู่ในนั้น

* * *

คำอธิบายความหมายของพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า : "และแน่นอน สิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้า จากพระเจ้าของเจ้านั้น จะเพิ่มพูนให้แก่หลายคนในหมู่พวกเขา ซึ่งการละเมิดและปฏิเสธศรัทธาอย่างแน่นอน ดังนั้นเจ้าอย่าได้เศร้าโศกต่อกลุ่มชนผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านั้น" (อัล-มาอิดะฮฺ: 68)

อบูญะอ์ฟัร กล่าวว่า พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน ทรงหมายถึงด้วยพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และแน่นอน สิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้า จากพระเจ้าของเจ้านั้น จะเพิ่มพูนให้แก่หลายคนในหมู่พวกเขา ซึ่งการละเมิดและปฏิเสธศรัทธาอย่างแน่นอน" และพระองค์ทรงสาบานว่า แน่นอน คัมภีร์ซึ่งเราได้ประทานลงมาแก่เจ้า โอ้มุฮัมมัด นั้น จะเพิ่มพูนให้แก่หลายคนในหมู่ชาวยิวและชาวคริสต์เหล่านี้ ซึ่งพระองค์ได้ทรงเล่าเรื่องราวของพวกเขาในโองการเหล่านี้ (36) = "การละเมิด" พระองค์ตรัสว่า การล่วงละเมิดและการดื้อดึงในการปฏิเสธเจ้า ต่อสิ่งที่พวกเขาเคยมีต่อเจ้าในเรื่องนั้นมาก่อนการประทานอัล-ฟุรกอนลงมา = "และการปฏิเสธศรัทธา" พระองค์ตรัสว่า และการปฏิเสธความเป็นนบีของเจ้า (37)

และเราได้มาถึงคำอธิบายเกี่ยวกับความหมายของ "อัฏ-เฏาะฆฺยาน" (การละเมิด) แล้วในสิ่งที่ได้ผ่านมาก่อนหน้านี้ (38)

* * *

ส่วนพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "ดังนั้นเจ้าอย่าได้เศร้าโศกต่อกลุ่มชนผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านั้น" ทรงหมายถึงด้วยพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (39) "ดังนั้นเจ้าอย่าได้เศร้าโศก" ดังนั้นเจ้าอย่าได้โศกเศร้า

* * *

มีการกล่าวว่า "ฟุลานุน อะซียา อะลา กะซา" (บุคคลนั้นเศร้าโศกต่อสิ่งนั้น) เมื่อเขาโศกเศร้า "ยะอฺซะ อะซัน" และจากนั้นคือคำกล่าวของนักขับกลอน (รอญิซ) : (40)
"และดวงตาทั้งสองของเขาได้หลั่งน้ำตา เนื่องจากความโศกเศร้าอย่างรุนแรง" (41)

* * *

พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน ตรัสแก่ศาสนทูตของพระองค์ว่า อย่าได้โศกเศร้า โอ้มุฮัมมัด ต่อการปฏิเสธของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านี้ จากหมู่ชาวยิวและชาวคริสต์ จากวงศ์วานอิสรออีล ต่อเจ้า เพราะแท้จริง เช่นนั้นจากพวกเขาเป็นปกติวิสัยและอุปนิสัยในบรรดานบีของพวกเขา แล้วในตัวเจ้าล่ะจะเป็นเช่นไร?

* * *

และด้วยเช่นเดียวกับที่เราได้กล่าวในเรื่องนั้น บรรดาผู้รู้ด้านการตัฟซีรได้กล่าวไว้

การกล่าวถึงผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:
12286 - อัล-มุษันนาได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า อับดุลลอฮฺ บิน ศอลิหฺ ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า มุอาวิยะฮฺ บิน ศอลิหฺ ได้รายงานแก่ฉัน จาก อะลี บิน อบี ฏอลหะฮฺ จาก อิบนุ อับบาส ในเรื่อง "และแน่นอน สิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้า จากพระเจ้าของเจ้านั้น จะเพิ่มพูนให้แก่หลายคนในหมู่พวกเขา ซึ่งการละเมิดและปฏิเสธศรัทธาอย่างแน่นอน" เขากล่าวว่า อัล-ฟุรกอน = พระองค์ตรัสว่า ดังนั้นเจ้าอย่าได้โศกเศร้า

12287 - มุฮัมมัด บิน อัล-ฮุซัยน์ ได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า อะหฺมัด บิน อัล-มุเฎาะฎ็อล ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า อัสบาฏ ได้รายงานแก่เรา จาก อัส-ซุดดีย์ ในคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "ดังนั้นเจ้าอย่าได้เศร้าโศกต่อกลุ่มชนผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านั้น" เขากล่าวว่า อย่าได้โศกเศร้า

(35) อัล-อะษัร: 12284 - อัส-ซีเราะฮฺ อิบนิ ฮิชาม 2: 217 และมันเป็นอะษัรต่อเนื่องจากที่ผ่านมาเบอร์: 2101, 2102, 12219
(36) "อัล-กิตาบ" เป็นฟาอิล (ประธาน) ของคำกล่าวที่ว่า: "เพื่อจะเพิ่มให้แก่กลุ่มยิวเหล่านี้เป็นจำนวนมาก..."
(37) ดูตัฟซีร "อัล-กุฟร์" ได้จากดัชนีภาษาที่ผ่านมาแล้ว
(38) ดูตัฟซีร "อัฏ-เฏาะฆยาน" ได้จากหน้าที่ผ่านมา หน้า 457, หมายเหตุ: 1 และบรรดาแหล่งอ้างอิงที่นั่น
(39) ในสำเนาพิมพ์เขียนว่า: "ยาอฺบี ยากูล" แต่ที่ถูกต้องจากต้นฉบับลายมือคือ "ยาอฺบี ยากูล"
(40) เขาคือ อัล-อะญาญญ
(41) ดิวานของเขา: 31, มะญาซุลกุรอาน ของอบี อุบัยดะฮฺ 1: 171, อัล-กามิล 1: 352, อัล-ลิซาน (ฮะละบ์) (กัร-ร็อส) และมันเป็นส่วนหนึ่งจากเราะญัซที่มีชื่อเสียงของเขา ส่วนต้นของมันได้ผ่านมาแล้วในตัฟซีรนี้ 1: 509 เขากล่าวว่า:
โอ้สหายเอ๋ย ท่านรู้จักร่องรอยที่ถูกครูดไหม?
เขากล่าวว่า: ใช่! ข้าพเจ้ารู้จักมัน! และเขาก็สิ้นหวัง
และตาทั้งสองของเขาก็หลั่งไหลออกมา เนื่องจากความเศร้าโศกที่ท่วมท้น
และได้ผ่านมาแล้วคำอธิบายของสองบิตแรก และ "อินฮะละบัต อัยนะฮุ" และ "ตะฮัลละบะตา": น้ำตาของตาทั้งสองไหลรินและต่อเนื่องกัน และในสำเนาพิมพ์เขียนว่า "วาอันฮะละต" ซึ่งขัดกับที่อยู่ในต้นฉบับลายมือ เพราะมันไม่มีจุด (การันต์) เขาจึงนำสิ่งที่ไม่อาจรู้จักมา แล้วบางคนที่เขียนบนบิตนี้และแก้ไขมัน ก็เขียนว่า "วาอับคะละต" และกล่าวว่า: "ความหมายของ อับคะละต: พบว่าทั้งสองตาขี้เหนียวด้วยน้ำตา เนื่องจากความเศร้าโศกครอบงำเขา หมายความว่า จากความรุนแรงของความเศร้าโศกของเขา เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่ตาทั้งสองของเขากลับแข็งทื่อ" ดังนั้นเขาจึงทำไม่ดีจากหลายแง่: เขาทิ้งการตรวจทานบทกวีและความรู้เกี่ยวกับมัน และพยายามในสิ่งที่ไม่เป็นสาระ และนำคำพูดที่ไร้สาระอย่างมากมา! และอัลลอฮฺคือผู้ที่ขอความช่วยเหลือ

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "แท้จริงบรรดาผู้ที่ศรัทธา และบรรดาผู้ที่เป็นยิว และผู้ที่เป็นศอบิอีน และบรรดาผู้ที่เป็นคริสต์ ผู้ใดในหมู่พวกเขาศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันอาคิเราะฮ์ และประกอบความดี ไม่มีใดความกลัวเหนือพวกเขา และทั้งพวกเขาก็จะไม่เศร้าโศก" (อัล-มาอิดะฮ์: 69)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการกล่าวรำลึกถึงพระองค์เป็นที่ยิ่ง ตรัสว่า: แท้จริงบรรดาผู้ที่เชื่อมั่นต่ออัลลอฮ์และรอซูลของพระองค์ และพวกเขาคือชาวอิสลาม (ได้แก่ "บรรดาผู้ที่ศรัทธา") และ "บรรดาผู้ที่เป็นยิว" และพวกเขาคือชาวยะฮูด (หมายเหตุ 42) และ "บรรดาผู้ที่เป็นศอบิอีน" และเราได้ชี้แจงเรื่องของพวกเขาแล้ว (หมายเหตุ 43) และ "บรรดาผู้ที่เป็นคริสต์ ผู้ใดในหมู่พวกเขาศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันอาคิเราะฮ์" ดังนั้น ผู้ใดที่ศรัทธาเชื่อมั่นในการฟื้นคืนชีพหลังความตาย "และประกอบ" ซึ่งการงาน "ซึ่งความดี" เพื่อการกลับไปหาพระองค์ของเขา "ดังนั้น ไม่มีใดความกลัวเหนือพวกเขา" ในสิ่งที่พวกเขาจะเผชิญหน้าจากความน่าสะพรึงกลัวแห่งวันกิยามะฮ์ "และทั้งพวกเขาก็จะไม่เศร้าโศก" ต่อสิ่งที่พวกเขาทิ้งไว้เบื้องหลังจากโลกดุนยาและชีวิตของมัน หลังจากที่พวกเขาได้เห็นประจักษ์สิ่งที่อัลลอฮ์ทรงให้เกียรติพวกเขาด้วย ซึ่งคือรางวัลอันมากมายของพระองค์ (หมายเหตุ 44)

* * *

และโดยแน่นอน เราได้ชี้แจงแง่มุมทางไวยากรณ์ (อิอ์รอบ) ในเรื่องนี้มาแล้วก่อนหน้านี้ ในสิ่งที่เพียงพอต่อการไม่ต้องกล่าวซ้ำอีก (หมายเหตุ 45)

-----------------
หมายเหตุ:
(42) ดูคำอธิบาย "ฮาด" (ผู้เป็นยิว) ในสิ่งที่ผ่านมา หน้า: 341, หมายเหตุประกอบ: 1, และบรรดาแหล่งอ้างอิงที่นั่น
(43) ดูคำอธิบาย "อัศ-ศอบิอูน" ในสิ่งที่ผ่านมา เล่ม 2: 145-147
(44) ดูคำอธิบาย "ประกอบความดี" ในสิ่งที่ผ่านมา เล่ม 2: 148 (และในดัชนีคำศัพท์ภาษา) และดูคำอธิบาย "วันอาคิเราะฮ์" ในสิ่งที่ผ่านมาจากดัชนีคำศัพท์ภาษา (อาคิร) และดูคำอธิบาย "ไม่มีความกลัวเหนือพวกเขาและทั้งพวกเขาก็จะไม่เศร้าโศก" ในสิ่งที่ผ่านมา เล่ม 2: 150 และในดัชนีคำศัพท์ภาษาอื่นๆ
(45) ดูสิ่งที่ผ่านมา เล่ม 3: 352-354 / จากนั้นดูตำแหน่งที่ได้ถูกอ้างอิงถึง เล่ม 9: 395-399 จากนั้นดูเพิ่มเติมใน "มะอานิลกุรอาน" ของอัล-ฟัรเราะอ์ เล่ม 1: 105-108 และ "มัจญาซุลกุรอาน" ของอบู อุบัยดะฮ์ เล่ม 1: 172 และ "มุชกิลุลกุรอาน" ของอิบนุ กุตัยบะฮ์: 36-39

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ที่ว่า): "โดยแน่นอน เราได้เอาสัญญาไว้จากวงศ์วานอิสรออีล และเราได้ส่งบรรดารอซูลมายังพวกเขา ทุกครั้งที่รอซูลคนใดมายังพวกเขาพร้อมด้วยสิ่งที่จิตใจของพวกเขาไม่ปรารถนา กลุ่มหนึ่งพวกเขาก็ปฏิเสธ และอีกกลุ่มหนึ่งพวกเขาก็ฆ่า" (70)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการกล่าวรำลึกถึงพระองค์นั้นทรงความยิ่งใหญ่ ตรัสว่า: พระองค์ทรงสาบานว่า: โดยแน่นอน เราได้เอาสัญญาไว้จากวงศ์วานอิสรออีล ในการมีความบริสุทธิ์ใจ (อัล-อิคลาศ) ในการให้เอกภาพต่อเรา (ตั๊วฮีด) และการปฏิบัติตามสิ่งที่เราได้ใช้พวกเขา และการละเว้นจากสิ่งที่เราได้ห้ามพวกเขาไว้ = และเราได้ส่งบรรดารอซูลมายังพวกเขาในเรื่องนั้น และเราได้สัญญาแก่พวกเขาผ่านทางลิ้น (คำพูด) ของบรรดารอซูลของเราที่มายังพวกเขา ว่า สำหรับการปฏิบัติตามการเชื่อฟังเรา (พวกเขาจะได้รับ) รางวัลอันมากมาย และเราได้ขู่พวกเขาว่า สำหรับการปฏิบัติตามการฝ่าฝืนเรา (พวกเขาจะได้รับ) การลงโทษอันรุนแรง = ทุกครั้งที่รอซูลของเราคนใดมายังพวกเขาพร้อมด้วยสิ่งที่จิตใจของพวกเขาไม่ปรารถนาและไม่สอดคล้องกับความชอบของพวกเขา พวกเขาก็ปฏิเสธบางส่วนจากบรรดารอซูลเหล่านั้น และพวกเขาก็ฆ่าอีกบางส่วน เป็นการละเมิดสัญญาของเราซึ่งเราได้เอาสัญญาไว้จากพวกเขา และเป็นการกล้าดีที่ต่อเราและเป็นการขัดต่อคำสั่งของเรา

---------------เชิงอรรถ:
(46) ในฉบับพิมพ์: "และการให้เอกภาพต่อเรา" และในต้นฉบับลายมือ: "ความบริสุทธิ์ใจ การให้เอกภาพต่อเรา" และดูเหมือนว่าสิ่งที่ถูกต้องคือสิ่งที่เราได้ยืนยันไว้ (ในคำแปลข้างต้น)
(47) ดูคำอธิบายศัพท์ของอายะฮ์นี้ในดัชนีภาษาที่ผ่านมาแล้ว ณ จุดนี้ ส่วนหนึ่งของการแบ่งส่วนแบบเก่าซึ่งต้นฉบับลายมือของเราได้อ้างอิงถึงได้สิ้นสุดลง และในนั้นมีข้อความดังนี้: "ต่อจากนี้: คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์: {และพวกเขาคิดว่า จะไม่มีการทดสอบใดๆ ดังนั้นพวกเขาจึงตาบอดและหูหนวก} และขออัลลอฮ์ทรงประทานความโปรดปรานอันมากมายแก่มุฮัมมัด นบี และวงศ์วานของท่าน"

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (وَحَسِبُوا أَلا تَكُونَ فِتْنَةٌ فَعَمُوا وَصَمُّوا ثُمَّ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِมْ ثُمَّ عَمُوا وَصَمُّوا كَثِيرٌ مِنْهُمْ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ) (71)
อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า พระผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า และพวกอิสรออีลเหล่านี้ – ผู้ซึ่งพระผู้ทรงสูงส่งได้ทรงบรรยายลักษณะของพวกเขาไว้ว่า พระองค์ได้เอาพันธสัญญาจากพวกเขา และได้ส่งบรรดารอซูลมายังพวกเขา และพวกเขานั้น ทุกครั้งที่รอซูลคนใดมายังพวกเขาด้วยสิ่งที่จิตใจของพวกเขาไม่ปรารถนา พวกเขาก็ปฏิเสธกลุ่มหนึ่งและฆ่าอีกกลุ่มหนึ่ง – ได้คิดคำนวณ (คาดคะเน) ว่า จะไม่มีการทดสอบและการทดลองใดๆ จากอัลลอฮฺสำหรับพวกเขา ด้วยความยากลำบากต่างๆ จากบทลงโทษ เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเขากระทำกัน
"ดังนั้นพวกเขาจึงตาบอดและหูหนวก" หมายถึง ดังนั้นพวกเขาจึงตาบอดจากความจริงและการปฏิบัติตามพันธสัญญาที่พระองค์ได้เอาจากพวกเขา ในการยึดมั่นการเคารพภักดีต่อพระองค์เพียงผู้เดียว และการปฏิบัติตามคำสั่งและข้อห้ามของพระองค์ และการปฏิบัติตามการเชื่อฟังพระองค์ เนื่องจากการคำนวณและการคาดคะเนของพวกเขานั้น "และพวกเขาหูหนวก" จากสิ่งนั้น
"แล้วอัลลอฮฺก็ทรงอภัยโทษให้แก่พวกเขา" หมายถึง แล้วพระองค์ก็ทรงชี้แนะทางแก่พวกเขาด้วยความกรุณาของพระองค์ที่มีต่อพวกเขา จนกระทั่งพวกเขาหันกลับและเลิกจากสิ่งที่พวกเขากำลังปฏิบัติอยู่ ซึ่งเป็นการฝ่าฝืนพระองค์และการฝ่าฝืนคำสั่งของพระองค์ และการปฏิบัติในสิ่งที่พระองค์ทรงเกลียดชังจากพวกเขา ไปสู่การปฏิบัติในสิ่งที่พระองค์ทรงรัก และการปฏิบัติตามการเชื่อฟังและคำสั่งและข้อห้ามของพระองค์
"แล้วหลายคนจากพวกเขาก็ตาบอดและหูหนวกอีก" หมายถึง แล้วพวกเขาก็ตาบอดอีกเช่นกันจากความจริงและการปฏิบัติตามพันธสัญญาของพระองค์ที่พระองค์ได้เอาจากพวกเขา ในการปฏิบัติตามการเชื่อฟังพระองค์ และการปฏิบัติตามคำสั่งของพระองค์ และการหลีกเลี่ยงการฝ่าฝืนพระองค์ "และหลายคนจากพวกเขาหูหนวก" หมายถึง หลายคนจากบรรดาผู้ที่พระองค์ได้เอาพันธสัญญาจากพวกเขา จากวงศ์วานอิสรออีล ในการปฏิบัติตามบรรดารอซูลของพระองค์และการปฏิบัติตามสิ่งที่พระองค์ได้ประทานลงมาแก่พวกเขา จากคัมภีร์ของพระองค์ – ได้ตาบอดจากความจริงและหูหนวก หลังจากที่พระองค์ทรงอภัยโทษให้แก่พวกเขา และทรงช่วยพวกเขาออกจากความหายนะ
"และอัลลอฮฺนั้นทรงเห็นในสิ่งที่พวกเขากระทำ" หมายถึง พระองค์ทรงเห็น และทรงมองเห็นการงานของพวกเขา ทั้งที่ดีและชั่ว ดังนั้นพระองค์จะทรงตอบแทนพวกเขาในวันกิยามะฮฺด้วยการงานทั้งหมดนั้น หากเป็นการงานที่ดีก็ตอบแทนด้วยความดี หากเป็นการงานชั่วก็ตอบแทนด้วยความชั่ว
* * *
และตามสิ่งที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนั้น บรรดาผู้รู้ด้านตัฟซีรก็ได้กล่าวไว้เช่นเดียวกัน
ขอนำรายงานจากผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:
12288 – บิชร์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า ยาซิดได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า สะอีดได้รายงานแก่เรา จากกะอ์ดะฮฺ เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ "และพวกเขาคิดคำนวณว่าจะไม่มีการทดสอบ" อายะฮฺนี้ กล่าวว่า กลุ่มชนได้คิดคำนวณว่าจะไม่มีความยากลำบากใดๆ "ดังนั้นพวกเขาจึงตาบอดและหูหนวก" ทุกครั้งที่ความยากลำบากปรากฏขึ้น พวกเขาถูกทดสอบด้วยมัน พวกเขาก็จะพินาศไปกับมัน
12289 – มุฮัมมัด อิบนุล ฮุซัยน์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า อะห์มัด อิบนุล มุเฎาะฎ็อลได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า อัสบาฏได้รายงานแก่เรา จากอัส-ซุดดีย์ "และพวกเขาคิดคำนวณว่าจะไม่มีการทดสอบ ดังนั้นพวกเขาจึงตาบอดและหูหนวก" กล่าวว่า พวกเขาคิดคำนวณว่าจะไม่ถูกทดสอบ ดังนั้นพวกเขาจึงตาบอดจากความจริงและหูหนวก
12290 – อิบนุ วะกีอ์ได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า บิดาของฉันได้รายงานแก่เรา จากมุบาร็อก จากอัล-หะซัน "และพวกเขาคิดคำนวณว่าจะไม่มีการทดสอบ" เขากล่าวว่า ความยากลำบาก
12291 – อัล-มุษันนาได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า อบู อาศิมได้รายงานแก่เรา เขากล่าวว่า มุอาวิยะฮฺได้รายงานแก่ฉัน จากอะลี จากอิบนุ อับบาส "และพวกเขาคิดคำนวณว่าจะไม่มีการทดสอบ" เขากล่าวว่า การตั้งภาคี

12292 - อัลมุษันนาได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อบู ฮุซัยฟะฮ์ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: ชิบล์ได้เล่าถึงเรา จากอิบนุ อบี นะญีฮ์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "และพวกเขาคิดว่า จะไม่มีการฟิตนะฮ์ (การทดสอบ) ดังนั้นพวกเขาจึงตาบอดและหูหนวก" เขากล่าวว่า: หมายถึงพวกยิว

12293 - อัลกอซิมได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อัลฮุซัยน์ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: ฮัจญาจได้เล่าถึงฉัน จากอิบนุ จุเรจ จากมุญาฮิด: "ดังนั้นพวกเขาจึงตาบอดและหูหนวก" เขากล่าวว่า: หมายถึงพวกยิว
อิบนุ จุเรจกล่าว จากอับดุลลอฮ์ อิบนุ กะษีร กล่าวว่า: โองการนี้กล่าวถึงวงศ์วานอิสรออีล
เขากล่าวว่า: และ "อัลฟิตนะฮ์" หมายถึง การลงโทษและการทดสอบ

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "โดยแน่นอน บรรดาผู้ที่กล่าวว่า แท้จริงอัลลอฮ์คืออัลมะซีห์ (พระเยซู) บุตรของมัรยัม ได้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว และอัลมะซีห์ได้กล่าวว่า โอ้วงศ์วานของอิสรออีลเอ๋ย จงเคารพภักดีอัลลอฮ์ พระเจ้าของฉันและพระเจ้าของพวกท่านเถิด แท้จริงผู้ใดให้มีภาคีต่ออัลลอฮ์ แน่นอนอัลลอฮ์ได้ทรงห้ามสวรรค์แก่เขา และที่พำนักของเขาคือนรก และสำหรับบรรดาผู้อธรรมนั้นจะไม่มีผู้ช่วยเหลือใดๆ เลย" (อัลมาอิดะฮ์: 72)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: นี่คือข่าวคราวจากอัลลอฮ์ ผู้ทรงสูงส่ง ซึ่งพระองค์ทรงกล่าวถึงบางส่วนจากสิ่งที่พระองค์ทรงทดสอบวงศ์วานอิสรออีล ซึ่งพระองค์ทรงแจ้งเกี่ยวกับพวกเขาว่า พวกเขาคิดว่า จะไม่มีการทดสอบใดๆ พระผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: ดังนั้น สิ่งหนึ่งที่ฉันได้ทดสอบและตรวจสอบพวกเขา ด้วยสิ่งนั้น พวกเขาจึงได้ทำลายพันธสัญญาของฉัน และเปลี่ยนแปลงข้อตกลงของฉัน ซึ่งฉันได้เอาข้อผูกพันไว้เหนือพวกเขาให้ไม่เคารพภักดีผู้ใดนอกจากฉัน และไม่ยึดถือพระเจ้าอื่นใดนอกจากฉัน และให้พวกเขายึดมั่นในความเป็นเอกะต่อฉัน และยอมจำนนต่อการเชื่อฟังของฉัน = บ่าวของฉัน อีซา บุตรของมัรยัม เพราะแท้จริงฉันเป็นผู้สร้างเขา และได้ทรงให้สิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นผ่านมือของเขา ในทำนองเดียวกับที่ฉันได้ทรงให้เกิดขึ้นผ่านมือของบรรดารอซูลของฉันจำนวนมาก แล้วพวกเขาก็ได้กล่าวออกมาด้วยการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขาว่า: "เขา (อีซา) คือ อัลลอฮ์" (6)

และนี่คือคำกล่าวของกลุ่มยะอ์กูบียะฮ์ (Jacobites) จากพวกนัศรอนี (คริสต์) ซึ่งความกริ้วของอัลลอฮ์จงมีเหนือพวกเขา

อัลลอฮ์ ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: ดังนั้น เมื่อฉันได้ทดสอบและตรวจสอบพวกเขาด้วยสิ่งที่ฉันได้ทดสอบพวกเขา พวกเขาก็ได้ตั้งภาคีต่อฉัน และได้กล่าวเกี่ยวกับสิ่งถูกสร้างหนึ่งจากบรรดาสิ่งถูกสร้างของฉัน และเกี่ยวกับบ่าวคนหนึ่งเช่นเดียวกับพวกเขาจากบรรดาบ่าวของฉัน และมนุษย์คนหนึ่งที่มีเชื้อสายและต้นตระกูลเป็นที่รู้จัก เกิดมาจากมนุษย์ ผู้อันเชิญชวนพวกเขาไปสู่การยึดมั่นในความเป็นเอกะต่อฉัน และใช้พวกเขาให้เคารพภักดีและเชื่อฟังฉัน (10-481) และยืนยันแก่พวกเขาว่าฉันคือพระเจ้าของเขาและพระเจ้าของพวกเขา และห้ามปรามพวกเขาไม่ให้ตั้งภาคีต่อฉันด้วยสิ่งใด: (ว่า) "เขา (อีซา) คือพระเจ้าของพวกเขา" ซึ่งเนื่องมาจากความเขลาของพวกเขาที่มีต่ออัลลอฮ์และการปฏิเสธศรัทธาต่อพระองค์ และไม่สมควรแก่อัลลอฮ์ที่จะเป็นผู้ให้กำเนิดหรือผู้ถูกกำเนิด

และความหมายของพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "และอัลมะซีห์ได้กล่าวว่า โอ้วงศ์วานของอิสรออีลเอ๋ย จงเคารพภักดีอัลลอฮ์ พระเจ้าของฉันและพระเจ้าของพวกท่านเถิด" หมายถึง จงทำให้การเคารพภักดีและการถ่อมตนเป็นของพระผู้ซึ่งทุกสิ่งต้องถ่อมตนต่อพระองค์ และทุกสิ่งที่ดำรงอยู่ต้องนอบน้อมต่อพระองค์ (7) = "พระเจ้าของฉันและพระเจ้าของพวกท่าน" หมายถึง ผู้เป็นเจ้าของฉันและเจ้าของพวกท่าน ผู้เป็นนายของฉันและนายของพวกท่าน ผู้ทรงสร้างฉันและพวกท่าน (8) = "แท้จริงผู้ใดให้มีภาคีต่ออัลลอฮ์ แน่นอนอัลลอฮ์ได้ทรงห้ามสวรรค์แก่เขา" หมายถึง การที่เขาจะพำนักในสวรรค์นั้นในปรโลก = "และที่พำนักของเขาคือนรก" หมายถึง และสถานที่กลับคืนและสถานที่ของเขา – ซึ่งเขาจะพำนักอยู่ ณ ที่นั้น และจะเป็นที่หมายปลายทางของเขา สำหรับผู้ที่ให้มีภาคีต่ออัลลอฮ์ในการเคารพภักดีของเขา – คือ นรกญะฮันนัม (9) = "และสำหรับบรรดาผู้อธรรม" หมายถึง และไม่มีสำหรับผู้ที่กระทำสิ่งอื่นนอกเหนือจากสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงอนุมัติแก่เขา และผู้ที่เคารพภักดีสิ่งอื่นที่ไม่ใช่พระผู้ซึ่งการเคารพภักดีของปวงบ่าวเป็นสิทธิของพระองค์ (10) = "จะไม่มีผู้ช่วยเหลือใดๆ เลย" ที่จะช่วยเหลือเขาในวันกิยามะฮ์จาก (การลงโทษของ) อัลลอฮ์ เพื่อช่วยเขาให้รอดพ้นจากพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงให้เขาเข้าไปในญะฮันนัม (11)

(5) โปรดดูคำอธิบายคำว่า "ผู้ทรงเห็น" (بصير) ในดัชนีคำศัพท์ที่ได้ผ่านมาแล้ว (6) โปรดดูคำอธิบายคำว่า "อัลมะซีห์" (المسيح) ในที่ผ่านมา ซูเราะฮ์ที่ 10 อายะฮ์ที่ 146 หมายเหตุที่ 4 และแหล่งอ้างอิงที่ระบุไว้ที่นั่น (7) โปรดดูคำอธิบายคำว่า "การเคารพภักดี" (العبادة) ในดัชนีคำศัพท์ (عبد) ที่ได้ผ่านมาแล้ว (8) โปรดดูคำอธิบายคำว่า "พระเจ้า" (الرب) ในที่ผ่านมา ซูเราะฮ์ที่ 1 อายะฮ์ที่ 142 จากนั้นดูในดัชนีคำศัพท์ที่ผ่านมา (9) โปรดดูคำอธิบายคำว่า "ที่พำนัก" (المأوى) ในที่ผ่านมา ซูเราะฮ์ที่ 9 อายะฮ์ที่ 225 หมายเหตุที่ 4 และแหล่งอ้างอิงที่ระบุไว้ที่นั่น (10) โปรดดูคำอธิบายคำว่า "การอธรรม" (الظلم) ในดัชนีคำศัพท์ที่ได้ผ่านมาแล้ว (11) โปรดดูคำอธิบายคำว่า "ผู้ช่วยเหลือ" (الأنصار) ในที่ผ่านมา ซูเราะฮ์ที่ 9 อายะฮ์ที่ 339 หมายเหตุที่ 3 และแหล่งอ้างอิงที่ระบุไว้ที่นั่น

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "โดยแน่นอน บรรดาผู้ที่กล่าวว่า แท้จริงอัลลอฮ์คือหนึ่งในสามนั้น ได้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว และไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระเจ้าองค์เดียว และหากพวกเขาไม่หยุดยั้งจากสิ่งที่พวกเขากล่าว แน่นอนบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากพวกเขาจะได้รับซึ่งการลงโทษอันเจ็บปวด" (อัล-มาอิดะฮ์: 73)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: และนี่ก็คือข่าวจากอัลลอฮ์ ตะอาลา ซึ่งพระองค์ทรงกล่าวถึงอีกกลุ่มหนึ่งจากวงศ์วานอิสรออีล ซึ่งพระองค์ได้ทรงบรรยายลักษณะของพวกเขาในโองการก่อนหน้านี้ว่า: เมื่อพระองค์ทรงทดสอบพวกเขาหลังจากที่พวกเขาคาดคิดว่าพวกเขาจะไม่ถูกทดสอบและไม่ถูกทดลอง พวกเขากล่าวขึ้นด้วยการปฏิเสธต่อพระเจ้าของพวกเขาและการตั้งภาคีว่า "อัลลอฮ์คือหนึ่งในสาม"

* * *

และนี่คือคำกล่าวที่บรรดานักปราชญ์ (ญุมฮูร) ของชาวคริสต์ยึดถือก่อนการแตกแยกของกลุ่มยาโกบู (จาโคไบต์) กลุ่มมาลิกี (เมลไคต์) และกลุ่มนัสตูรี (เนสทอเรียน) (12) ตามที่ได้มีข่าวถึงเราว่า พวกเขากล่าวว่า: "พระเจ้าผู้ทรงเก่าแก่ (อัล-อิลาฮุล-ก็อดิม) เป็นสารัตถะ (เญาฮัร) เดียวครอบคลุมสามพระบุคคล (อะกอนิม): พระบิดาผู้ให้กำเนิด ไม่ถูกให้กำเนิด พระบุตรผู้ถูกให้กำเนิด ไม่ได้ให้กำเนิด และพระวิญญาณบริสุทธิ์ผู้เป็นตัวเชื่อมระหว่างทั้งสอง"

* * *

อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงกล่าว โดยทรงปฏิเสธสิ่งที่พวกเขากล่าวในเรื่องนั้น: "และไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระเจ้าองค์เดียว" ทรงหมายความว่า: ไม่มีผู้ที่ถูกเคารพสักการะใดสำหรับพวกเจ้า โอ้มนุษย์ทั้งหลาย นอกจากผู้ที่ถูกเคารพสักการะองค์เดียว และพระองค์คือผู้ที่มิได้ให้กำเนิดสิ่งใด และมิได้ถูกให้กำเนิด แต่ทว่าพระองค์คือผู้ทรงสร้างทุกผู้ให้กำเนิดและทุกผู้ถูกให้กำเนิด

"และหากพวกเขาไม่หยุดยั้งจากสิ่งที่พวกเขากล่าว" ทรงหมายความว่า: หากผู้กล่าวถ้อยคำนี้ไม่หยุดยั้งจากสิ่งที่พวกเขากล่าว จากการที่พวกเขากล่าวว่า "อัลลอฮ์คือหนึ่งในสาม" (13)

"แน่นอนบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากพวกเขาจะได้รับซึ่งการลงโทษอันเจ็บปวด" ทรงหมายความว่า: แน่นอนบรรดาผู้ที่กล่าวถ้อยคำนี้ และบรรดาผู้ที่กล่าวถ้อยคำอื่น (ที่ว่า) "เขาคืออัล-มะซีห์ บุตรของมัรยัม" จะได้รับ (การลงโทษ) เพราะทั้งสองกลุ่มนั้นเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา เป็นผู้ตั้งภาคีทั้งสิ้น ดังนั้น การขู่ให้กลัวด้วยการลงโทษจึงได้ย้อนกลับไปสู่ความหมายทั่วไป (14) และพระองค์มิได้ตรัสว่า "แน่นอนพวกเขาจะได้รับซึ่งการลงโทษอันเจ็บปวด" เพราะหากได้ตรัสดังนั้น การขู่ให้กลัวจากอัลลอฮ์ ตะอาลา ก็จะกลายเป็นเฉพาะสำหรับผู้กล่าวคำกล่าวที่สอง ซึ่งก็คือผู้ที่กล่าวว่า "อัลลอฮ์คือหนึ่งในสาม" และจะไม่รวมผู้ที่กล่าวว่า "อัล-มะซีห์คืออัลลอฮ์" เข้าไปด้วย ดังนั้น ตะอาลา พระองค์จึงทรงทำให้การขู่ให้กลัวนั้นเป็นเรื่องทั่วไปสำหรับผู้ปฏิเสธศรัทธาทุกคน เพื่อให้ผู้ที่ถูกกล่าวด้วยโองการเหล่านี้ได้รู้ว่า การขู่ให้กลัวของอัลลอฮ์นั้นได้ครอบคลุมทั้งสองกลุ่มจากวงศ์วานอิสรออีล และผู้ใดก็ตามที่เป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาที่มีแนวทางเช่นเดียวกับพวกเขา

* * *

หากมีผู้ถามว่า: และหากเรื่องเป็นดังที่ท่านบรรยายมา แล้วสรรพนาม "ฮา" และ "มีม" ในพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "จากพวกเขา" (مِنْهُمْ) นี้ย้อนกลับไปหาผู้ใด?
ตอบได้ว่า: ย้อนกลับไปหาวงศ์วานอิสรออีล

* * *

ดังนั้น ความหมายของพระดำรัส เมื่อเรื่องเป็นดังที่เราได้บรรยายไว้คือ: และหากวงศ์วานอิสรออีลเหล่านี้ไม่หยุดยั้งจากสิ่งที่พวกเขากล่าวเกี่ยวกับอัลลอฮ์ ซึ่งเป็นคำกล่าวที่ร้ายแรง แน่นอนบรรดาผู้ที่กล่าวจากพวกเขาว่า "แท้จริงอัล-มะซีห์คืออัลลอฮ์" และบรรดาผู้ที่กล่าวว่า "แท้จริงอัลลอฮ์คือหนึ่งในสาม" และผู้ปฏิเสธศรัทธาทุกคนที่ดำเนินตามแนวทางของพวกเขา จะได้รับซึ่งการลงโทษอันเจ็บปวด เนื่องจากการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขาต่ออัลลอฮ์ (15)

* * *

และคณะหนึ่งจากบรรดาผู้รู้ด้านตัฟซีร (อะฮ์ลุต-ตะอ์วีล) ได้กล่าวในทำนองเดียวกับคำกล่าวของเรา ว่าพระองค์ทรงหมายถึงชาวคริสต์ด้วยโองการเหล่านี้

บรรดาผู้กล่าวเช่นนั้นได้กล่าวว่า:
12294 - มุฮัมมัด อิบนุล ฮุซัยนฺได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: อะหมัด อิบนุล มุเฎาะฎ็อลได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัสบาฏได้เล่าแก่เรา จากอัส-ซุดดียฺ เกี่ยวกับโองการ "โดยแน่นอน บรรดาผู้ที่กล่าวว่า อัลลอฮฺคือที่สามในสามองค์นั้น ได้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว" เขากล่าวว่า: ชาวนัศรอนียฺ (คริสต์) กล่าวว่า "พระองค์ (อัลลอฮฺ) พระเยซู และพระมารดาของพระองค์ (มัรยัม)" นั่นคือที่มาของพระดำรัสของอัลลอฮฺผู้ทรงสูงสุด "เจ้า (มุฮัมมัด) กระนั้นหรือที่กล่าวแก่ผู้คนว่า จงยึดถือข้าและมารดาของข้าเป็นพระเจ้าองค์อื่นจากอัลลอฮฺ" (ซูเราะฮฺอัล-มาอิดะฮฺ: 116)
12295 - อัล-กอซิมได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัล-ฮุซัยนฺได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: ฮัจญาจได้เล่าแก่ฉัน จากอิบนุ จุเรจญ์ เขากล่าวว่า: มุญาฮิดกล่าวเกี่ยวกับโองการ "โดยแน่นอน บรรดาผู้ที่กล่าวว่า อัลลอฮฺคือที่สามในสามองค์นั้น ได้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว" ในทำนองเดียวกัน

--------------เชิงอรรถ:
(12) ในฉบับพิมพ์: "และอัล-มะลิกียะฮฺ" แต่ในต้นฉบับโบราณเป็นเช่นที่นำเสนอไว้
(13) ดูการอธิบายคำว่า "สิ้นสุด" ที่ได้ผ่านมาแล้วในเล่ม 3: 569/6:14
(14) ดูการอธิบายคำว่า "สัมผัส" ที่ได้ผ่านมาแล้วในเล่ม 7: 414, หมายเหตุประกอบ: 5 และบรรดาแหล่งอ้างอิงที่นั่น
(15) ดูการอธิบายคำว่า "การลงโทษอันเจ็บปวด" ที่ได้ผ่านมาแล้วในดัชนีภาษา (อาลิม)

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "พวกเขาจะไม่ขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์และไม่ขอการอภัยจากพระองค์ดอกหรือ? และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ" (อายะฮ์ที่ 74)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงเกียรติผู้สูงส่งตรัสว่า: ทำไมสองกลุ่มผู้ปฏิเสธศรัทธานี้ — กลุ่มหนึ่งที่กล่าวว่า "แท้จริงอัลลอฮ์คืออัล-มะซีฮ์ (พระเยซู) บุตรของมัรยัม" และอีกกลุ่มที่กล่าวว่า "แท้จริงอัลลอฮ์เป็นหนึ่งในสาม" — จึงไม่ยอมถอนตัวจากสิ่งที่พวกเขากล่าวอ้างนั้น และไม่ขออภัยโทษ (ตะวบะฮ์) จากสิ่งที่พวกเขาได้กล่าวและได้เปล่งออกมาแห่งการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขา และไม่ขอให้พระเจ้าของพวกเขาทรงอภัยโทษในสิ่งที่พวกเขาได้กล่าว?

"และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ" ต่อบาปผิดของบรรดาผู้ขออภัยโทษจากปวงบ่าวของพระองค์ ผู้หันกลับสู่การเชื่อฟังพระองค์หลังจากได้ฝ่าฝืน "ผู้ทรงเมตตา" ต่อพวกเขา โดยการทรงรับการขออภัยโทษของพวกเขา และการหวนกลับของพวกเขาสู่สิ่งที่พระองค์ทรงพอพระทัยจากสิ่งที่พระองค์ทรงไม่พอพระทัย ดังนั้นพระองค์จึงทรงลบล้างด้วยสิ่งนั้นจากการกระทำของพวกเขา ในสิ่งที่ได้ล่วงเลยไปแห่งความผิดของพวกเขาก่อนหน้านั้น

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "ไม่มีใด ๆ เลยที่อัลซิฮฺ (พระเยซู) บุตรของมัรยัมจะเป็นอื่นใดนอกจากเป็นรอซูลคนหนึ่ง โดยแน่นอนบรรดารอซูลก่อนหน้าเขาก็ได้ล่วงลับไปแล้ว และมารดาของเขาก็เป็นหญิงผู้สัตย์ซื่อ ทั้งสองนั้นเคยบริโภคอาหาร" (ซูเราะฮ์อัลมาอิดะฮ์: 75)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: นี่คือ (ข้อมูล) ข่าวสารจากอัลลอฮ์ ตะอาลา ผู้ทรงถูกกล่าวขาน (19) เป็นการโต้แย้งให้แก่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ต่อพวกคริสต์นิกายต่าง ๆ ในการที่พวกเขากล่าวเกี่ยวกับอัลมะซีฮฺ (พระเยซู)

พระองค์ตรัส (เป็นการ) ปฏิเสธพวกยะอ์กูบียะฮ์ (จาโคไบต์) ในการที่พวกเขากล่าวว่า: "เขา (พระเยซู) คือพระเจ้า" และพวกอื่น ๆ ในการที่พวกเขากล่าวว่า: "เขาเป็นบุตรของพระเจ้า" ว่า: คำกล่าวนั้นไม่เป็นดังที่พวกกุฟฟารเหล่านี้กล่าวเกี่ยวกับอัลมะซีฮฺ แต่ทว่าเขาเป็นบุตรของมัรยัม มารดาให้กำเนิดเขาด้วยการให้กำเนิดเช่นที่มารดาทั้งหลายให้กำเนิดลูก ๆ ของนาง และนั่นคือลักษณะของมนุษย์ มิใช่ลักษณะของผู้สร้างมนุษย์ และแท้จริงเขานั้นสำหรับอัลลอฮ์เป็นรอซูลคนหนึ่ง เช่นเดียวกับบรรดารอซูลของพระองค์ผู้ซึ่งอยู่ก่อนหน้าเขา แล้วก็ได้สิ้นชีพและล่วงลับไปแล้ว โดยพระองค์ทรงให้บังเกิดผ่านมือของเขา (หมายถึง ทรงให้แสดงปาฏิหาริย์ผ่านตัวเขา) สิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์จะให้บังเกิดผ่านมันจากบรรดาโองการและบทเรียนต่าง ๆ เป็นหลักฐานสำหรับเขา (พระเยซู) ต่อความสัตย์จริงของเขา และต่อข้อที่ว่าเขานั้นสำหรับอัลลอฮ์เป็นรอซูลไปยังผู้ที่พระองค์ทรงส่งเขาไปยังพวกเขาจากปวงบ่าวของพระองค์ เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงให้บังเกิดผ่านมือของบรรดารอซูลก่อนหน้าจากบรรดาโองการและบทเรียนต่าง ๆ เป็นหลักฐานสำหรับพวกเขา ต่อความเป็นจริงแห่งความสัตย์จริงของพวกเขาในข้อที่ว่าพวกเขานั้นสำหรับอัลลอฮ์เป็นบรรดารอซูล (20)

"และมารดาของเขาก็เป็นหญิงผู้สัตย์ซื่อ" พระองค์ตะอาลาผู้ทรงถูกกล่าวขานตรัสว่า และมารดาของอัลมะซีฮฺนั้นเป็นหญิงผู้สัตย์ซื่อ

* * *

และคำว่า "อัศ-ศิดดีกะฮ์" (ผู้สัตย์ซื่อหญิง) เป็นรูป "ฟิอฺอีละฮ์" (รูปแบบคำคุณศัพท์หญิง) มาจาก "อัศ-ศิดก์" (ความสัตย์จริง) เช่นเดียวกันกับคำกล่าวของพวกเขาที่ว่า: "ฟูลาน (บุคคลนั้น) เป็นศิดดีก (ผู้สัตย์ซื่อ)" เป็นรูป "ฟิอฺอีล" (รูปแบบคำคุณศัพท์ชาย) มาจาก "อัศ-ศิดก์" และจากนี้คือพระดำรัสของพระองค์ตะอาลาผู้ทรงถูกกล่าวขานที่ว่า: "และบรรดาผู้สัตย์ซื่อ (อัศ-ศิดดีกีน) และบรรดาผู้ยืนยัน (ชุฮะดาอ์)" (ซูเราะฮ์อันนิซาอ์: 69) (21)

และได้มีรายงานกล่าวว่า แท้จริงอบูบักร อัศ-ศิดดีก เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ นั้นที่ได้ถูกเรียกเขาว่า "อัศ-ศิดดีก" ก็เนื่องจากความสัตย์จริงของเขา

และได้มีรายงานกล่าวว่า: แท้จริงเขาได้ถูกเรียกชื่อว่า "ศิดดีก" ก็เนื่องจากการที่เขาได้ยืนยันเชื่อฟังท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ในการเดินทางของท่านในคืนเดียวไปยังบัยตุลมักดิส (เยรูซาเล็ม) จากมักกะฮ์ และการกลับของท่านมายังมัน (มักกะฮ์)

* * *

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "ทั้งสองนั้นเคยบริโภคอาหาร" นั้น เป็นข่าวสารจากอัลลอฮ์ ตะอาลา ผู้ทรงถูกกล่าวขาน เกี่ยวกับอัลมะซีฮฺและมารดาของเขา: ว่าทั้งสองนั้นเคยเป็นผู้มีความต้องการในสิ่งที่หล่อเลี้ยงทั้งสองและร่างกายของทั้งสองดำรงอยู่ได้ด้วยมัน จากอาหารและเครื่องดื่ม เช่นเดียวกับมนุษย์อื่น ๆ จากลูกหลานอาดัม แท้จริงผู้ใดที่อยู่ในสภาพเช่นนั้น เขาย่อมไม่สามารถเป็นพระเจ้าได้ เพราะว่าผู้ที่ต้องการอาหาร การดำรงอยู่ของเขาย่อมต้องพึ่งพาสิ่งอื่น และในการที่การดำรงอยู่ของเขาพึ่งพาสิ่งอื่นและความต้องการของเขาต่อสิ่งที่ทำให้เขาดำรงอยู่นั้น เป็นหลักฐานอันชัดเจนต่อความอ่อนแอของเขา และผู้ที่อ่อนแอนั้นย่อมไม่มีได้นอกจากเป็นผู้ถูกบังคับบัญชา มิใช่เป็นผู้บังคับบัญชา

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ซ.บ.) ที่ว่า: "จงพิจารณาดูเถิดว่า อย่างไรเล่าที่เราได้ชี้แจงบรรดาโองการแก่พวกเขา แล้วจงพิจารณาดูเถิดว่า อย่างไรเล่าที่พวกเขาถูกทำให้หันเหออกไป" (อายะฮ์ที่ 75)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการรำลึกถึงพระองค์เป็นที่ยิ่งใหญ่ ตรัสแก่ท่านนบีมุฮัมมัด (ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม) ว่า: โอ้มุฮัมมัดเอ๋ย จงพิจารณาดูเถิดว่า อย่างไรเล่าที่เราได้ชี้แจงแก่พวกกาฟิรเหล่านี้จากหมู่ยิวและนะศอรา – "บรรดาโองการ" ซึ่งหมายถึงบรรดาหลักฐาน บรรดาสัญญาณ และบรรดาหลักฐานอันชัดแจ้ง – เกี่ยวกับความเท็จของสิ่งที่พวกเขากล่าวเกี่ยวกับบรรดานบีของอัลลอฮ์ และเกี่ยวกับการกล่าวร้ายเท็จของพวกเขาต่ออัลลอฮ์ และการอ้างของพวกเขาว่าพระองค์ทรงมีบุตร และการเป็นพยานของพวกเขาต่อสิ่งถูกสร้างบางส่วนของพระองค์ว่าเป็นพระเจ้าของพวกเขา แล้วพวกเขาก็ไม่ยับยั้งจากการโกหกและการกล่าวอันไร้สาระของพวกเขา และไม่ยับยั้งจากการกล่าวร้ายเท็จต่อพระเจ้าของพวกเขาและความโง่เขลาอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา ทั้งๆ ที่บรรดาหลักฐานอันชัดเจนได้มายังพวกเขาแล้ว ซึ่งตัดข้ออ้างของพวกเขาได้ พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการรำลึกถึงพระองค์เป็นที่ยิ่งใหญ่ ตรัสแก่ท่านนบีมุฮัมมัด (ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม) ว่า: "แล้วจงพิจารณาดูเถิด" โอ้มุฮัมมัดเอ๋ย "ว่า อย่างไรเล่าที่พวกเขาถูกทำให้หันเหออกไป" หมายความว่า: แล้วจงพิจารณาดูเถิด ควบคู่ไปกับการที่เราได้ชี้แจงบรรดาโองการของเราแก่พวกเขาเกี่ยวกับความเท็จของคำพูดของพวกเขา ว่าพวกเขาถูกทำให้หันเหออกไปจากคำชี้แจงของเราซึ่งเราได้ชี้แจงแก่พวกเขาอย่างไร? และพวกเขาหลงทางจากทางนำซึ่งเราได้ชี้แนะพวกเขาไปสู่ความจริงได้อย่างไร?

* * *
ชาวอาหรับกล่าวแก่ทุกผู้ที่ถูกทำให้หันเหออกจากสิ่งใดว่า "เขาเป็นผู้ถูกทำให้หันเหออกจากสิ่งนั้น" โดยกล่าวว่า "ฉันได้ทำให้บุคคลนั้นหันเหออกจากสิ่งนั้นแล้ว" หมายถึง ฉันได้ทำให้เขาหันเหออกจากสิ่งนั้น ดังนั้น "ฉันคือผู้ทำให้หันเห (อาฟิก) การทำให้หันเห (อัฟก์) และเขาคือผู้ถูกทำให้หันเห (มะอ์ฟูก)" และ "ที่ดินนั้นได้ถูกทำให้หันเห (อุฟิกัต) แล้ว" เมื่อน้ำฝนถูกทำให้หันเหออกจากมัน

-------------

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ความว่า): “จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) พวกท่านจะบูชาสิ่งอื่นจากอัลลอฮฺ ซึ่งสิ่งนั้นไม่มีอำนาจให้โทษและให้ประโยชน์แก่พวกท่านได้กระนั้นหรือ? และอัลลอฮฺนั้นคือผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้” (76)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: และนี่ก็คือการโต้แย้งด้วยหลักฐานจากอัลลอฮฺ ตะอาลา ผู้ทรงถูกเอ่ยถึง สำหรับนบีของพระองค์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ต่อชาวคริสต์ผู้กล่าวเกี่ยวกับอัลมาซีห์ (พระเยซู) ตามที่ได้ถูกบรรยายไว้ก่อนหน้านี้จากคำกล่าวของพวกเขาเกี่ยวกับท่าน

พระผู้ทรงถูกเอ่ยถึง ตะอาลา ตรัสแก่มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ว่า: “จงกล่าวเถิด” โอ้มุฮัมมัด แก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านี้จากหมู่ชาวคริสต์ ผู้อ้างว่าอัลมาซีห์คือพระเจ้าของพวกเขา และผู้กล่าวว่าแท้จริงอัลลอฮฺคือหนึ่งในสาม (ตรีเอกานุภาพ) ว่า: “พวกท่านจะบูชาสิ่งอื่นจากอัลลอฮฺ ผู้ทรงครอบครองโทษและประโยชน์ของพวกท่าน ผู้ทรงสร้างพวกท่านและประทานปัจจัยยังชีพแก่พวกท่าน และผู้ทรงให้ชีวิตและให้ความตายแก่พวกท่าน เป็นสิ่งที่ไม่มีความสามารถให้โทษและให้ประโยชน์แก่พวกท่านได้กระนั้นหรือ?”

พระผู้ทรงถูกเอ่ยถึง ตะอาลา ทรงแจ้งแก่พวกเขาว่า อัลมาซีห์ ซึ่งมีผู้กล่าวอ้างจากหมู่ชาวคริสต์ว่าท่านคือพระเจ้า และมีผู้กล่าวอ้างจากพวกเขาว่าท่านคือบุตรของอัลลอฮฺนั้น ไม่มีอำนาจให้โทษแก่พวกเขาเพื่อปัดเป่ามันออกไปจากพวกเขา หากอัลลอฮฺทรงกำหนดมันแก่พวกเขา และไม่มีอำนาจให้ประโยชน์แก่พวกเขาเพื่อนำมันมายังพวกเขา หากอัลลอฮฺมิได้ทรงกำหนดมันแก่พวกเขา

พระผู้ทรงถูกเอ่ยถึง ตะอาลา ตรัสว่า: แล้วสิ่งที่มีคุณลักษณะเช่นนี้จะเป็นพระเจ้าและพระผู้ถูกบูชาได้อย่างไร? แต่ทว่า พระเจ้าผู้ทรงถูกบูชานั้นคือ ผู้ซึ่งทุกสิ่งอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ และผู้ทรงสามารถเหนือทุกสิ่ง ดังนั้น พวกเจ้าจงบูชาพระองค์เท่านั้น และจงเป็นผู้มุ่งมั่นต่อพระองค์ในการอิบาดะฮฺ (การเคารพภักดี) โดยไม่ตั้งภาคีสิ่งอื่นใดจากบรรดาผู้ที่ไร้ความสามารถ ผู้ซึ่งไม่อาจให้ประโยชน์หรือให้โทษแก่พวกเจ้าได้

* * *

ส่วนพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: “และอัลลอฮฺนั้นคือผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้” นั้น พระผู้ทรงถูกเอ่ยถึง ตะอาลา ทรงหมายความด้วยสิ่งนั้นว่า: “และอัลลอฮฺนั้นคือผู้ทรงได้ยิน” ต่อการขออภัยโทษของพวกเขา หากพวกเขาขออภัยโทษต่อพระองค์จากคำกล่าวของพวกเขาที่พระองค์ทรงแจ้งว่าพวกเขากล่าวเกี่ยวกับอัลมาซีห์ และต่อสิ่งอื่นจากคำพูดของพวกเขาและคำพูดของปวงสร้างของพระองค์ และ “ผู้ทรงรอบรู้” ต่อการเตาบะฮฺ (การกลับใจ) ของพวกเขา หากพวกเขากลับใจจากสิ่งนั้น และต่อสิ่งอื่นจากกิจการทั้งหลายของพวกเขา (25)

* * *

---------------เชิงอรรถ:
(25) ดูคำอธิบาย “ผู้ทรงได้ยิน” และ “ผู้ทรงรอบรู้” ในดัชนีภาษาที่ผ่านมาแล้ว

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (อัลลอฮ์) ที่ว่า: "จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) โอ้บรรดาผู้ได้รับคัมภีร์เอ๋ย พวกเจ้าอย่าล้ำละเมิดในศาสนาของพวกเจ้าโดยปราศจากความจริง และอย่าปฏิบัติตามความใคร่ใฝ่ต่ำของกลุ่มชนที่ได้หลงทางไปก่อนแล้ว และได้ทำให้ผู้อื่นหลงทางเป็นอันมาก และพวกเขาได้หลงทางจากทางอันเที่ยงตรง" (อัลมาอิดะฮ์: 77)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: นี่คือพระดำรัสตรัสจากอัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงรำลึก ถึงนะบีของพระองค์ มุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม โดยพระองค์ ตะอาลา ทรงรำลึกตรัสว่า "จงกล่าวเถิด" โอ้มุฮัมมัด แก่บรรดาผู้ล้ำเลิศ (ผู้เกินจริง) จากพวกนัซรา (คริสต์) ในเรื่องของอัลมะซีห์ (พระเยซู) ว่า "โอ้บรรดาผู้ได้รับคัมภีร์เอ๋ย" โดยที่ "คัมภีร์" ในที่นี้หมายถึง อัลอินญีล (พระวรสาร) "พวกเจ้าอย่าล้ำละเมิดในศาสนาของพวกเจ้า" หมายความว่า: พวกเจ้าอย่าหักโหมกล่าวเกินจริงในสิ่งที่พวกเจ้านับถือในเรื่องของอัลมะซีห์ จนก้าวล้ำความจริงไปสู่ความเท็จ (1) โดยพวกเจ้ากล่าวเกี่ยวกับท่านว่า "เขาคืออัลลอฮ์" หรือ "เขาคือบุตรของพระองค์" แต่จงกล่าวว่า "เขาคือบ่าวของอัลลอฮ์ และพระวจนะของพระองค์ซึ่งพระองค์ได้ทรงประทานแก่มัรยัม และเป็นจิตวิญญาณจากพระองค์"

"และอย่าปฏิบัติตามความใคร่ใฝ่ต่ำของกลุ่มชนที่ได้หลงทางไปก่อนแล้ว และได้ทำให้ผู้อื่นหลงทางเป็นอันมาก" หมายความว่า: และพวกเจ้าอย่าปฏิบัติตามความใคร่ใฝ่ต่ำในเรื่องของอัลมะซีห์ ของพวกยะฮูด (ยิว) ผู้ซึ่งได้หลงทางไปก่อนหน้าพวกเจ้าแล้วจากทางนำในการกล่าวเกี่ยวกับท่าน (อัลมะซีห์) จนพวกเจ้ากล่าวเกี่ยวกับท่านดังเช่นที่พวกเขากล่าวว่า "เขา (อัลมะซีห์) อยู่ในการไร้สติปัญญา" และพวกเขากล่าวร้ายมารดาของท่าน (มัรยัม) ดังเช่นที่พวกเขากล่าวร้ายนางด้วยการใส่ร้าย ทั้งที่นางเป็นหญิงผู้สัตย์ซื่อ (2) "และได้ทำให้ผู้อื่นหลงทางเป็นอันมาก" อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงรำลึกตรัสว่า: และพวกยะฮูดเหล่านี้ได้ทำให้ผู้คนจำนวนมากหลงทาง โดยทำให้พวกเขาหันเหออกจากทางแห่งความจริง และชักนำพวกเขาให้ปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และปฏิเสธการเป็นนะบีของอัลมะซีห์

"และพวกเขาได้หลงทางจากทางอันเที่ยงตรง" หมายความว่า: และพวกยะฮูดเหล่านี้ได้หลงทางจากจุดมุ่งหมายของทาง (ที่ถูกต้อง) และได้เดินบนทางอื่นที่ไม่ใช่ทางแห่งความจริง (3)

และสิ่งที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงรำลึก ทรงหมายถึงด้วยถ้อยคำนั้นคือ การปฏิเสธศรัทธาของพวกเขาต่ออัลลอฮ์ การปฏิเสธบรรดารอซูลของพระองค์ คือ อีซา (พระเยซู) และมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม การที่พวกเขาห่างไกลจากศรัทธา และการที่พวกเขาอยู่ห่างไกลจากศรัทธานั้น และนั่นคือการหลงทางของพวกเขาซึ่งอัลลอฮ์ได้ทรงพรรณนาไว้

* * *

และด้วยสิ่งที่คล้ายคลึงกับสิ่งที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนี้ บรรดาผู้รู้ด้านตัฟซีร (อัต-ตาอ์วีล) ก็ได้กล่าวไว้เช่นกัน

ขอนำรายงานจากผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:

12296 – มุฮัมมัด บิน อัมร์ ได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อบู อาศิม ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อีซา ได้รายงานแก่เรา จาก อิบนุ อบี นุญัยฮ์ จาก มุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า "และพวกเขาได้หลงทางจากทางอันเที่ยงตรง" ท่านกล่าวว่า: (หมายถึง) พวกยะฮูด

12297 – มุฮัมมัด บิน อัลฮุซัยน์ ได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อะห์มัด บิน มุฟัฎฎัล ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัสบาฏ ได้รายงานแก่เรา จาก อัส-ซุดดีย์ เกี่ยวกับ (อายะฮ์) "และอย่าปฏิบัติตามความใคร่ใฝ่ต่ำของกลุ่มชนที่ได้หลงทางไปก่อนแล้ว และได้ทำให้ผู้อื่นหลงทางเป็นอันมาก" ท่านกล่าวว่า: พวกเขาคือกลุ่มชนเหล่านั้นที่ได้หลงทางและได้ทำให้ผู้ติดตามของพวกเขาหลงทาง "และพวกเขาได้หลงทางจากทางอันเที่ยงตรง" คือ จากความเที่ยงตรงของทาง

---------------
เชิงอรรถ:
(1) ดูการอธิบายคำว่า "غلا" (ฆ่อลา - ล้ำละเมิด, เกินจริง) ที่ได้ผ่านมาแล้วในเล่ม 9 หน้า 415-417
(2) ในฉบับพิมพ์เขียนว่า "كما يبهتونها" (กะมา ยับฮิตูนาฮา - ดังเช่นที่พวกเขากล่าวร้ายนาง) แต่ฉันได้ยึดตามสิ่งที่อยู่ในต้นฉบับลายมือ
(3) ดูการอธิบายคำว่า "อัฎ-ฎ่อลาล" (การหลงทาง) ที่ได้ผ่านมาแล้วในดัชนีภาษา และดูการอธิบายคำว่า "سواء السبيل" (สะวาอุสสะบีล - ทางอันเที่ยงตรง) ที่ได้ผ่านมาแล้วในหน้า 443, หมายเหตุ: 2 และเอกสารอ้างอิงที่นั่น

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ความว่า): "บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานของอิสรออีลได้ถูกสาปแช่งแล้ว ทางลิ้นของดาวูด และอีซาบุตรของมัรยัม นั่นเป็นเพราะพวกเขาฝ่าฝืนและเคยละเมิด" (อัล-มาอิดะฮ์: 78)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน ตรัสแก่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม (โดยมีพระประสงค์ให้ท่าน) กล่าวแก่กลุ่มคริสเตียนเหล่านี้ ซึ่งพระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงได้รับการกล่าวขาน ได้ทรงบรรยายลักษณะของพวกเขาไว้ (ว่า): จงอย่าหลงผิดจนกล่าวเกี่ยวกับอัลมะซีห์ (อีซา) ในสิ่งที่ไม่เป็นความจริง และจงอย่ากล่าวเกี่ยวกับท่านในสิ่งที่พวกยิวได้กล่าวไว้ พวกที่อัลลอฮ์ได้ทรงสาปแช่งพวกเขาแล้วทางลิ้นของบรรดานบีและรอซูลของพระองค์ คือ ดาวูด และอีซาบุตรของมัรยัม (4)* * *

และการที่อัลลอฮ์ทรงสาปแช่งพวกเขาทางลิ้นของบรรดานบีนั้น เป็นดังเช่นที่:

-12298 - มุฮัมมัด บิน ซะอัดได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: ลุงของฉันได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้รายงานแก่ฉัน จากบิดาของท่าน จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานของอิสรออีลได้ถูกสาปแช่งแล้ว ทางลิ้นของดาวูด และอีซาบุตรของมัรยัม" ท่านกล่าวว่า: พวกเขาถูกสาปแช่งด้วยทุกภาษา: พวกเขาถูกสาปแช่งในสมัยของมูซาในอัต-เตารอต, และพวกเขาถูกสาปแช่งในสมัยของดาวูดในอัซ-ซะบูร, และพวกเขาถูกสาปแช่งในสมัยของอีซาในอัล-อินญีล, และพวกเขาถูกสาปแช่งในสมัยของมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ในอัล-กุรอาน.

12299 - อัล-มุษันนาได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ บิน ศอลิห์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: มุอาวิยะฮ์ บิน ศอลิห์ได้รายงานแก่ฉัน จากอะลี บิน อบี ฏอลหะฮ์ จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "บรรดาผ้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานของอิสรออีลได้ถูกสาปแช่งแล้ว ทางลิ้นของดาวูด และอีซาบุตรของมัรยัม" ท่านกล่าวว่า: พวกเขาถูกสาปแช่งในอัล-อินญีลทางลิ้นของอีซาบุตรของมัรยัม และพวกเขาถูกสาปแช่งในอัซ-ซะบูรทางลิ้นของดาวูด.

12300 - อิบนุ วะกีอ์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อิบนุ ฟุฎ็อยล์ได้รายงานแก่เรา จากบิดาของท่าน จากคอศีฟ จากสะอีด บิน ญุบัยร์ จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับ (อายะฮ์): "บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานของอิสรออีลได้ถูกสาปแช่งแล้ว ทางลิ้นของดาวูด และอีซาบุตรของมัรยัม" ท่านกล่าวว่า: พวกเขา (มุสลิม) ได้คลุกคลีกับพวกเขา (ยะฮูดี) หลังจากการห้ามในเรื่องการค้าขายของพวกเขา อัลลอฮ์จึงทรงทำให้จิตใจบางส่วนของพวกเขาผูกพันกับอีกบางส่วน (หมายถึงทำให้มุสลิมรักพวกยะฮูดี) ดังนั้นพวกเขาจึงถูกสาปแช่งทางลิ้นของดาวูดและอีซาบุตรของมัรยัม.

12301 - อิบนุ วะกีอ์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ญะรีรได้รายงานแก่เรา จากหุศัยน์ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับ (อายะฮ์): "บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานของอิสรออีลได้ถูกสาปแช่งแล้ว ทางลิ้นของดาวูด และอีซาบุตรของมัรยัม" ท่านกล่าวว่า: พวกเขาถูกสาปแช่งทางลิ้นของดาวูด แล้วพวกเขาก็กลายเป็นลิง และพวกเขาถูกสาปแช่งทางลิ้นของอีซา แล้วพวกเขาก็กลายเป็นสุกร.

12302 - อัล-กอซิมได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัล-หุซัยน์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: หะญาญได้รายงานแก่ฉัน จากอิบนุ ญุเรจญ์ โดยท่านกล่าวว่า: อิบนุ อับบาสได้กล่าวเกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานของอิสรออีลได้ถูกสาปแช่งแล้ว" ด้วยทุกภาษาที่พวกเขาถูกสาปแช่ง: ในสมัยของมูซาในอัต-เตารอต, และในสมัยของดาวูดในอัซ-ซะบูร, และในสมัยของอีซาในอัล-อินญีล, และพวกเขาถูกสาปแช่งทางลิ้นของมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ในอัล-กุรอาน = อิบนุ ญุเรจญ์กล่าวว่า: และผู้รู้คนอื่นๆ ได้กล่าวว่า: "บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานของอิสรออีลได้ถูกสาปแช่งแล้ว ทางลิ้นของดาวูด" ในสมัยของท่าน ดังนั้นพวกเขาจึงถูกสาปแช่งด้วยการวิงวอนของท่าน ท่านกล่าวว่า: ดาวูดได้เดินผ่านกลุ่มหนึ่งจากพวกเขา ขณะที่พวกเขาอยู่ในบ้านหนึ่ง ท่านจึงกล่าวว่า: ใครอยู่ในบ้าน? พวกเขาตอบว่า: สุกร ท่านจึงกล่าวว่า: "โอ้อัลลอฮ์ โปรดทำให้พวกเขาเป็นสุกรเถิด!" แล้วพวกเขาก็กลายเป็นสุกร

พระองค์ตรัสว่า: แล้วการสาปแช่งของพระองค์ก็ประสบแก่พวกเขา และอีซาได้วิงวอนต่อต้านพวกเขาโดยกล่าวว่า "โอ้อัลลอฮฺ โปรดสาปแช่งผู้ที่กุเรื่องเท็จใส่ข้าและมารดาของข้า และทรงทำให้พวกเขาเป็นลิงที่ถูกขับไส"!

12303 – บิชร์ บิน มุอัซได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ยาซีดได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ซะอีดได้รายงานแก่เราจากกะตะดะฮฺ เกี่ยวกับโองการที่ว่า "การสาปแช่งบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานอิสรออีล" อัลลอฮฺได้ทรงสาปแช่งพวกเขาทางปากของดาวูดในยุคของท่าน และทรงทำให้พวกเขาเป็นลิงที่ถูกขับไส = และในอัลอินญีล (พระวรสาร) ทางปากของอีซา พระองค์ทรงทำให้พวกเขาเป็นสุกร

12304 – มุฮัมมัด บิน อับดุลลอฮฺ บิน บุซัยอฺได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อบู มุฮ์ซิน ฮุซัยน์ บิน นุมัยร์ได้รายงานแก่เราจากฮุซัยน์ = หมายถึง อิบนุ อับดิรเราะฮฺมาน = จาก อบู มาลิก โดยกล่าวว่า: "การสาปแช่งบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานอิสรออีลทางปากของดาวูด" ท่านกล่าวว่า: พวกเขาถูกลงโทษให้กลายร่างทางปากของดาวูดเป็นลิง และทางปากของอีซาเป็นสุกร (5)

12305 – ยะอฺกูบได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: ฮุชัยม์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: ฮุซัยน์ได้แจ้งแก่เราจาก อบู มาลิก ในทำนองเดียวกัน

12306 – อบู กุร็อยบ์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อับดิรเราะฮฺมาน บิน มุฮัมมัด อัล-มุฮาริบีย์ได้รายงานแก่เราจาก อัล-อะลา อิบนุ อัล-มุซัยยิบ จาก อับดุลลอฮฺ บิน อัมร์ บิน มุรเราะฮฺ จาก สาลิม อัล-อัฟฏัศ จาก อบู อุบัยดะฮฺ จาก อิบนุ มัสอูด โดยกล่าวว่า: ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: แท้จริง ชายคนหนึ่งจากวงศ์วานอิสรออีล เมื่อเขาเห็นพี่น้องของเขากระทำบาป เขาจะห้ามปรามเขาโดยให้เหตุผล (6) แต่เมื่อถึงวันรุ่งขึ้น สิ่งที่เขาเห็นจากเขา (การกระทำบาป) ก็ไม่อาจห้ามไม่ให้เขาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะอาหาร เพื่อนร่วมสังคม และเพื่อนร่วมดื่มของเขาได้ (7) ดังนั้น เมื่อพระองค์ทรงเห็นสิ่งนั้นจากพวกเขา พระองค์จึงทรงตีตราหัวใจของบางส่วนจากพวกเขาด้วยอีกบางส่วน และทรงสาปแช่งพวกเขาทางปากของนะบีของพวกเขาคือดาวูดและอีซาบินมัรยัม = "นั่นเป็นเพราะพวกเขาฝ่าฝืนและเคยละเมิด" ท่านกล่าวว่า: ขอสาบานต่อพระผู้ซึ่งชีวิตของข้าอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ แน่นอนพวกเจ้าจะต้องสั่งให้กระทำความดี และห้ามปรามจากความชั่ว และพวกเจ้าจะต้องยับยั้งมือของผู้กระทำผิด และพวกเจ้าจะต้องบังคับเขาให้อยู่บนความจริงอย่างแข็งขัน (8) หรือมิฉะนั้น อัลลอฮฺจะทรงตีตราหัวใจของบางส่วนจากพวกเจ้าด้วยอีกบางส่วน และแน่นอนพระองค์จะทรงสาปแช่งพวกเจ้าเช่นที่พระองค์ทรงสาปแช่งพวกเขา (9)

12307 – อิบนุ ฮุมัยด์ได้รายงานแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัล-ฮะกัม บิน บะชีร บิน ซัลมานได้รายงานแก่เราจาก อัมร์ บิน กัยส์ อัล-มะลาอี จาก อะลี บิน บะซีมะฮฺ จาก อบู อุบัยดะฮฺ จาก อับดุลลอฮฺ โดยกล่าวว่า: เมื่อความชั่วได้แพร่หลายในหมู่วงศ์วานอิสรออีล ชายคนหนึ่งจะพบกับอีกชายคนหนึ่งแล้วกล่าวว่า: โอ้ท่านนี้ จงยำเกรงอัลลอฮฺเถิด! แต่สิ่งนั้นก็ไม่อาจห้ามไม่ให้เขาเป็นเพื่อนร่วมอาหารและเพื่อนร่วมดื่มกับเขาได้ ดังนั้น เมื่ออัลลอฮฺทรงเห็นสิ่งนั้นจากพวกเขา พระองค์จึงทรงตีตราหัวใจของบางส่วนจากพวกเขาด้วยอีกบางส่วน แล้วพระองค์ได้ทรงประทานคัมภีร์ลงมาเกี่ยวกับพวกเขาว่า: "การสาปแช่งบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานอิสรออีลทางปากของดาวูดและอีซาบินมัรยัม นั่นเป็นเพราะพวกเขาฝ่าฝืนและเคยละเมิด พวกเขาไม่ยับยั้งกันจากความชั่วที่พวกเขากระทำมัน ช่างเลวร้ายจริงๆ สิ่งที่พวกเขากระทำกัน" และขณะนั้นท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กำลังพิงอยู่ แล้วท่านก็ลุกขึ้นนั่งและกล่าวว่า: มิใช่เช่นนั้นดอก ขอสาบานต่อพระผู้ซึ่งชีวิตของข้าอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ จนกว่าพวกเจ้าจะบังคับผู้กดขี่ให้อยู่บนความจริงอย่างแข็งขัน

(10) 12308 – อะลี บิน ซะฮ์ล อัร-รัมลี ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อัล-มุอัมมัล บิน อิสมาอีล ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: สุฟยาน ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อะลี บิน บะซีมะฮ์ ได้เล่าถึงเรา จากอบู อุบัยดะฮ์ – ฉันคิดว่า – จาก มัสรูก จาก อับดุลลอฮ์ (บิน มัสอูด) โดยกล่าวว่า: รอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: “แท้จริงเมื่อบรรดาบะนีอิสรออีลได้กระทำสิ่งชั่วช้า (มุงกัร) อย่างเปิดเผย ชายคนหนึ่งจะเห็นพี่น้องของเขา เพื่อนบ้านของเขา และสหายของเขากระทำสิ่งชั่วช้า แล้วเขาก็ห้ามปรามเขา แต่สิ่งนั้นก็มิได้ยับยั้งเขา (ผู้ห้ามปราม) จากการเป็นผู้ร่วมรับประทาน ร่วมดื่ม และร่วมสนทนา (อันดี) กับเขา (ผู้กระทำชั่ว) อัลลอฮ์จึงทรงทำให้หัวใจของบางส่วนในหมู่พวกเขากระทบกระทั่งกัน และพวกเขาถูกสาปแช่งบนลิ้นของดาวูดและอีซาบินมัรยัม ‘นั่นเป็นเพราะพวกเขาฝ่าฝืนและเคยละเมิด’ จนถึงคำว่า ‘ฟาซิกูน’ (ผู้ฝ่าฝืน)” อับดุลลอฮ์ (บิน มัสอูด) กล่าวว่า: และขณะนั้นรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ทรงพิงอยู่ แล้วก็ทรงลุกขึ้นประทับนั่งอย่างตรงตัว และทรงกริ้ว โดยตรัสว่า: “มิใช่ ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ จนกว่าพวกเจ้าจะยับยั้งมือของผู้อธรรม และพวกเจ้าจะบังคับเขาให้อยู่บนความจริงอย่างแข็งขัน”

(11) 12309 – อิบนุ บัชชาร ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อิบนุ มะฮ์ดี ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: สุฟยาน ได้เล่าถึงเรา จาก อะลี บิน บะซีมะฮ์ จาก อบู อุบัยดะฮ์ โดยกล่าวว่า: รอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: “แท้จริงเมื่อความบกพร่องได้เกิดขึ้นในหมู่บรรดาบะนีอิสรออีล ชายคนหนึ่งจะเห็นพี่น้องของเขากระทำสิ่งน่าสงสัย (รัยบ์) แล้วเขาก็ห้ามปรามเขาเกี่ยวกับสิ่งนั้น แต่เมื่อถึงวันรุ่งขึ้น สิ่งที่เขาได้เห็นจากเขา (ผู้กระทำชั่ว) ก็มิได้ยับยั้งเขา (ผู้ห้ามปราม) จากการเป็นผู้ร่วมรับประทาน ร่วมดื่ม และผู้คบหาสมาคมกับเขา อัลลอฮ์จึงทรงทำให้หัวใจของบางส่วนในหมู่พวกเขากระทบกระทั่งกัน และอัลกุรอานก็ได้ถูกประทานลงมาเกี่ยวกับพวกเขา โดยกล่าวว่า: ‘บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานอิสรออีลได้ถูกสาปแช่ง บนลิ้นของดาวูดและอีซาบินมัรยัม’ จนถึงคำว่า ‘และแต่ทว่าหลายคนในหมู่พวกเขานั้นเป็นผู้ฝ่าฝืน’” (10-494) ผู้รายงานกล่าวว่า: และขณะนั้นรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ทรงพิงอยู่ แล้วก็ทรงประทับนั่ง และตรัสว่า: “มิใช่ จนกว่าพวกเจ้าจะยับยั้งมือของผู้อธรรม และพวกเจ้าจะบังคับเขาให้อยู่บนความจริงอย่างแข็งขัน”

(12) 12310 – อิบนุ บัชชาร ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: อบู ดาวูด – เขากล่าวว่า: เขาได้ให้ฉันเขียนตามคำบอก – ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: มุฮัมมัด บิน อะบี อัล-วัฎฎาฮ์ ได้เล่าถึงเรา จาก อะลี บิน บะซีมะฮ์ จาก อบู อุบัยดะฮ์ จาก อับดุลลอฮ์ จากนะบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ด้วยเนื้อหาคล้ายกันนี้

(13) 12311 – ฮันนาด บิน อัส-ซะรี ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: วะกีอ์ ได้เล่าถึงเรา – และ อิบนุ วะกีอ์ ได้เล่าถึงเรา โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้เล่าถึงฉัน – จาก สุฟยาน จาก อะลี บิน บะซีมะฮ์ โดยกล่าวว่า: ฉันได้ยิน อบู อุบัยดะฮ์ กล่าวว่า: รอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า... แล้วเขาก็กล่าวถึงเนื้อหาคล้ายกัน – เว้นแต่ทั้งสองท่าน (วะกีอ์และอิบนุ วะกีอ์) กล่าวในหะดีษของท่านทั้งสองว่า: “และขณะนั้นรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ทรงพิงอยู่ แล้วก็ทรงลุกขึ้นประทับนั่งอย่างตรงตัว แล้วตรัสว่า: ‘มิใช่ ขอสาบานด้วยพระผู้ที่ชีวิตของฉันอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ จนกว่าพวกเจ้าจะยับยั้งมือของผู้อธรรม และพวกเจ้าจะบังคับเขาให้อยู่บนความจริงอย่างแข็งขัน’”

(14) 12312 – ยูนุส ได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: อิบนุ วะฮ์บ ได้แจ้งแก่เรา โดยกล่าวว่า: อิบนุ ซัยด์ กล่าวเกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: “บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานอิสรออีลได้ถูกสาปแช่ง บนลิ้นของดาวูดและอีซาบินมัรยัม” เขากล่าวว่า: แล้วเขากล่าวว่า: พวกเขาถูกสาปแช่งในอัลอินญีลและในอัซ-ซะบูร และเขากล่าวว่า: รอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: “แท้จริงกงล้อแห่งอีมานได้หมุนเวียนแล้ว ดังนั้นจงหมุนเวียนไปพร้อมกับอัลกุรอาน ณ ที่ใดก็ตามที่มันหมุนเวียน [*เพราะแท้จริง... อัลลอฮ์ทรงทำให้สมบูรณ์แล้วซึ่งสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดไว้ในนั้น]”

(15) และแท้จริง บุตรแห่งมัรฮัม (คือกลุ่มชนกลุ่มหนึ่งจากวงศ์วานอิสรอเอล) (16) พวกเขาเป็นผู้ดำรงความยุติธรรม สั่งใช้ในความดีและห้ามปรามความชั่ว แล้วกลุ่มชนของพวกเขาก็จับพวกเขา แล้วเลื่อยพวกเขาด้วยเลื่อย และตรึงพวกเขาบนไม้ และมีผู้รอดเหลือจากพวกเขาบางส่วน แล้วพวกเขาก็ไม่พอใจ จนกระทั่งเข้าไปคลุกคลีกับบรรดากษัตริย์และนั่งร่วมวงกับพวกเขา แล้วพวกเขาก็ยังไม่พอใจ จนกระทั่งร่วมรับประทานอาหารและดื่มร่วมกับพวกเขา (17) ดังนั้น อัลลอฮฺจึงทรงตีหัวใจเหล่านั้นเข้าด้วยกัน แล้วทรงทำให้หัวใจเหล่านั้นเป็นหนึ่งเดียวกัน นั่นคือพระดำรัสของอัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่งที่ว่า : "บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจากวงศ์วานอิสรอเอลนั้น ถูกสาปแช่งบนลิ้นของดาวูด" จนถึง : "นั่นเป็นเพราะพวกเขาฝ่าฝืนและเคยละเมิด" การฝ่าฝืนของพวกเขาคืออะไร? ท่าน (นบี) กล่าวว่า : "พวกเขาไม่ยับยั้งกันและกันจากความชั่วที่พวกเขากระทำ ช่างเลวร้ายจริงๆ สิ่งที่พวกเขากระทำ" * * *
ดังนั้น ความหมายของถ้อยคำ (อายะฮฺ) จึงเป็นว่า : อัลลอฮฺทรงสาปแช่งบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา (หมายถึง จากพวกยิว) ต่ออัลลอฮฺ บนลิ้นของดาวูดและอีซาบุตรของมัรยัม และโดยอัลลอฮฺ บรรดาบรรพบุรุษของพวกเขาก็ถูกสาปแช่ง บนลิ้นของดาวูดและอีซาบุตรของมัรยัม เนื่องจากพวกเขาฝ่าฝืนอัลลอฮฺ โดยขัดต่อพระบัญชาของพระองค์ = "และพวกเขาเคยละเมิด" หมายถึง และพวกเขาเคยล้ำละเมิดขอบเขตของพระองค์
(18)

----------------
เชิงอรรถ :
(4) ดูการอธิบาย "อัล-ละอฺนะฮฺ (การสาปแช่ง)" ที่ผ่านมา หน้า 452, หมายเหตุ 1 และแหล่งอ้างอิงที่นั่น = และการอธิบาย "อัล-อิอฺติดาอ์ (การละเมิด)" ที่ผ่านมา หน้า 447, หมายเหตุ 2 และแหล่งอ้างอิงที่นั่น
(5) อัษัร : 12304 - "อบู มุฮ์ซิน อัฎ-ฎอรีร" : "ฮุซัยน์ บิน นุมัยร์ อัล-วาซิฏีย์" เป็นผู้ที่น่าเชื่อถือ แต่ท่านเคยโจมตีอะลี (เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ) อัล-ฮากิมจึงกล่าวว่า : "ท่านไม่ใช่ผู้ที่แข็งแกร่งในสายตาของพวกเขา" มีชีวประวัติใน อัต-ตัฮฺซีบ
(6) ในฉบับพิมพ์ : "ตะอฺซีรัน" ซึ่งเป็นความผิดพลาดโดยสิ้นเชิง ที่ถูกต้องจากต้นฉบับลายมือ และตัฟซีรอิบนุกะษีร คือ "อัต-ตะอฺซีร" หมายถึง การกระทำสิ่งหนึ่งโดยไม่จริงจังในการกระทำนั้น และ "อัต-ตะอฺซีร" ของวงศ์วานอิสรอเอล คือ พวกเขาไม่จริงจังในการห้ามปรามบาปต่างๆ และพวกเขาเอาอกเอาใจผู้ฝ่าฝืน และพวกเขาไม่ปฏิเสธการงานของพวกเขาในบาปอย่างเป็นการปฏิเสธที่แท้จริง ดังนั้นพวกเขาจึงห้ามปรามด้วยการห้ามที่พวกเขาละเลยและไม่จริงจัง
(7) "อัล-อะกีล" : ผู้ที่ร่วมรับประทานอาหารกับท่าน และ "อัช-ชะรีบ" : ผู้ที่ร่วมดื่มกับท่าน และ "อัล-คะลีฏ" : ผู้ที่คลุกคลีกับท่าน ทั้งหมดนั้นเป็นรูป "ฟะอีล" ในความหมายของ "มุฟาอิละฮ์"
(8) ในฉบับพิมพ์ : "และพวกเจ้าไม่ร่วมมือกับเขาในเรื่องความคิด" ซึ่งเป็นถ้อยคำที่แปลกประหลาด นับประสาอะไรกับการที่มันเป็นการเล่นและบิดเบือนสิ่งที่อยู่ในต้นฉบับลายมือ!! และในต้นฉบับลายมือเขียนว่า : "และพวกเขาร่วมกับเขาในเรื่องอัล-ฮาวาฏิรา" โดยไม่มีจุด (การันต์) ดังนั้นผู้จัดพิมพ์ฉบับพิมพ์จึงเล่นกับมันตามที่ต้องการ และสิ่งที่ถูกต้องในการอ่านสิ่งที่อยู่ในต้นฉบับลายมือคือสิ่งที่ได้บันทึกไว้ และเช่นเดียวกันจะปรากฏในรายงานต่อๆ ไป
เว้นแต่ฉันได้อ่านต้นฉบับลายมือว่า : "และเพื่อพวกเจ้าจะโค้งงอเขา" (ด้วยการชัดด์ฏออ์) จากคำพูดของพวกเขาในรูปอดีตว่า : "อัฏ-ฏอเราะฮู" (ด้วยการชัดด์ฏออ์) หมายถึง โค้งงอเขา และในรายงานอัษัรต่อๆ ไป เป็นรูปกริยาสามพยัญชนะ : "จนกระทั่งพวกเขาโค้งงอเขา" จากคำพูดของพวกเขาในรูปสามพยัญชนะว่า : "อัฏ-ฏอเราะฮู ยะอฺฏิรุฮู อัฏรัน" : และนั่นคือเมื่อจับที่ปลายด้านหนึ่งของท่อนไม้เป็นต้น แล้วโค้งงอมันเป็นการโค้งงอ

(9) อัษร์: 12306 – "อับดุรเราะมาน บิน มุฮัมมัด บิน ซิยาด อัล-มุฮาริบี" เป็นผู้ที่น่าเชื่อถือ ผ่านมาแล้วในหมายเลข: 221, 875 และ "อัล-อะลา บิน อัล-มุซัยยิบ บิน ราฟิอ์ อัล-อัสดี" เป็นผู้ที่น่าเชื่อถือ ไว้ใจได้ ผ่านมาแล้วในหมายเลข: 3789 และ "อับดุลลอฮ์ บิน อัมร์ บิน มุรเราะฮ์ อัล-มุราดี" รายงานจากบิดาของเขา และจากมุฮัมมัด บิน เซาฆะฮ์ และอาศิม บิน บะฮ์ดะละฮ์ และ "ซาลิม อัล-อัฟฏัส" เขาคือ "ซาลิม บิน อัจญ์ลาน อัล-ญะซะรี อัล-ฮัรรอนี" รายงานจากเขาคือ อัมร์ บิน มุรเราะฮ์ และเขาเป็นคนรุ่นเดียวกัน และอัล-ฮาฟิษ (อิบนุ ฮะญัร) ได้กล่าวไว้ใน "อัต-ตัฮฺซีบ": "และมีผู้กล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ บิน อัมร์ บิน มุรเราะฮ์"

สายรายงานนี้เป็นรายงานจากอัล-มุฮาริบี – กล่าวคือ: "อับดุลลอฮ์ บิน อัมร์ บิน มุรเราะฮ์ จาก ซาลิม อัล-อัฟฏัส" – อะบู ดาวูดได้รายงานไว้ในสุนันของเขา 4: 172 และอิบนุ อบี ฮาติมในตัฟซีรของเขา ตามที่อิบนุ กะษีรได้อ้างถึงในตัฟซีรของเขา 3: 205 และได้กล่าวเสริมหลังจากนั้นว่า: "และคอลิด อัฏ-เฏาะฮ์ฮาน – เขาคือ คอลิด บิน อับดุลลอฮ์ อัล-วาซิฏี – ได้รายงานจาก อัล-อะลา จาก อัมร์ บิน มุรเราะฮ์" และเขาได้รายงานมาก่อนหน้านี้ในหมายเลข: 4337 ผ่านทางคอลัฟ บิน ฮิชาม จาก อบี ชิฮาบ อัล-ฮินาฏ จาก อัล-อะลา บิน อัล-มุซัยยิบ จาก อัมร์ บิน มุรเราะฮ์ จาก ซาลิม อัล-อัฟฏัส" ดังนั้น สิ่งที่อยู่ที่นี่คือรายงานของอัล-มุฮาริบี ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือ "อับดุลลอฮ์ บิน อัมร์ บิน มุรเราะฮ์" และดูเหมือนว่ามันเป็นความผิดพลาดจากอัล-มุฮาริบี เพราะผู้รายงานคนอื่นๆ ล้วนรายงานว่า "จาก อัมร์ บิน มุรเราะฮ์ จาก ซาลิม อัล-อัฟฏัส"

และ "อัมร์ บิน มุรเราะฮ์ อัล-มุราดี อัล-ญุมะลี" "อะบู อับดิลลาฮ์ อัล-อะอฺมา (ตาบอด)" เป็นผู้ที่น่าเชื่อถือ ซื่อตรง และเขาได้รายงานจาก อบี อุบัยดะฮ์ โดยตรง ดังนั้น ในที่นี้เขาจึงรายงานจากหนึ่งในคนรุ่นเดียวกันของเขา คือ "ซาลิม อัล-อัฟฏัส" จาก อบี อุบัยดะฮ์ และคอลิด อัฏ-เฏาะฮ์ฮานได้รายงานจาก อัล-อะลา จาก อัมร์ บิน มุรเราะฮ์ จาก อบี อุบัยดะฮ์ โดยตรง โดยไม่มีผู้กลางคือ "ซาลิม อัล-อัฟฏัส"

และสายรายงานนี้เป็นสายรายงานที่อ่อน (ฎออีฟ) ในทุกกรณี เนื่องจากขาดตอน (มุนกอฏิอ์)

(10) อัษร์: 12307 – ข้อความของ อะลี บิน บะซีมะฮ์ จาก อบี อุบัยดะฮ์ อะบู ญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) ได้รายงานมาจากห้าสายทาง จะมีการอ้างอิงอย่างละเอียดในลำดับถัดไป จากนั้นโปรดดูส่วนท้ายสุดในหมายเลข: 12311

"อัล-ฮะกัม บิน บะชีร บิน ซุลมาน อัน-นุฮ์ดี" เป็นผู้ที่น่าเชื่อถือ ผ่านมาแล้วในหมายเลข: 1497, 2872, 3014, 6171, 9646 และในฉบับพิมพ์ที่นี่เขียนว่า "บิน สุลัยมาน" ซึ่งเป็นความผิดพลาด เช่นเดียวกับที่ผ่านมาแล้ว

และ "อัมร์ บิน กัยส์ อัล-มะลาอี" ผ่านมาแล้วในหมายเลข: 886, 1497, 3956, 6171, 9646 และ "อะลี บิน บะซีมะฮ์ อัล-ญะซะรี" เป็นผู้ที่น่าเชื่อถือ ผ่านมาแล้วในหมายเลข: 629

และข้อความนี้ ฉันไม่พบด้วยสายรายงานนี้จนถึง อะลี บิน บะซีมะฮ์

(11) อัษร์: 1308 – "มุอัมมัล บิน อิสมาอีล อัล-อัดวี" เป็นผู้ที่น่าเชื่อถือ ผ่านมาแล้วในหมายเลข: 2057, 3337, 5728, 8356, 8367

และ "ซุฟยาน" คือ อัษ-เษารี

และสายทางของซุฟยาน จาก อะลี บิน บะซีมะฮ์ จะปรากฏอีกในหมายเลข: 12309, 12311 ในรูปแบบมุรซัล (ขาดตอน) "จาก อบี อุบัยดะฮ์ เขากล่าวว่า ท่านรอซูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า" โดยไม่มีคำกล่าวถึง "อับดุลลอฮ์ บิน มัสอูด" และนี่คือสิ่งที่รู้จักกันจากรายงานของซุฟยาน

อัต-ติรมิซีบันทึกในสุนัน (ในหนังสือตัฟซีร) ว่า: "อับดุลลอฮ์ บิน อับดุรเราะฮ์มาน กล่าวว่า ยะซีด บิน ฮุรูน กล่าวว่า: และสุฟยาน อัษ-เษารีย์ ไม่ได้กล่าวในสายรายงานนั้นว่า 'อับดุลลอฮ์' หมายความว่ามันเป็นมุรสัลจากข่าวของอบู อุบัยดะฮ์" ดังนั้นอัฏ-ฏอบะรีได้ให้ข้อมูลแก่เราที่นี่ว่าสุฟยาน อัษ-เษารีย์ได้รายงานมันอีกครั้งหนึ่ง "จากอบู อุบัยดะฮ์ ฉันคิดว่า จากมัสรูก จากอับดุลลอฮ์" ดังนั้นเขาไม่ได้ระบุเพียง "อับดุลลอฮ์" เท่านั้น แต่ยังสงสัยว่าอบู อุบัยดะฮ์รายงานมันจากมัสรูก จากอับดุลลอฮ์ หากข้อสงสัยของสุฟยานนี้ถูกต้อง ฮะดีษนี้ก็เป็นสายรายงานที่เศาะฮีห์ ไม่ขาดตอนและไม่ใช่มุรสัล และฉันไม่พบรายงานนี้ด้วยสายรายงานเช่นนี้ในที่อื่น (12)

อัษร์: 12209 - และนี่คือสายรายงานที่สามจากสายรายงานต่างๆ ของข่าวของอะลี บิน บะซีมะฮ์ จากอบู อุบัยดะฮ์ และสายรายงานที่สองจากข่าวของสุฟยาน จากอะลี บิน บะซีมะฮ์ จากอบู อุบัยดะฮ์ จากเส้นทางของอับดุรเราะฮ์มาน บิน มะฮ์ดี จากสุฟยาน อัต-ติรมิซีได้รายงานในสุนัน (หนังสือตัฟซีร) จากเส้นทางของมุฮัมมัด บิน บัชชาร์ ด้วยข้อความเดียวกัน และอิบนุ มาญะฮ์ได้รายงานหมายเลข: 4006 ด้วยเช่นกัน ด้วยข้อความเดียวกัน (13)

อัษร์: 12310 - "มุฮัมมัด บิน อะบิล-วัฎฎาฮ์" ถูกนำไปเชื่อมกับปู่ของเขา และเขาคือ: "มุฮัมมัด บิน มุสลิม บิน อะบิล-วัฎฎาฮ์ อัล-กุดออี" อบู ดาวูด อัฏ-ฏัยาลิซีรายงานจากเขา เขาเป็นผู้ที่น่าเชื่อถือและตรงไปตรงมาในเรื่องฮะดีษ มีชีวประวัติในอัต-ตะฮ์ซีบ และข่าวนี้ด้วยสายรายงานเช่นนี้ อัต-ติรมิซีได้รายงานในสุนันใน (หนังสือตัฟซีร) และอิบนุ มาญะฮ์ในสุนัน ตามหมายเลข: 4006 ด้วยข้อความเดียวกัน (14)

อัษร์: 12311 - นี่คือสายรายงานที่สามจากสายรายงานต่างๆ ของ "สุฟยาน จากอะลี บิน บะซีมะฮ์" และมันเป็นข่าวมุรสัล

ส่วนข่าวของอะลี บิน บะซีมะฮ์ จากอบู อุบัยดะฮ์ จากอับดุลลอฮ์ ได้รับการรายงานจากเส้นทางอื่นๆ อะห์มัดรายงานในมุสนัดหมายเลข: 3713 จากเส้นทางของยะซีด บิน ฮุรูน จากชะรีก บิน อับดุลลอฮ์ จากอะลี บิน บะซีมะฮ์ ด้วยถ้อยคำอื่นที่คล้ายกัน และอัต-ติรมิซีรายงานใน (หนังสือตัฟซีร) จากเส้นทางของอับดุลลอฮ์ บิน อับดุรเราะฮ์มาน จากยะซีด บิน ฮุรูน ด้วยข้อความเช่นเดียวกับการรายงานของอะห์มัด

และอบู ดาวูดรายงานในสุนันของเขา 4: 172 หมายเลข: 4336 จากเส้นทางของอับดุลลอฮ์ บิน มุฮัมมัด อัน-นุฟัยลี จากยูนุส บิน รอชิด จากอะลี บิน บะซีมะฮ์ ด้วยข้อความเดียวกัน ด้วยถ้อยคำอื่น

และอัษร์ทั้งหมดเหล่านี้ เป็นสายรายงานที่ขาดตอนหรือมุรสัล และข่าวนี้ไม่ได้ถูกเชื่อมต่อสายรายงานอย่างสมบูรณ์เว้นแต่ในสายรายงานหมายเลข: 12308 และอัต-ติรมิซีกล่าวหลังจากการรายงานของเขาว่า: "นี่คือฮะดีษหะซัน ฆะรีบ"

ดูตัฟซีรอิบนุ กะษีร 3: 205, 206 และอัด-ดุรร์ อัล-มันษูร 2: 300 (15)

ในฉบับพิมพ์มีข้อความว่า: "... ณ สถานที่ใดที่มันหมุนเวียน แท้จริงอัลลอฮ์ได้ทรงทำให้สมบูรณ์แล้วในสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดไว้ในนั้น" โดยนำคำพูดมาเรียงต่อกันเป็นลำดับเดียวหลังจากเปลี่ยนแปลง ซึ่งในต้นฉบับลายมือคือสิ่งที่ฉันได้ยืนยันไว้ และระหว่างสองข้อความนั้นมีช่องว่างประมาณหนึ่งหรือสองคำ ฉันได้ใส่จุดแทนที่ช่องว่างเหล่านั้น ปล่อยไว้จนกว่าจะพบข่าวนั้นเพื่อให้ได้ข้อความที่สมบูรณ์

(16) และข้อความที่อยู่ในวงเล็บนี้ เป็นสิ่งที่ปรากฏในต้นฉบับลายมือดั้งเดิม และฉันไม่ทราบว่ามันคืออะไร แต่ผู้จัดพิมพ์ฉบับพิมพ์ครั้งแรกได้กำหนดถ้อยความไว้ดังนี้: "และแท้จริงเคยมีกลุ่มชนหนึ่งจากวงศ์วานอิสรออีล" ดังนั้นฉันจึงเห็นสมควรที่จะคงไว้ตามที่ปรากฏในต้นฉบับลายมือดั้งเดิม เพื่อว่าหากพบข้อมูลนี้ในแหล่งอื่นจะได้ทำการแก้ไขให้ถูกต้อง และข้อความนี้รวมถึงข้อความก่อนหน้านี้ในต้นฉบับลายมือดั้งเดิมอยู่ในบรรทัดเดียวกัน และหน้าบรรทัดนั้นมีตัวอักษร (ط) สีแดงกำกับไว้ เป็นเครื่องหมายแสดงว่ามีข้อผิดพลาด

(17) ในฉบับพิมพ์และต้นฉบับลายมือดั้งเดิมเป็นเช่นนี้: "فلم يرضوا" และ "ثم لم يرضوا" ในทั้งสองตำแหน่ง และฉันยังสงสัยในถ้อยคำเหล่านี้ และฉันให้น้ำหนักไปที่ความเป็นไปได้ว่ามันน่าจะเป็น: "فلم يريموا" และ "ثم لم يريموا" หมายถึง: พวกเขาไม่ได้พักอยู่ (หรือรอคอย)

(18) โปรดดูคำอธิบายของ "การละเมิดขอบเขต" (الاعتداء) ที่ได้ผ่านมาไม่นานนี้ ในหน้า: 489, หมายเหตุประกอบ: 1 และแหล่งอ้างอิงที่ระบุไว้ที่นั่น

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (ที่ว่า): "พวกเขาไม่ยับยั้งกันจากความชั่วที่พวกเขากระทำ ช่างเลวร้ายจริง ๆ สิ่งที่พวกเขากระทำ" (อายะฮ์ที่ 79)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า: พระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการกล่าวรำลึกถึงพระองค์เป็นสิ่งสูงค่า ตรัสว่า: พวกยิวเหล่านี้ที่พระองค์ทรงสาปแช่งนั้น "ไม่ยับยั้งกัน" กล่าวคือ พวกเขาไม่หยุดยั้งจากความชั่วที่พวกเขากระทำ และพวกเขาไม่ห้ามปรามกันและกัน (19) และที่หมายถึง "ความชั่ว" นั้น คือ บาปทั้งหลายที่พวกเขาฝ่าฝืนพระเจ้าด้วย (20)

* * *

ดังนั้น ความหมายของข้อความจึงเป็นว่า: พวกเขาไม่หยุดยั้งจากความชั่วที่พวกเขากระทำ "ช่างเลวร้ายจริง ๆ สิ่งที่พวกเขากระทำ" และนี่คือการสาบานจากพระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการกล่าวรำลึกถึงพระองค์เป็นสิ่งสูงค่า โดยตรัสว่า: ขอสาบานว่า: ช่างเป็นการกระทำที่เลวร้ายจริง ๆ ที่พวกเขากระทำ ในการที่พวกเขาละเลยไม่หยุดยั้งจากการฝ่าฝืนพระผู้ทรงสูงส่ง ผู้ซึ่งการกล่าวรำลึกถึงพระองค์เป็นสิ่งสูงค่า และในการที่พวกเขาล่วงละเมิดสิ่งที่พระองค์ทรงห้าม และในการที่พวกเขาฆ่าบรรดานบีและรอซูลของพระองค์ (21) ดังที่:

-12313- ได้มีผู้รายงานแก่เราคือ อัล-กอซิม โดยกล่าวว่า: ได้มีผู้รายงานแก่เราคือ อัล-ฮุซัยน์ โดยกล่าวว่า: ได้มีผู้รายงานแก่ฉันคือ ฮัจญาจจ์ จากอิบนุ จุรัยจ์ ว่า: "พวกเขาไม่ยับยั้งกันจากความชั่วที่พวกเขากระทำ" หมายถึง ตัวของพวกเขาเองไม่ยับยั้งหลังจากที่พวกเขาได้ตกอยู่ในความปฏิเสธศรัทธาแล้ว

--------------

เชิงอรรถ:
(19) ดูคำอธิบายของ "หยุดยั้ง" ที่ได้ผ่านมาแล้วใกล้ ๆ นี้ หน้า: 482, หมายเหตุ: 2 และเอกสารอ้างอิงที่นั่น
(20) ดูคำอธิบายของ "ความชั่ว" ที่ได้ผ่านมาแล้ว 7: 91, 105, 130
(21) ดูคำอธิบายของ "ช่างเลวร้าย" ที่ได้ผ่านมาแล้ว 2: 338, 393/ 3: 56/ 7: 459

คำอธิบายในความหมายของพระดำรัสของพระองค์ (تَرَى كَثِيرًا مِنْهُمْ يَتَوَلَّوْنَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَفِي الْعَذَابِ هُمْ خَالِدُونَ) (80)

อบูญะอ์ฟัร (อัฏ-ฏอบะรี) กล่าวว่า พระผู้ทรงสูงส่งซึ่งการรำลึกถึงพระองค์ตรัสว่า "เจ้าเห็น" โอ้มุฮัมมัด ว่ามากมายจากวงศ์วานอิสรออีล "ให้การสนับสนุนบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธา" กล่าวคือ พวกเขาให้การสนับสนุนบรรดาผู้ตั้งภาคี (มุชริกีน) จากหมู่ผู้บูชาเจว็ด และเป็นศัตรูกับบรรดามิตรของอัลลอฮ์และรอซูลของพระองค์ (22) "ช่างเลวร้ายจริง ๆ สิ่งที่ตัวของพวกเขาได้ขวนขวายไว้สำหรับพวกเขา" พระผู้ทรงสูงส่งซึ่งการรำลึกถึงพระองค์ตรัสว่า ขอสาบานว่า ช่างเลวร้ายจริง ๆ สิ่งที่ตัวของพวกเขาได้ขวนขวายไว้เบื้องหน้าพวกเขา สู่การกลับไปของพวกเขาในปรโลก (23) "ที่ว่าอัลลอฮ์ทรงกริ้วโกรธพวกเขา" กล่าวคือ ตัวของพวกเขาได้ขวนขวายไว้สำหรับพวกเขา ซึ่งความกริ้วโกรธของอัลลอฮ์ที่มีต่อพวกเขา เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเขาได้กระทำ

* * *

และ "أَنْ" (อัน) ในพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ" (อัน ซะคิฏอลลอฮุ อะลัยฮิม) นั้น อยู่ในตำแหน่งของคำนาม (มุบตะดาอ์) ที่เป็นตัวแทน (บัดัล) แทน "مَا" (มา) ซึ่งอยู่ในพระดำรัสที่ว่า "لَبِئْسَ مَا" (ละบิซะ มา) (24)

* * *

"และใน azab พวกเขาจะอยู่ตลอดกาล" กล่าวคือ และใน azab ของอัลลอฮ์ในวันกิยามะฮ์ "พวกเขาจะอยู่ตลอดกาล" โดยการพำนักและการอยู่ของพวกเขาในนั้นจะเป็นอย่างถาวร (25)