سُورَةُ المؤمنون

อัล-มุอ์มินูน

"ผู้ศรัทธา" • 🕋 มักกียะห์ • 118 อายะห์

📖 ญุซอ์ 18

← อัล-หัจญ์ อัน-นูร →

🔤 أ أ

🎨 สีตัจวีด

คำอธิบายสีตัจวีด:

กุนนะฮ์ / อิดฆอม

ก็อลเกาะละฮ์

อิกลาบ

อิคฟาอ์

มัดญ์ (ลากเสียงยาว)

ไม่ออกเสียง

หน้า 2/6 · อายะห์ 21-40

← ก่อนหน้า ถัดไป →

อายะห์ที่ ๒๑

وَإِنَّ لَكُمْ فِى ٱلْأَنْعَـٰمِ لَعِبْرَةً‌ۖ نُّسْقِيكُم مِّمَّا فِى بُطُونِهَا وَلَكُمْ فِيهَا مَنَـٰفِعُ كَثِيرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ ۝ ٢١

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

และแท้จริงในเรื่องปศุสัตว์ (อูฐ, วัว, แพะ, แกะ) นั้นเป็นบทเรียนสำหรับพวกเจ้า เราให้พวกเจ้าดื่ม สิ่งที่อยู่ในท้องของมัน (น้ำนม) และในตัวมันมีประโยชน์มากมาย สำหรับพวกเจ้าและบางชนิดพวกเจ้าก็บริโภคมัน

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และแท้จริงสำหรับพวกเจ้าในปศุสัตว์นั้นมีบทเรียนมากมาย เราให้พวกเจ้าดื่มจากสิ่งที่อยู่ในท้องของมัน และสำหรับพวกเจ้าในมันนั้นมีประโยชน์มากหลาย และจากมันพวกเจ้ากิน และบนมันและบนเรือพวกเจ้าถูกบรรทุก" พระองค์ผู้ทรงสูงส่งทรงกล่าวถึงสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดไว้สำหรับปวงสร้างของพระองค์ในปศุสัตว์ทั้งหลายจากประโยชน์ต่างๆ นั่นคือพวกเขาดื่มจากน้ำนมของมันซึ่งออกมาจากระหว่างกากอาหารและเลือด และพวกเขากินจากลูกของมัน และพวกเขาสวมใส่จากขนแกะ ขนอูฐ และขนของมัน และพวกเขาขี่บนหลังของมัน และพวกเขาบรรทุกของหนักๆ บนมันไปยังดินแดนอันห่างไกลจากพวกเขา ดังที่พระองค์ผู้ทรงสูงส่งได้ตรัสว่า "และมันบรรทุกสัมภาระหนักของพวกเจ้าไปยังเมืองหนึ่ง ซึ่งพวกเจ้าจะไปไม่ถึงมันเว้นแต่ด้วยความยากลำบาก แท้จริงพระเจ้าของพวกเจ้านั้นเป็นผู้ทรงเอ็นดู ผู้ทรงเมตตาเสมอ" และพระองค์ผู้ทรงสูงส่งได้ตรัสว่า "และพวกเขาไม่เห็นดอกหรือว่า แท้จริงเราได้สร้างไว้สำหรับพวกเขาจากสิ่งที่มือของเราได้ทำขึ้น ซึ่งปศุสัตว์ ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นเจ้าของมัน และเราได้ทำให้มันเชื่องสำหรับพวกเขา ดังนั้นบางส่วนจากมันเป็นยานพาหนะของพวกเขา และจากมันพวกเขากิน และสำหรับพวกเขาในมันนั้นมีประโยชน์และเครื่องดื่ม พวกเขาจึงไม่ขอบคุณกระนั้นหรือ"

อายะห์ที่ ๒๒

وَعَلَيْهَا وَعَلَى ٱلْفُلْكِ تُحْمَلُونَ ۝ ٢٢

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

และพวกเจ้าได้บรรทุกบนหลังมัน เช่นเดียวกับใช้บรรทุกบนเรือ

{ وَعَلَيْهَا وَعَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُونَ } หมายความว่า พระองค์ทรงทำให้มัน (สัตว์พาหนะ) เป็นเรือสำหรับพวกเจ้าในแผ่นดิน โดยพวกเจ้าจะถูกบรรทุกสิ่งของหนักของพวกเจ้าบนมันไปยังดินแดนที่พวกเจ้าจะไปไม่ถึงเว้นแต่ด้วยความยากลำบาก ดังที่พระองค์ทรงทำให้เรือ (เป็นพาหนะ) สำหรับพวกเจ้าในท้องทะเล โดยมันจะบรรทุกพวกเจ้าและบรรทุกสัมภาระของพวกเจ้า ไม่ว่าจะน้อยหรือมาก ดังนั้น ผู้ทรงประทานความโปรดปรานเหล่านี้ และทรงจัดประเภทความกรุณาไว้หลายประเภท และทรงหลั่งไหลความดีของพระองค์มายังเราอย่างต่อเนื่องนั้น พระองค์คือผู้ทรงสมควรแก่การขอบคุณอย่างสมบูรณ์ และการสรรเสริญอย่างสมบูรณ์ และการขวนขวายในการเป็นบ่าวของพระองค์ และจะต้องไม่นำความโปรดปรานของพระองค์มาใช้เป็นเครื่องช่วยในการฝ่าฝืนพระองค์

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และแท้จริงสำหรับพวกเจ้าในปศุสัตว์นั้นมีข้อเตือนใจอย่างแน่นอน เราให้พวกเจ้าดื่มจากสิ่งที่อยู่ในท้องของมัน และสำหรับพวกเจ้าในมันนั้นมีประโยชน์มากมาย และจากมันพวกเจ้ากิน และบนมันและบนเรือพวกเจ้าถูกบรรทุก" พระองค์ผู้ทรงสูงส่งทรงกล่าวถึงสิ่งที่พระองค์ทรงกำหนดไว้สำหรับปวงสร้างของพระองค์ในปศุสัตว์จากบรรดาประโยชน์ทั้งหลาย นั่นคือพวกเขาดื่มจากน้ำนมของมันซึ่งออกมาจากระหว่างกากอาหารและเลือด และพวกเขากินจากลูกของมัน และพวกเขาสวมใส่จากขนแกะ ขนอูฐ และขนของมัน และพวกเขาขี่บนหลังของมัน และพวกเขาบรรทุกของหนักต่างๆ บนมันไปยังดินแดนอันห่างไกลจากพวกเขา ดังที่พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า "และมันบรรทุกสัมภาระหนักของพวกเจ้าไปยังเมืองหนึ่ง ซึ่งพวกเจ้าจะไปไม่ถึงมันนอกจากด้วยความยากลำบาก แท้จริงพระเจ้าของพวกเจ้านั้นเป็นผู้ทรงเอ็นดู ผู้ทรงเมตตาเสมอ" และพระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า "และพวกเขาไม่เห็นดอกหรือว่า แท้จริงเราได้สร้างไว้สำหรับพวกเขา จากสิ่งที่มือทั้งหลายของเราได้ทำขึ้น ซึ่งปศุสัตว์ ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นเจ้าของมัน และเราได้ทำให้มันเชื่องสำหรับพวกเขา ดังนั้นบางส่วนจากมันเป็นยานพาหนะของพวกเขา และจากมันพวกเขากิน และสำหรับพวกเขาในมันนั้นมีประโยชน์และเครื่องดื่ม พวกเขาจึงไม่ขอบคุณดอกหรือ"

อายะห์ที่ ๒๓

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦ فَقَالَ يَـٰقَوْمِ ٱعْبُدُواْ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥٓ‌ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ ۝ ٢٣

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

และเป็นที่แน่นอนยิ่ง เราได้ส่งนูหฺ ไปยังหมู่ชนของเขา ดังนั้นเขาได้กล่าวว่า โอ้หมู่ชนของฉันเอ๋ย พวกท่านจงเคารพภักดี อัลลอฮฺเถิด สำหรับพวกท่านนั้นไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ ดังนั้นพวกท่านจะไม่ยำเกรง (การลงโทษของพระองค์) หรือ

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งทรงกล่าวถึงสารของบ่าวและเราะสูลของพระองค์ นูหฺ อะลัยฮิสสลาม ซึ่งเป็นเราะสูลคนแรกที่ถูกส่งมายังชาวโลก พระองค์จึงทรงส่งท่านไปยังกลุ่มชนของท่าน ซึ่งพวกเขาเคารพบูชาเจว็ดรูปเคารพ ท่านจึงใช้ให้พวกเขาบูชาอัลลอฮฺเพียงองค์เดียว โดยกล่าวว่า { يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ } หมายถึง จงมอบความบริสุทธิ์ใจในการอิบาดะฮฺ (การเคารพภักดี) แก่พระองค์ เพราะการอิบาดะฮฺจะไม่ถูกต้องเว้นแต่จะมีความบริสุทธิ์ใจ { مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ } ในอายะฮฺนี้เป็นการยกเลิกความเป็นพระเจ้าของสิ่งอื่นจากอัลลอฮฺ และเป็นการยืนยันความเป็นพระเจ้าของอัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่ง เพราะพระองค์คือผู้สร้าง ผู้ประทานปัจจัยยังชีพ ผู้ทรงมีความสมบูรณ์แบบทั้งปวง ส่วนสิ่งอื่นนั้นตรงกันข้าม { أَفَلَا تَتَّقُونَ } สิ่งที่พวกท่านกำลังยึดมั่นอยู่จากการเคารพบูชาเจว็ดและรูปปั้น ซึ่งถูกสร้างขึ้นตามรูปลักษณ์ของกลุ่มชนผู้ทรงคุณธรรม แล้วพวกเขาก็เคารพบูชาสิ่งเหล่านั้นร่วมกับอัลลอฮฺ ดังนั้น ท่านนบีนูหฺจึงดำเนินการเชิญชวนพวกเขาต่อไป ทั้งอย่างลับและอย่างเปิดเผย ทั้งกลางคืนและกลางวัน เป็นเวลาหนึ่งพันปีลบด้วยห้าสิบปี แต่พวกเขาไม่เพิ่มเติมสิ่งใดนอกจากความหยิ่งยโสและการปฏิเสธ

พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: (และโดยแน่นอน เราได้ส่งนูห์ไปยังกลุ่มชนของเขา) เพื่อเรียกร้องพวกเขาให้เชื่อฟังปฏิบัติตามเราและยอมรับความเป็นเอกภาพของเรา และให้ปลีกตัวออกจากทุกสิ่งที่ถูกเคารพสักการะอื่นนอกจากเรา (แล้วนูห์ได้กล่าว) แก่พวกเขาว่า (โอ้กลุ่มชนของข้า จงเคารพสักการะอัลลอฮ์เถิด) หมายถึง เขากล่าวแก่พวกเขาว่า: จนยอมจำนนเถิด โอ้กลุ่มชนของข้า ต่ออัลลอฮ์ด้วยการเชื่อฟังปฏิบัติตาม (ไม่มีพระเจ้าอื่นใดสำหรับพวกเจ้านอกจากพระองค์) หมายถึง ไม่มีสิ่งใดที่ถูกเคารพสักการะซึ่งเป็นที่อนุมัติสำหรับพวกเจ้าในการจะเคารพสักการะมันนอกจากพระองค์ (พวกเจ้ามิเกรงกลัวดอกหรือ) หมายถึง พวกเจ้ามิได้เกรงกลัวดอกหรือ เนื่องจากการเคารพสักการะของพวกเจ้าต่อสิ่งอื่นจากพระองค์ จากการลงโทษของพระองค์ที่จะประสบแก่พวกเจ้า

อายะห์ที่ ๒๔

فَقَالَ ٱلْمَلَؤُاْ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن قَوْمِهِۦ مَا هَـٰذَآ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُرِيدُ أَن يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَأَنزَلَ مَلَـٰٓئِكَةً مَّا سَمِعْنَا بِهَـٰذَا فِىٓ ءَابَآئِنَا ٱلْأَوَّلِينَ ۝ ٢٤

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

แล้วหัวหน้าของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาในหมู่ชนของเขาได้กล่าวขึ้นว่า เขาผู้นี้มิใช่ใครอื่นนอกจากเป็นปุถุชนคนธรรมดาเช่นเดียวกับพวกท่าน เพียงแต่เขาต้องการที่จะทำตัวให้ดีเด่นเหนือพวกท่าน และหากอัลลอฮฺ ทรงประสงค์แล้ว แน่นอนพระองค์จะทรงส่งมะลาอิกะฮฺลงมา เราไม่เคยได้ยินคำพูดเช่นนี้ในสมัยบรรพบุรุษของเราแต่กาลก่อนเลย

{ فَقَالَ الْمَلَأُ } หมายถึง บรรดาผู้นำและผู้มีเกียรติในหมู่ชนของเขา ผู้ซึ่งเป็นที่ปฏิบัติตาม - โดยมีเจตนาคัดค้านนบีของพวกเขาคือนูห์ และเตือนไม่ให้ปฏิบัติตามเขา -: { مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ } ความว่า: นี่มิใช่ใครอื่นนอกจากมนุษย์เช่นเดียวกับพวกท่าน เป้าหมายของเขาเมื่ออ้างความเป็นนบีก็คือต้องการให้ตนมีเกียรติเหนือพวกท่าน เพื่อจะได้เป็นผู้ที่ถูกปฏิบัติตาม และหากไม่ใช่เช่นนั้นแล้ว อะไรเล่าที่จะทำให้เขามีความประเสริฐเหนือพวกท่าน ทั้งๆ ที่เขาเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับพวกท่าน? และการคัดค้านเช่นนี้ยังคงปรากฏอยู่ในหมู่ผู้ปฏิเสธบรรดารอซูลตลอดมา โดยอัลลอฮฺได้ทรงตอบโต้การคัดค้านนั้นด้วยคำตอบที่ชัดเจน ผ่านทางลิ้นของบรรดารอซูลของพระองค์ ดังปรากฏในพระดำรัสที่ว่า: { พวกเขากล่าว } หมายถึง กล่าวแก่บรรดารอซูลของพวกเขา { พวกท่านมิใช่อื่นใดนอกจากเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับเรา พวกท่านต้องการที่จะกีดกันเราจากสิ่งที่บรรพบุรุษของเราเคารพภักดี ดังนั้นจงนำหลักฐานอันชัดแจ้งมาให้แก่เราเถิด* บรรดารอซูลของพวกเขากล่าวแก่พวกเขาว่า แท้จริงพวกเรามิใช่อื่นใดนอกจากเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพวกท่าน แต่อัลลอฮฺทรงประทานความโปรดปรานแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์จากปวงบ่าวของพระองค์ } (สูเราะฮฺ อิบรอฮีม อายะฮฺที่ 10-11) ดังนั้นพวกเขาจึงแจ้งว่า นี่คือความโปรดปรานและความกรุณาของอัลลอฮฺ ดังนั้นพวกท่านจึงไม่ควรที่จะกีดกันอัลลอฮฺ และขัดขวางพระองค์จากการประทานความโปรดปรานของพระองค์แก่เรา และพวกเขาได้กล่าวในที่นี้ว่า: { ولو شاء الله لأنزل ملائكة } และนี่ก็เป็นการคัดค้านด้วยการกล่าวถึงพระประสงค์ (ของอัลลอฮฺ) ซึ่งเป็นสิ่งบิดเบือนเช่นกัน เพราะแม้ว่าหากพระองค์ทรงประสงค์ พระองค์ก็จะทรงส่งมะลาอิกะฮฺลงมาก็ตาม แต่แท้จริงพระองค์ทรงเป็นผู้ทรงปรีชาญาณ ผู้ทรงเมตตา พระปรีชาญาณและความเมตตาของพระองค์บ่งชี้ให้เห็นว่า รอซูลนั้นต้องมาจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ เพราะมะลาอิกะฮฺนั้นไม่มีความสามารถที่จะสื่อสารกับพวกเขาได้ และเป็นไปไม่ได้เลยเว้นแต่จะปรากฏในรูปร่างของมนุษย์ แล้วความสับสนก็จะกลับมาสู่พวกเขาเช่นเดิม และคำพูดของพวกเขาที่ว่า: { مَا سَمِعْنَا بِهَذَا } หมายถึง เกี่ยวกับการส่งรอซูล { فِي آبَائِنَا الْأَوَّلِينَ } และเหตุใดการที่พวกเขาไม่เคยได้ยินเรื่องการส่งรอซูลในหมู่บรรพบุรุษยุคแรกของพวกเขาจึงจะเป็นข้ออ้างได้? เพราะพวกเขาไม่มีความรู้รอบด้านในเรื่องที่ผ่านมา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ควรนำความไม่รู้ของตนมาเป็นข้ออ้าง และแม้ว่าจะถือว่าในหมู่พวกเขา (บรรพบุรุษ) ไม่มีรอซูลถูกส่งมาก็ตาม ก็ย่อมมีสองกรณี: ถ้าพวกเขาอยู่ในแนวทางที่ถูกต้องอยู่แล้ว ก็ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องส่งรอซูลในเวลานั้น หรือถ้าพวกเขาไม่ได้อยู่ในแนวทางที่ถูกต้อง พวกเขาก็ควรสรรเสริญและขอบคุณพระเจ้าของพวกเขาที่ได้ทรงเลือกพวกเขาให้ได้รับความโปรดปรานซึ่งมิได้เกิดขึ้นกับบรรพบุรุษของพวกเขา และพวกเขาก็ไม่เคยรับรู้มาก่อน และพวกเขาก็ไม่ควรนำการที่ความโปรดปรานมิได้เกิดขึ้นกับผู้อื่นมาเป็นสาเหตุให้พวกเขาปฏิเสธความโปรดปรานที่มายังพวกเขา

พระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่งที่ว่า: "นี่มิใช่อื่นใดนอกจากมนุษย์เช่นพวกท่าน เขาต้องการจะแสดงความเหนือกว่าพวกท่าน" หมายถึง เขาต้องการจะปกครองพวกท่านและแสดงความสูงส่งเหนือพวกท่าน โดยการเป็นผู้ที่ได้รับการปฏิบัติตาม และพวกเราก็เป็นผู้ปฏิบัติตามเขา และหากอัลลอฮฺทรงประสงค์ แน่นอนพระองค์จะส่งมะลาอิกะฮฺลงมา หมายถึง หากอัลลอฮฺทรงประสงค์ที่จะไม่ให้มีสิ่งใดถูกเคารพสักการะนอกจากพระองค์ แน่นอนพระองค์จะทำให้รอซูลของพระองค์เป็นมะลัก "เราไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย" หมายถึง ไม่เคยได้ยินเช่นกับการเรียกร้องเชิญชวนของเขา และมีคำกล่าวว่า: เราไม่เคยได้ยินเช่นนี้ในหมู่มนุษย์ หมายถึง เช่นกับการเป็นรอซูลของพระเจ้าของเขา "ในบรรพบุรุษแรก ๆ ของเรา" หมายถึง ในประชาชาติสมัยก่อน ดังที่อิบนุ อับบาสได้กล่าวไว้ และอักษร "บาอ์" ในคำว่า "บิฮาซา" (بهذا) นี้เป็นตัวอักษรเสริม หมายถึง เราไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เกิดขึ้นในบรรพบุรุษแรก ๆ ของเรา

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสเล่า: กลุ่มชนชั้นนำแห่งหมู่ชนของนูหฺ ผู้ปฏิเสธความเป็นเอกะของอัลลอฮฺ และปฏิเสธท่านนบี ได้กล่าวแก่หมู่ชนของพวกเขาว่า: "นูหฺนั้นมิใช่อื่นใดเลย โอ้หมู่ชนเอ๋ย นอกจากเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพวกท่าน แท้จริงเขาก็เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพวกท่าน และเช่นเดียวกับบางคนในหมู่พวกท่าน (เขาต้องการจะแสดงความประเสริฐเหนือพวกท่าน)" กล่าวคือ เขาต้องการให้ความประเสริฐนั้นเป็นของเขาเหนือพวกท่าน เพื่อที่เขาจะได้เป็นผู้ถูกตาม และพวกท่านเป็นผู้ตามเขา (และหากอัลลอฮฺทรงประสงค์ แน่นอนพระองค์ก็จะทรงส่งมะลาอิกะฮฺลงมา) กล่าวคือ และหากอัลลอฮฺทรงประสงค์ที่เราจะไม่เคารพภักดีสิ่งใดอื่นจากพระองค์ แน่นอนพระองค์ก็จะทรงส่งมะลาอิกะฮฺลงมา กล่าวคือ แน่นอนพระองค์จะทรงส่งมะลาอิกะฮฺมาพร้อมกับการเรียกร้องสู่ว่าสิ่งที่นูหฺเรียกร้องพวกท่านนั้น เพื่อนำสาสน์ของพระองค์มายังพวกท่าน และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: (เรามิเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย) ซึ่งหมายถึง สิ่งที่นูหฺเรียกร้องเราไปสู่นั้น จากการที่ไม่มีพระเจ้าสำหรับเราอื่นจากอัลลอฮฺ ในยุคสมัยที่ผ่านมา ซึ่งหมายถึงบรรพบุรุษรุ่นแรก ๆ ของพวกเขา

อายะห์ที่ ๒๕

إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلُۢ بِهِۦ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُواْ بِهِۦ حَتَّىٰ حِينٍ ۝ ٢٥

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

เขามิได้เป็นอะไรนอกจากเป็นคนบ้า ดังนั้นพวกท่านจงอดทนคอยเขาสักระยะเวลาหนึ่ง

{ إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ } หมายถึง: เป็นคนบ้า { فَتَرَبَّصُوا بِهِ } หมายถึง: จงรอคอยเขาสิ { حَتَّى حِينٍ } จนกว่าความตายจะมาถึงเขา และข้อกล่าวอ้างที่พวกเขานำมากล่าวโต้แย้งการเป็นนะบีของนะบีของพวกเขา กลับเป็นสิ่งที่บ่งชี้ถึงความเนรคุณและความดื้อรั้นอันรุนแรงของพวกเขา และยังแสดงว่าพวกเขาอยู่ในขั้นสุดของความโง่เขลาและความหลงผิด เพราะข้อกล่าวอ้างนั้นไม่เหมาะสมที่จะนำมาโต้แย้งได้เลย ไม่ว่าจะมองจากมุมใด ดังที่เราได้กล่าวไว้แล้ว ตรงกันข้าม มันกลับขัดแย้งและโต้แย้งกันเองในตัวของมัน ดังนั้น คำพูดของพวกเขาที่ว่า { مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ } พวกเขายืนยันว่าเขามีสติปัญญาที่จะวางแผนกลอุบายต่อพวกเขา เพื่อจะได้อยู่เหนือและเป็นนายเหนือพวกเขา และพร้อมกันนั้น พวกเขาก็จำเป็นต้องระวังตัวจากเขา เพื่อที่เขาจะได้ไม่หลงเชื่อเขา แล้วมันจะสอดคล้องกันได้อย่างไรกับคำพูดของพวกเขาที่ว่า { إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ } นี่มิใช่หรือที่มาจากผู้กล่าวอ้างที่หลงผิด ผู้ซึ่งเรื่องราวกลับตาลปัตร จุดประสงค์ของเขาคือการปฏิเสธด้วยวิธีใดก็ตามที่เขาพบ โดยไม่รู้ตัวว่าเขากำลังพูดอะไร? และอัลลอฮฺทรงปฏิเสธที่จะไม่เปิดโปงความอัปยศของผู้ที่ต่อต้านพระองค์และต่อต้านบรรดาร่อซูลของพระองค์

อัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง ทรงกล่าวโดยแจ้งข่าวเกี่ยวกับคำพูดของบรรดาผู้นำผู้ปฏิเสธจากกลุ่มชนของนูห์ว่า: (إِنْ هُوَ إِلا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ) นั่นคือ "นูห์มิใช่ใครอื่นเลย นอกจากเป็นชายผู้มีอาการวิกลจริต (ความบ้า)"
และบางครั้งก็อาจกล่าวถึง "ญินน์" (ภูต) ว่า "ญินนะฮ์" ได้เช่นกัน ดังนั้นชื่อและรากศัพท์จึงสอดคล้องกัน
และคำกล่าวของพวกเขาที่ว่า (إِنْ هُوَ) นั้น เป็นการกล่าวแทนชื่อของนูห์
และคำกล่าวของพวกเขาที่ว่า (فَتَرَبَّصُوا بِهِ حَتَّى حِينٍ) หมายถึง: ดังนั้นพวกเจ้าจงคอยเขาสิ จงคอยดูเขาสิ จนกว่าจะถึงขณะหนึ่ง
กล่าวคือ จนกว่าจะถึงเวลาใดเวลาหนึ่ง และพวกเขามิได้เจาะจงเวลาหนึ่งเวลาหนึ่งที่แน่นอนด้วยคำกล่าวนั้น แต่มันเป็นเพียงดั่งคำพูดของผู้ที่กล่าวว่า "ปล่อยเขาไปจนกว่าจะถึงวันใดวันหนึ่ง หรือจนกว่าจะถึงเวลาใดเวลาหนึ่ง"

อายะห์ที่ ๒๖

قَالَ رَبِّ ٱنصُرْنِى بِمَا كَذَّبُونِ ۝ ٢٦

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

นูหฺ ได้กล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยเหลือข้าพระองค์ด้วย เพราะพวกเขาปฏิเสธไม่ยอมเชื่อข้าพระองค์

เมื่อท่านนูหฺเห็นว่าการเรียกร้องเชิญชวนของท่านไม่ได้ก่อให้เกิดผลใดๆ นอกจากการหลบหนีของพวกเขา { ท่านจึงกล่าวว่า "ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดทรงช่วยเหลือข้าพระองค์ด้วย เหตุที่พวกเขาปฏิเสธ" } ท่านจึงขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าของท่านต่อต้านพวกเขา โดยมีเจตนาเพื่อพระองค์ เนื่องจากพวกเขาได้ทอดทิ้งพระบัญชาของพระองค์ และปฏิเสธเราะสูลของพระองค์ และท่านกล่าวว่า { "ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดอย่าได้ทรงเหลือผู้ปฏิเสธไว้บนพื้นพิภพแม้แต่ผู้เดียว * แท้จริงหากพระองค์ทรงปล่อยพวกเขาไว้ พวกเขาจะทำให้ปวงบ่าวของพระองค์หลงผิด และพวกเขาจะไม่ออกลูกหลานใดเว้นแต่ผู้ชั่วช้า ผู้เนรคุณ" } พระองค์ผู้ทรงสูงส่งได้ตรัสว่า { และโดยแน่นอน นูหฺได้วิงวอนต่อเรา และเราคือผู้ตอบรับที่ดีเยี่ยม" }

อายะห์ที่ ๒๗

فَأَوْحَيْنَآ إِلَيْهِ أَنِ ٱصْنَعِ ٱلْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَإِذَا جَآءَ أَمْرُنَا وَفَارَ ٱلتَّنُّورُ‌ۙ فَٱسْلُكْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ ٱثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيْهِ ٱلْقَوْلُ مِنْهُمْ‌ۖ وَلَا تُخَـٰطِبْنِى فِى ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ‌ۖ إِنَّهُم مُّغْرَقُونَ ۝ ٢٧

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

ดังนั้น เราจึงวะฮียฺ แก่เขาให้ต่อเรือภายใต้สายตาของเราและคำสั่งของเรา และเมื่อคำบัญชาของเราได้มาถึง น้ำในเตาก็จะเดือดพุ่ง เจ้าจงบรรทุกทุกชนิดของสัตว์เป็นคู่ ๆ และครอบครัวของเจ้าด้วย นอกจากผู้ที่คำดำรัสได้บันทึกไว้ก่อนแล้ว (ให้หายนะ) ในหมู่พวกเขา (ที่ไม่ยอมศรัทธา) และเจ้าอย่าได้ขอช่วยเหลือข้า ในบรรดาผู้ที่อธรรม แท้จริงพวกเขาจะถูกให้จมน้ำตาย

แล้วเราได้วะฮีย์แก่เขา (นูหฺ) ว่า “จงสร้างเรือ ด้วยการดูแลและคุ้มครองของเรา และตามวะฮีย์ของเรา” ดังนั้นเมื่อคำบัญชาของเราได้มาถึง (ให้ทำลายพวกเขา) และเตาอบได้พ่นน้ำออกมา (ซึ่งเป็นสัญญาณแก่นูหฺ) “จงนำเข้าไปในเรือนั้น จากทุกชนิดคู่ละสองตัว” คือตัวผู้และตัวเมีย จากทุกประเภทของสัตว์ทั้งสอง และนั่นคือกรรม (ของคำว่า “จาก”) ในเรื่องเล่ามีว่า อัลลอฮฺทรงรวบรวมสัตว์ป่า นก และอื่นๆ แก่นูหฺ แล้วท่านก็เอามือตบลงบนแต่ละชนิด มือขวาของท่านตกลงบนตัวผู้ มือซ้ายตกลงบนตัวเมีย แล้วท่านก็นำทั้งสองขึ้นเรือ ส่วนการอ่านแบบหนึ่ง (อ่านว่า “กุลลิน”) “และครอบครัวของเจ้า” คือภรรยาและลูกๆ ของท่าน “เว้นแต่ผู้ที่ถูกกำหนดไว้แล้วในหมู่พวกเขา” คือต้องถูกทำลาย ซึ่งได้แก่ภรรยาของท่านและลูกชื่อกะนาอาน ส่วนสาม ลูกชายคนอื่นๆ คือซาม ฮาม และยาฟิษ ท่านได้นำพวกเขาขึ้นเรือพร้อมกับภรรยาของพวกเขา (สามคน) และในซูเราะฮฺฮูด (และผู้ศรัทธา และไม่มีผู้ใดศรัทธาร่วมกับเขา นอกจากจำนวนน้อย) มีรายงานว่ามีผู้ศรัทธาหกคนกับภรรยาของพวกเขา และโดยรวมแล้วผู้ที่อยู่บนเรือมีเจ็ดสิบแปดคน ครึ่งหนึ่งเป็นผู้ชาย ครึ่งหนึ่งเป็นผู้หญิง “และเจ้าอย่ามาโต้แย้งกับฉันเกี่ยวกับบรรดาผู้อธรรม” คือผู้ปฏิเสธศรัทธา ด้วยการขอไม่ให้ทำลายพวกเขา “แท้จริงพวกเขาจะถูกทำให้จมน้ำ”

{ فَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِ } "ดังนั้น เราได้วะฮียฺ (ประทานวิวรณ์) แก่เขา" หมายถึง เมื่อเราได้ตอบรับคำวิงวอนของเขา ซึ่งเป็นเหตุและหนทางแห่งการช่วยเหลือ ก่อนที่สาเหตุ (แห่งการลงโทษ) จะเกิดขึ้น { أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ } "ว่า จงสร้างเรือ" หมายถึง เรือลำนั้น { بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا } "ภายใต้การดูแลของเราและด้วยวะฮียฺของเรา" หมายถึง ด้วยคำสั่งของเราแก่เจ้า และด้วยการช่วยเหลือของเรา และเจ้าอยู่ภายใต้การคุ้มครองและความดูแลของเรา โดยที่เรามองเห็นเจ้าและได้ยินเสียงเจ้า { فَإِذَا جَاءَ أَمْرُنَا } "ดังนั้น เมื่อคำบัญชาของเราได้มาถึง" ด้วยการส่งน้ำท่วมซึ่งพวกเขาถูกลงโทษด้วยนั้น { وَفَارَ التَّنُّورُ } "และเตาไฟได้พลุ่งขึ้น" หมายถึง แผ่นดินได้แยกออก และน้ำพุได้พวยพุ่งขึ้น แม้กระทั่งสถานที่แห่งไฟ ซึ่งตามปกติแล้วไม่เคยมีน้ำไหลผ่าน { فَاسْلُكْ فِيهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ } "ดังนั้น จงนำเข้าไปในเรือนั้นจากทุกชนิดคู่ละสอง" หมายถึง จงนำเข้าไปในเรือจากทุกประเภทของสัตว์ ตัวผู้และตัวเมีย เพื่อให้มีแหล่งกำเนิดของลูกหลานสำหรับสัตว์ทั้งหลาย ซึ่งพระปรีชาญาณแห่งพระผู้เป็นเจ้าได้กำหนดให้มีอยู่ในแผ่นดิน { وَأَهْلَكَ } "และครอบครัวของเจ้า" หมายถึง จงนำพวกเขาเข้าไปด้วย { إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ } "เว้นแต่ผู้ที่ถ้อยคำ (แห่งการลงโทษ) ได้ถูกกำหนดไว้แล้วแก่เขา" เช่น บุตรชายของเขา { وَلَا تُخَاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا } "และอย่าได้วิงวอนต่อข้าในเรื่องของผู้ที่อธรรม" หมายถึง อย่าได้วิงวอนต่อข้าให้ช่วยเหลือพวกเขา เพราะแท้จริง คำตัดสินและกำหนดสภาวะ (อัลกอฎออ์และอัลก็อดัร) ได้กำหนดไว้แล้วว่าพวกเขาจะต้องจมน้ำตาย

ณ เวลานั้น อัลลอฮฺตะอาลาได้ทรงบัญชาเขาให้สร้างเรืออย่างมั่นคงแข็งแรงและสมบูรณ์ และให้บรรทุกลงในเรือนั้น "จากทุกคู่สองตัว" หมายถึง ตัวผู้และตัวเมียจากทุกประเภทของสัตว์ พืช ผลไม้ และอื่นๆ และให้บรรทุกครอบครัวของเขาลงไปด้วย "เว้นแต่ผู้ที่ถ้อยคำได้ล่วงล้ำไปถึงพวกเขาแล้ว" หมายถึง ผู้ที่อัลลอฮฺได้ทรงมีกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องพินาศ และพวกเขาก็คือผู้ที่ไม่ศรัทธาต่อเขา (นูหฺ) จากครอบครัวของเขา เช่น ลูกชายและภรรยาของเขา และอัลลอฮฺทรงรู้ดียิ่ง
และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "และเจ้าอย่าได้วิงวอนต่อข้าในเรื่องของผู้ที่อธรรมเหล่านั้น แท้จริงพวกเขาจะถูกให้จมน้ำตาย" หมายถึง เมื่อได้เห็นฝนที่หลั่งลงมาอย่างหนักหนา จงอย่าให้ความเมตตาต่อกลุ่มชนของเจ้า ความสงสารต่อพวกเขา และความหวังที่จะให้พวกเขาถูกประวิงเวลาไว้เผื่อว่าพวกเขาจะศรัทธา มาเข้าครอบงำเจ้าได้ เพราะแท้จริงข้าได้กำหนดแล้วว่าพวกเขาจะถูกให้จมน้ำตาย ตามสภาพที่พวกเขายังคงอยู่ในความปฏิเสธและการละเมิด และเรื่องราวนี้ได้ถูกกล่าวไว้อย่างละเอียดแล้วในซูเราะฮฺฮูด ซึ่งเพียงพอที่จะไม่ต้องกล่าวซ้ำอีกที่นี่

ดังนั้นเราจึงได้วะฮียฺแก่เขา (นั่นคือ เราได้ส่งบรรดาผู้ถือสารจากฟากฟ้าไปยังเขา) ว่า “จงสร้างเรือ” ตามที่ได้มีการอธิบายมาก่อนแล้ว
พระดำรัสของอัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่งที่ว่า “ดังนั้นจงนำเข้าไปในนั้น” หมายถึง จงให้เข้าไปในนั้นและจงใส่ไว้ในนั้น มีคำกล่าวว่า “سلكته في كذا” และ “أسلكته فيه” เมื่อท่านได้ทำให้เขาเข้าไปในสิ่งนั้น อับดุล มุนาฟ บิน รับิอฺ อัล-ฮุซะลี กล่าวว่า :
จนกระทั่งเมื่อพวกเขาได้นำพวกเขาเข้าไปในสายบังเหียน
พวกเขาถูกลากไป เช่นเดียวกับที่ฝูงอูฐถูกไล่ต้อนให้หนีไป
“จากทุกคู่สองตัว” ฮัฟศฺอ่านว่า “مِنْ كُلٍّ” ด้วยการนุน (تنوين) ส่วนผู้อ่านท่านอื่นๆ อ่านด้วยการเพิ่ม (الإضافة) ซึ่งได้ถูกกล่าวไว้แล้ว
และอัล-หะซันกล่าวว่า : นูหฺมิได้บรรทุกในเรือเว้นแต่สิ่งที่ออกลูกและออกไข่ ส่วนแมลงสาบ แมลงวัน และหนอนนั้น เขามิได้บรรทุกสิ่งใดจากพวกมันเลย และแท้จริงพวกมันออกมาจากโคลน
และได้ผ่านมาซึ่งคำกล่าวเกี่ยวกับเรือ และคำอธิบายเกี่ยวกับมันอย่างครบถ้วนแล้ว และการสรรเสริญเป็นของอัลลอฮฺ

และพระดำรัสของพระองค์ (فَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِ أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنِا وَوَحْيِنَا) หมายถึง: ดังนั้นเราจึงได้กล่าวแก่เขา (นูห์) ขณะที่เขาขอให้เราช่วยเหลือในการเผชิญหน้ากับผู้ปฏิเสธศรัทธาจากกลุ่มชนของเขาว่า: จงสร้างเรือฟุลก์ (อัร-ฟุลก์) ซึ่งก็คือเรือสำเภา; ภายใต้การเฝ้ามองของเรา (بِأَعْيُنِنَا) หมายถึง: ภายใต้การดูแล การเฝ้ามองของเรา และด้วยวะฮียฺของเรา (وَوَحْيِنَا) หมายถึง: และด้วยการสอนของเราแก่เจ้าในการสร้างมัน (فَإِذَا جَاءَ أَمْرُنَا) หมายถึง: ดังนั้นเมื่อพระบัญชาของเราได้มีมา หมายถึง: เมื่อการกำหนดสภาวะของเราเกี่ยวกับกลุ่มชนของเจ้าได้มีมา นั่นคือการลงโทษและการทำลายล้างพวกเขา (وَفَارَ التَّنُّورُ) และแท้จริงเราได้กล่าวถึงมาก่อนแล้วถึงความแตกต่างของบรรดาผู้ที่เห็นต่างเกี่ยวกับลักษณะของการพลุ่งพล่านของเตาไฟ (อัต-ตันนูร) และคำกล่าวที่ถูกต้องตามทัศนะของเราในเรื่องนี้ พร้อมด้วยหลักฐานยืนยันต่างๆ ซึ่งทำให้ไม่จำเป็นต้องกล่าวซ้ำอีกในที่นี้ (فَاسْلُكْ فِيهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ) หมายถึง: ดังนั้นจงนำเข้าไปในเรือฟุลก์และบรรทุกไว้ โดยอักษรฮาอ์และอลิฟในพระดำรัสของพระองค์ (فِيهَا) นั้นมาจากการกล่าวถึงเรือฟุลก์ (مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ) มีการกล่าวว่า: ฉันได้สลัก (سلكته) เขาไว้ในสิ่งนั้น และฉันได้ทำให้เขาเป็นสลัก (أسلكته) ไว้ในนั้น และจากคำว่า سلكته นั้น เช่น บทกวีของนักกวี:
"และฉันต่อสู้กับคู่กรณีของเจ้า ฉันไม่เคยหลบเลี่ยง
และแท้จริงพวกเขาได้ทำให้เจ้าเป็นสลัก (سَـلَكُوكَ) ในวันที่ยากลำบาก" (3)
และบางคนกล่าวว่า: อัซลักตะ (أسلكت) ด้วยอักษรอลิฟ เช่น คำกล่าวของอัล-ฮุซาลีย์:
"จนกระทั่งเมื่อพวกเขาได้ทำให้พวกเขาเป็นสลัก (أَسْــلَكُوهُمْ) ในสายรัด
พวกเขาถูกผูกไว้เหมือนอย่างที่คนต้อนอูฐไล่ต้อนสัตว์ที่แตกตื่น" (4)
และด้วยสิ่งที่คล้ายคลึงกับที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนี้ บรรดาผู้ตีความ (อะฮ์ลุต-ตะอ์วีล) ก็ได้กล่าวไว้เช่นกัน
*การกล่าวถึงผู้ที่ได้กล่าวเช่นนั้น:
มุฮัมมัด บิน ซะอัดได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: ลุงของฉันได้เล่าถึงฉัน โดยกล่าวว่า: บิดาของฉันได้เล่าถึงฉัน จากบิดาของเขา จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ (فَاسْلُكْ فِيهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ) หมายถึง (อัลลอฮ์ตรัส) แก่นูห์ว่า: จงใส่ไว้ในเรือสำเภาจากทุกคู่ๆ สองตัว (وَأَهْلَكَ) และพวกเขาคือลูกๆ ของเขาและบรรดาภรรยาของพวกเขา (إِلا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ) จากอัลลอฮ์ว่าคนนั้นจะต้องพินาศ ในหมู่ผู้ที่พินาศจากกลุ่มชนของเจ้า ดังนั้นเจ้าอย่าบรรทุกเขาร่วมไปกับเจ้า และเขาคือยาม (ยะมฺ) ผู้ซึ่งจมน้ำตาย
และพระองค์ทรงหมายถึงด้วยพระดำรัสของพระองค์ (مِنْهُمْ) ว่า: จากครอบครัวของเจ้า โดยอักษรฮาอ์และมีมในพระดำรัสของพระองค์ (مِنْهُمْ) นั้นมาจากการกล่าวถึงครอบครัว (أهل)
และพระดำรัสของพระองค์ (وَلا تُخَاطِبْنِي) เป็นต้นไป หมายถึง: และเจ้าอย่าได้วิงวอนต่อฉันเกี่ยวกับบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์ให้ฉันช่วยพวกเขาให้รอด (إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ) หมายถึง: แท้จริงฉันได้กำหนดแก่พวกเขาแล้วว่าฉันจะทำให้พวกเขาจมน้ำตายทั้งหมด
------------------------
เชิงอรรถ:
(3) บทกวีนี้เป็นของอะดีย์ บิน ซัยด์ อัล-อับบาดีย์ (ดูคำอธิบายของเราเกี่ยวกับบทกวีนี้ในหน้าที่ 82 ของภาคที่สิบสองของตัฟซีรนี้ และผู้เขียนได้อ้างอิงบทกวีนี้ไว้ที่นั่นเมื่อพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า {และนี่คือวันที่ยากลำบาก} หมายถึง รุนแรง และได้อ้างอิงบทกวีนี้ไว้ที่นี่เพื่อยืนยันว่ามีการกล่าวว่า: ฉันได้สลักเขาไว้ในสิ่งนั้น หมายถึง ฉันได้นำเขาเข้าไปในสิ่งนั้น และฉันได้ทำให้เขาเป็นสลักไว้ในนั้น และบทกวีนี้เป็นหลักฐานยืนยันอย่างแรก มีกล่าวไว้ในอัล-ลิซาน (ลิซาน: สลัก) และคำว่า อัส-สัลก์ (السلك) ด้วยการเปิด (ฟัตฮะฮ์) นั้นคือ مصدر (มะศดัร) ของคำว่า سلكت الشيء في الشيء หมายถึง ฉันได้สลักสิ่งหนึ่งเข้าไปในอีกสิ่งหนึ่ง ดังนั้นมันจึงเข้าไป (فانسلك) หมายถึง ฉันได้นำมันเข้าไปในนั้น ดังนั้นมันจึงเข้าไป ดังที่อะดีย์ บิน ซัยด์ กล่าวว่า: "และฉันต่อสู้..."

ดังที่ผู้เขียนได้อ้างถึงโคลงบทนี้อีกครั้งในหน้า 9 ของเล่มที่ 14 ของฉบับพิมพ์นี้ ณ ที่อัลลอฮ์ตรัสว่า: {เช่นนั้นแหละ เราจะสอดมันเข้าไปในหัวใจของบรรดาอาชญากร} ดังนั้น โปรดตรวจสอบดู ณ ที่นั้น (4) โคลงนี้เป็นของอับดุล มุนาฟ บิน รับบ์ อัล-ฮุซลีย์ (อ้างใน ลิซานุล-อะรับ: สลัก) เขากล่าวว่า: และคำว่า "สลัก" (سلك) สถานที่หนึ่ง ย่อมสลักมัน (سلكًا) และ (سلوكًا) และเขาสลักมันให้ผู้อื่น (โดยการอ่าน "ผู้อื่น" ในรูปกรรม - نصب) และในนั้น และเขาได้สอดมัน (أسلكه) ให้แก่เขา และในนั้น และบนนั้น (หมายถึง ทำให้มันเข้าไปในนั้น) อับดุล มุนาฟ บิน รับบ์ อัล-ฮุซลีย์ กล่าวว่า: "จนกระทั่งเมื่อพวกเขาได้สอดพวกเขาเข้าไป ... (จนจบโคลง)" และผู้เขียนได้อ้างโคลงนี้มาก่อนแล้วในหน้า 9 ของเล่มที่ 14 ของฉบับพิมพ์นี้ ณ ที่อัลลอฮ์ตรัสว่า: {เช่นนั้นแหละ เราจะสอดมันเข้าไปในหัวใจของบรรดาอาชญากร} ดังนั้น โปรดตรวจสอบดู ณ ที่นั้น

อายะห์ที่ ๒๘

فَإِذَا ٱسْتَوَيْتَ أَنتَ وَمَن مَّعَكَ عَلَى ٱلْفُلْكِ فَقُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى نَجَّـٰنَا مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ ۝ ٢٨

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

ครั้นเมื่อเจ้า และผู้ที่อยู่ร่วมกับเจ้าได้ขึ้นไปอยู่บนเรือแล้ว ก็จงกล่าวเถิดว่า บรรดาการสรรเสริญเป็นของอัลลอฮฺ ผู้ซึ่งทรงให้เรารอดพ้นจากหมู่ชนผู้อธรรม

และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "ดังนั้น เมื่อเจ้าและผู้ที่อยู่กับเจ้าได้ขึ้นพำนักบนเรือแล้ว จงกล่าวว่า การสรรเสริญทั้งหลายเป็นของอัลลอฮฺ ผู้ทรงช่วยเราให้รอดพ้นจากกลุ่มชนที่อธรรม" ดังที่พระองค์ตรัสว่า "และพระองค์ทรงทำให้พวกเจ้ามีเรือและปศุสัตว์ที่พวกเจ้าขี่ เพื่อพวกเจ้าจะได้ขึ้นนั่งบนหลังมัน แล้วพวกเจ้าจงรำลึกถึงความโปรดปรานแห่งพระเจ้าของพวกเจ้า เมื่อพวกเจ้าได้ขึ้นนั่งบนมัน และจงกล่าวว่า มหาบริสุทธิ์ยิ่งแด่พระผู้ทรงอำนวยความสะดวกสิ่งนี้แก่เรา และเรามิอาจจะสามารถทำมันได้อย่างแน่นอน และแท้จริงเรานั้นจะกลับไปยังพระเจ้าของเรา" และนูหฺ อะลัยฮิสสลาม ได้ปฏิบัติตามสิ่งนี้ ดังที่อัลลอฮฺ ตะอาลา ตรัสว่า "และเขากล่าวว่า จงขึ้นไปบนเรือนั้น ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ทั้งในการเคลื่อนของมันและในการหยุดของมัน" ดังนั้น เขาจึงกล่าวรำลึกถึงอัลลอฮฺ ตะอาลา เมื่อเริ่มต้นการเดินทางของมัน และเมื่อสิ้นสุดลง

อายะห์ที่ ๒๙

وَقُل رَّبِّ أَنزِلْنِى مُنزَلاً مُّبَارَكًا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْمُنزِلِينَ ۝ ٢٩

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

และจงกล่าวเถิดว่า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ลงจากเรือด้วยการลงที่มีความจำเริญ และพระองค์เท่านั้นเป็นผู้เลิศยิ่งแห่งบรรดาผู้ให้ลงจากเรือ

พระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง: "และจงกล่าวว่า โอ้พระเจ้าของข้าพระองค์ โปรดทรงให้ข้าพระองค์ลงจอดยังสถานที่อันจำเริญ และพระองค์คือผู้ให้ที่ลงจอดที่ดีที่สุด"
พระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง: "และจงกล่าวว่า โอ้พระเจ้าของข้าพระองค์ โปรดทรงให้ข้าพระองค์ลงจอดยังสถานที่อันจำเริญ" การอ่านของชนส่วนใหญ่คือ "มุนซะลัน" โดยมีมีม (م) เป็นตัวซุน (มีจุดข้างใต้) และซาอ์ (ز) เป็นตัวฟัตฮะฮ์ (มีขีดบน) ตามรูป مصدر (คำกริยานาม) ซึ่งคือ "อัล-อินซาล" หมายถึง โปรดทรงให้ข้าพระองค์ลงจอดด้วยการลงจอดอันจำเริญ
ส่วนซุรร์ บิน ฮุบัยช์, อบู บักร์ (ตามการรายงานจาก) อาศิม, และอัล-มุเฟาะฎฎ็อล ได้อ่านว่า "มินซิลัน" โดยมีมีม (م) เป็นตัวฟัตฮะฮ์ (มีขีดบน) และซาอ์ (ز) เป็นตัวกัสเราะฮ์ (มีขีดล่าง) ตามความหมายของสถานที่ หมายถึง โปรดทรงให้ข้าพระองค์ลงจอดยังสถานที่อันจำเริญ
อัล-เญาฮะรีกล่าวว่า: "อัล-มินซิล" (ด้วยการฟัตฮะฮ์บนมีมและซาอ์) หมายถึง การลงจอด หรือการพำนักอยู่ ท่านกล่าวว่า: "เมื่อที่พักแห่งนั้นทำให้เจ้าจำบ้านได้ เจ้าก็ร้องไห้ และน้ำตาจากดวงตาก็ไหลรินเป็นทาง"
ท่านให้คำว่า "อัล-มินซิล" เป็น mansub (ในสถานะกรรม) เพราะมันเป็น مصدر (คำกริยานาม) และ "อันซิลฮุ" (ให้เขาลงจอด) โดยผู้อื่น และ "อิสตันซิลฮุ" (ขอให้เขาลงจอด) มีความหมายเดียวกัน และ "นัซซิลฮุ" (ทำให้เขาลงจอด) คือ "ตันซีลัน" (การทำให้ลงจอด) และ "อัต-ตันซีล" ยังหมายถึงการจัดลำดับอีกด้วย
อิบนุ อับบาส และมุญาฮิดกล่าวว่า: นี่คือขณะที่ท่าน (นูห์) ออกจากเรือ เช่นเดียวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งที่ว่า: "จงลงไปด้วยความศานติจากเรา และด้วยบรรดาความจำเริญแก่เจ้า และแก่ประชาชาติจากผู้ที่อยู่กับเจ้า"
และมีผู้กล่าวว่า: (นี่คือ) ขณะที่ท่านเข้าไปในเรือ ดังนั้นตามความเห็นนี้ พระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "อันจำเริญ" จึงหมายถึงด้วยความปลอดภัยและความรอดพ้น
ข้าพเจ้า (อัล-กุรฏุบี) กล่าวว่า: โดยสรุปแล้ว โองการนี้คือการสั่งสอนจากอัลลอฮ์ผู้ทรงเกรียงไกร ผู้ทรงสูงส่ง แก่ปวงบ่าวของพระองค์ เมื่อพวกเขาขึ้นพาหนะ และเมื่อพวกเขาลงจอด ให้พวกเขากล่าวเช่นนี้ แท้จริงยิ่งกว่านั้น เมื่อพวกเขาเข้าไปในบ้านของพวกเขาและกล่าวสลาม พวกเขาก็กล่าวเช่นนี้
และมีรายงานจากอะลี – ขออัลลอฮ์ทรงโปรดปรานท่าน – ว่า ท่านเคยกล่าวเมื่อเข้าไปในมัสยิดว่า: "โอ้อัลลอฮ์ โปรดทรงให้ข้าพระองค์ลงจอดยังสถานที่อันจำเริญ และพระองค์คือผู้ให้ที่ลงจอดที่ดีที่สุด"

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสแก่ท่านนบีนูหฺ อะลัยฮิสสลามว่า: และจงกล่าวเถิด เมื่ออัลลอฮฺทรงให้เจ้ารอดปลอดภัย และทรงให้เจ้าออกจากเรือ แล้วเจ้าได้ลงจากมันว่า: "ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ โปรดทรงให้ข้าพระองค์ลงจอด ณ ที่ลงจอดแห่งหนึ่ง" จากผืนแผ่นดิน "อันมีบะเราะกัต (ความจำเริญ) และพระองค์นั้นคือผู้ทรงดีเลิศ" ในบรรดาผู้ทรงให้ปวงบ่าวของพระองค์ลงจอด ณ ที่ลงจอดต่างๆ
และตามที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนั้น ผู้รู้ตัฟซีร (อัต-ตับวีล) ก็ได้กล่าวเช่นเดียวกัน
*การอ้างอิงถึงผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
มุฮัมมัด บิน อัมร์ได้เล่าถึงฉันว่า: อบู อาศิมได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: อีซาได้บอกเรา และอัล-ฮาริษได้เล่าถึงฉันว่า: อัล-ฮะซันได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: วะรกออ์ได้บอกเรา ทั้งหมดนี้รายงานจากอิบนุ อบี นุญัยฮฺ จากมุญาฮิด เกี่ยวกับพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า: "มุนซะลัน มุบาเราะกัน" (ที่ลงจอดอันมีบะเราะกัต) เขากล่าวว่า: (คำกล่าวนี้) แก่นูหฺ เมื่อเขาลงจากเรือ
อัล-กอซิมได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: อัล-ฮุซัยน์ได้บอกเรา โดยกล่าวว่า: ฮัจญาจได้บอกฉัน จากอิบนุ จุร็อยจฺ จากมุญาฮิด เช่นเดียวกัน
และบรรดาผู้รู้การอ่าน (กุรอาน) มีความเห็นต่างกันในการอ่านข้อนี้ โดยบรรดาผู้รู้การอ่านจากเมืองต่างๆ ส่วนใหญ่อ่านว่า: "ร็อบบิ อันซิลนี มุนซะลัน มุบาเราะกัน" โดยมีมีมเป็นตัวซุน (มีจุดข้างใต้) และซอยเป็นตัวฟัตหะฮฺ (มีสัญลักษณ์ขีดเฉียงเหนือ) มีความหมายว่า: โปรดทรงให้ฉันลงจอดโดยการลงจอดอันมีบะเราะกัต และอ้าศิมอ่านว่า "มุนซิละน" โดยมีมีมเป็นตัวฟัตหะฮฺ และซอยเป็นตัวกัสเราะฮฺ (มีสัญลักษณ์ขีดเฉียงใต้) มีความหมายว่า: โปรดทรงให้ฉันลงจอด ณ สถานที่อันมีบะเราะกัต และตำแหน่งแห่งหนึ่ง

อายะห์ที่ ๓๐

إِنَّ فِى ذَٲلِكَ لَأَيَـٰتٍ وَإِن كُنَّا لَمُبْتَلِينَ ۝ ٣٠

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

แท้จริงในการนั้นย่อมเป็นสัญญาณข้อเตือนสติมากหลาย และถึงแม้ว่าเราเป็นผู้ทดสอบปวงบ่าวของเรา

พระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่ง: "แท้จริงในการนั้นย่อมมีสัญญาณมากมาย และแท้จริงเราเป็นผู้ทดสอบเสมอมา"
พระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่ง: "แท้จริงในการนั้น" หมายถึง ในเรื่องของนูห์ และเรือ และการทำลายผู้ปฏิเสธเหล่านั้น "ย่อมมีสัญญาณมากมาย" หมายถึง หลักฐานทั้งหลายที่บ่งชี้ถึงความสมบูรณ์แห่งอำนาจของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง และแท้จริงพระองค์ทรงช่วยเหลือบรรดานบีของพระองค์ และทรงทำลายศัตรูของพวกเขา "และแท้จริงเราเป็นผู้ทดสอบเสมอมา" หมายถึง เราไม่ได้เป็นอื่นใดนอกจากเป็นผู้ทดสอบประชาชาติก่อนหน้าพวกเจ้า กล่าวคือ เป็นผู้ทดสอบพวกเขาโดยการส่งบรรดารอซูลมายังพวกเขา เพื่อให้ผู้เชื่อฟังและผู้ฝ่าฝืนปรากฏชัดเจน ดังนั้นสภาพของพวกเขาจึงเป็นที่ประจักษ์แก่มลาอิกะฮ์ ไม่ใช่เพื่อที่พระเจ้าจะทรงหาความรู้ใหม่แต่อย่างใด และมีคำกล่าวอีกว่า หมายถึง เราได้ปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยการปฏิบัติเยี่ยงผู้ทดสอบ และความหมายนี้ได้ผ่านมาก่อนแล้วในซูเราะฮ์อัลบะกอเราะฮ์และซูเราะฮ์อื่นๆ และมีคำกล่าวอีกว่า: "และแท้จริงเรา" หมายถึง และโดยแน่นอนเราได้เป็นเช่นนั้นมาแล้ว

และพระดำรัสของพระองค์: (แท้จริงในการนั้นมีสัญญาณมากมาย) พระผู้ทรงสูงส่งแห่งการรำลึกตรัสว่า: แท้จริงในสิ่งที่เราได้กระทำต่อกลุ่มชนของนูห์ โอ้มุฮัมมัด จากการที่เราได้ทำลายพวกเขาเมื่อพวกเขาปฏิเสธบรรดารอซูลของเรา และปฏิเสธความเป็นเอกะของเรา และเคารพสักการะเจ้าและรูปปั้นต่างๆ นั้น แน่นอนย่อมเป็นบทเรียนสำหรับกลุ่มชนของเจ้า จากพวกมุชริกีนกุเรช และเป็นข้อเตือนสติและหลักฐานอันชัดแจ้งสำหรับเรา โดยพวกเขาจะใช้สิ่งนั้นเป็นข้ออ้างอิงต่อแนวทางอันแน่นอนของเราในกรณีของพวกที่คล้ายคลึงกัน เพื่อที่พวกเขาจะได้ยับยั้งจากการปฏิเสธของพวกเขา และจะได้ระงับจากการปฏิเสธเจ้า โดยเกรงกลัวว่าสิ่งที่ประสบกับพวกเขา (กลุ่มชนนูห์) จากบทลงโทษจะประสบกับพวกเขาเช่นกัน

และพระดำรัสของพระองค์: (และแท้จริงเราเป็นผู้ทดสอบอย่างแน่นอน) พระผู้ทรงสูงส่งแห่งการรำลึกตรัสว่า: และเราเป็นผู้ทดสอบพวกเขา ด้วยการที่เราได้เตือนพวกเขาด้วยสัญญาณต่างๆ ของเรา เพื่อที่เราจะได้ดูว่าพวกเขาจะปฏิบัติอย่างไร ก่อนที่การลงโทษของเราจะประสบแก่พวกเขา

อายะห์ที่ ๓๑

ثُمَّ أَنشَأْنَا مِنۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا ءَاخَرِينَ ۝ ٣١

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

แล้วหลังจากพวกเขา เราได้บังเกิดชนอีกกลุ่มหนึ่ง (พวกอ๊าด)

อายะห์ที่ ๓๒

فَأَرْسَلْنَا فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْهُمْ أَنِ ٱعْبُدُواْ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥٓ‌ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ ۝ ٣٢

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

ดังนั้นเราได้ส่งรอซูลคนหนึ่ง (ฮูด) ของพวกเขาไปยังพวกเขา โดยกล่าวว่า พวกท่านจงเคารพภักดีอัลลอฮฺเถิด สำหับพวกท่านนั้นไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ ดังนั้นพวกท่านจะไม่ยำเกรง (การลงโทษของ) พระองค์หรือ

{ فَأَرْسَلْنَا فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ } "ดังนั้น เราได้ส่งรอซูลคนหนึ่งในหมู่พวกเขา" จากเชื้อชาติของพวกเขาเอง ซึ่งพวกเขารู้จักวงศ์ตระกูล ฐานะทางสังคม และความสัตย์ซื่อของเขา เพื่อให้สิ่งนี้เป็นปัจจัยเร่งให้พวกเขาเชื่อฟังปฏิบัติตามได้เร็วขึ้น เนื่องจากเขาเป็นคนในหมู่พวกเขา และเพื่อให้ห่างไกลจากการรังเกียจเดียดฉันท์ของพวกเขา ดังนั้นเขาจึงเรียกร้องเชิญชวนไปสู่สิ่งที่บรรดารอซูลได้เรียกร้องเชิญชวนประชาชาติของพวกเขา { أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ } "คือ จงเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺเถิด โดยที่ไม่มีพระเจ้าอื่นใดสำหรับพวกเจ้านอกจากพระองค์" ดังนั้นบรรดารอซูลทั้งหมดจึงสอดคล้องต้องกันในการเรียกร้องเชิญชวนนี้ และนี่คือการเรียกร้องเชิญชวนแรกที่พวกเขาเรียกร้องเชิญชวนประชาชาติของพวกเขา นั่นคือคำสั่งใช้ให้เคารพภักดีต่ออัลลอฮฺ และการแจ้งข่าวว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ทรงสมควรต่อการเคารพภักดีนั้น และการห้ามปรามจากการเคารพภักดีสิ่งอื่นใดนอกจากพระองค์ และการแจ้งข่าวถึงความบกพร่องและความเสียหายของการกระทำเช่นนั้น และด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงตรัสว่า { أَفَلَا تَتَّقُونَ } "แล้วพวกเจ้าไม่ยำเกรงดอกหรือ" ต่อพระเจ้าของพวกเจ้า แล้วพวกเจ้าก็จะหลีกเลี่ยงเจว็ดและรูปปั้นเหล่านี้

ดังนั้นเราจึงได้ส่งรอซูลในหมู่พวกเขา ซึ่งเป็นคนหนึ่งจากพวกเขา (กล่าวว่า) “จงเคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เถิด โดยที่ไม่มีพระเจ้าอื่นใดสำหรับพวกท่าน นอกจากพระองค์ พวกท่านไม่ยำเกรงบ้างหรือ?” หมายถึง (รอซูลนั้นคือ) หูด (ฮูด) เนื่องจากไม่มีประชาชาติใดที่ถูกสร้างขึ้นหลังจากกลุ่มชนของนูหฺ (โนอาห์) เว้นแต่ (กลุ่มชน) อ๊าด (อาด) และมีคำกล่าวว่า: พวกเขาคือกลุ่มชนของษะมูด (ซะมูด) ดังนั้นเราจึงได้ส่งรอซูลในหมู่พวกเขา หมายถึง (รอซูลนั้นคือ) ศอและห์ (ซาเลห์) ผู้กล่าว (นักตัฟซีร) กล่าวว่า: และหลักฐานในเรื่องนี้คือพระดำรัสของอัลลอฮ์ ตะอาลา ในตอนท้ายของอายะฮ์ที่ว่า: “ดังนั้นเสียงกัมปนาท (อัศ-ศ็อยฮะฮ์) จึงได้คร่าพวกเขา” ซึ่งคล้ายคลึงกับ (อายะฮ์อื่นที่ว่า): “และเสียงกัมปนาทได้คร่าบรรดาผู้อธรรม” ฉัน (อัลกุรฏุบี) กล่าวว่า: และในหมู่ผู้ที่ถูกคร่าด้วยเสียงกัมปนาทนั้น ก็มีชาวมัดยัน (มีเดียน) กลุ่มชนของชุอัยบ์ (ชูอัยบ์) ด้วย ดังนั้นจึงไม่ไกลเกินไปที่พวกเขาจะเป็น (กลุ่มชนที่กล่าวถึงในอายะฮ์นี้) และอัลลอฮ์ทรงรู้ดียิ่ง
“จากพวกเขา” หมายถึง จากวงศ์ตระกูลของพวกเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้รู้จักการกำเนิดและแหล่งที่มาของเขา (รอซูล) เพื่อให้ความสงบใจของพวกเขาต่อคำพูดของเขามีมากขึ้น

อายะห์ที่ ๓๓

وَقَالَ ٱلْمَلَأُ مِن قَوْمِهِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِلِقَآءِ ٱلْأَخِرَةِ وَأَتْرَفْنَـٰهُمْ فِى ٱلْحَيَوٲةِ ٱلدُّنْيَا مَا هَـٰذَآ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ ۝ ٣٣

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

และหัวหน้าหมู่ชนของเขา คือบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา และปฏิเสธไม่ยอมเชื่อการมีวันปรโลก และเราได้ให้ความสำราญแก่พวกเขาในโลกนี้ กล่าวว่า เขาผู้นี้มิใช่ใครอื่น นอกจากเป็นปุถุชนคนธรรมดาเช่นเดียวกับพวกท่าน เขากินอาหารเช่นเดียวกับที่พวกท่านกิน และเขาดื่มเช่นเดียวกับพวกท่านดื่ม

พระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่ง: "และบรรดาหัวหน้า" หมายถึง บรรดาผู้สูงศักดิ์ ผู้นำ และหัวหน้า "จากหมู่ชนของเขา" ซึ่งพวกเขาได้ปฏิเสธและปฏิเสธการพบปะในปรโลก โดยหมายถึงการฟื้นคืนชีพและการชำระบัญชี "และเราได้ให้พวกเขามีความสุขสบายในชีวิตแห่งโลกนี้" หมายถึง เราได้ประทานความโปรดปรานแห่งโลกดุนยาอย่างกว้างขวางแก่พวกเขา จนพวกเขาหยิ่งยโส และพวกเขาได้รับความสุขสบาย (อัต-ตุรฟะฮ์) ซึ่งคล้ายกับของขวัญ (อัต-ตุฮ์ฟะฮ์) "นี่มิใช่ใครอื่นนอกจากมนุษย์เช่นพวกท่าน เขารับประทานจากสิ่งที่พวกท่านรับประทาน และเขาดื่มจากสิ่งที่พวกท่านดื่ม" ดังนั้นเขาจึงไม่มีข้อได้เปรียบเหนือพวกท่าน เพราะเขาต้องการอาหารและเครื่องดื่มเช่นเดียวกับพวกท่าน
และอัล-ฟัรโรอ์ได้อ้างว่า ความหมายของ "และเขาดื่มจากสิ่งที่พวกท่านดื่ม" นั้นมีการละ "من" (จาก) ไว้ หมายถึง "จากสิ่งที่พวกท่านดื่มจากสิ่งนั้น" ซึ่งสิ่งนี้ไม่เป็นที่อนุญาตตามทัศนะของสำนักบัศเราะฮ์ และไม่จำเป็นต้องละเลยโดยสิ้นเชิง เพราะเมื่อ "ما" (สิ่งที่) ทำหน้าที่เป็นคำนามกริยา (มะศดัร) ก็ไม่จำเป็นต้องมีคำสรรพนามกลับมาชี้ถึง และหากท่านถือว่ามันมีความหมายเท่ากับ "الذي" (ผู้ซึ่ง) ก็มีการละกรรมตรง (วัตถุประสงค์) ไว้ และไม่จำเป็นต้องซ่อน "من" (จาก) ไว้

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: และบรรดาผู้นำจากกลุ่มชนของรอซูลที่เราส่งมาหลังจากนูห์กล่าวว่า... โดยที่ในที่นี้หมายถึงรอซูลคือ ศอและห์ และกลุ่มชนของเขาคือชาวษะมูด
(บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาและปฏิเสธการพบในวันอาคิเราะฮ์) หมายถึง บรรดาผู้ที่ปฏิเสธการยอมรับความเป็นเอกะของอัลลอฮ์ และปฏิเสธการพบในวันอาคิเราะฮ์ กล่าวคือ พวกเขาปฏิเสธการพบกับอัลลอฮ์ในวันอาคิเราะฮ์
และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (และเราได้ให้พวกเขาหมกมุ่นในความสุขสำราญในชีวิตแห่งโลกนี้) หมายถึง และเราได้ให้พวกเขาได้รับความสุขสำราญในชีวิตโลกของพวกเขา ด้วยสิ่งที่เราได้ให้ความสะดวกสบายแก่พวกเขาในด้านการดำรงชีพ และเราได้แผ่ขยายปัจจัยยังชีพแก่พวกเขา จนกระทั่งพวกเขาหยิ่งยโสและดื้อดึงต่อพระเจ้าของพวกเขา และปฏิเสธศรัทธา และจากนี้คือคำกล่าวของกวีรอญิซ:
"และแท้จริงฉันได้เห็นตัวฉันเองที่บ้านแห่งความสุขสำราญ"
และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า (นี่มิใช่อื่นใดนอกจากมนุษย์เช่นเดียวกับพวกท่าน) หมายถึง พวกเขากล่าวว่า: อัลลอฮ์ได้ส่งศอและห์มาเป็นรอซูลแก่พวกเรา จากพวกเราเอง และทรงเลือกเขาให้เป็นรอซูลโดยไม่เลือกพวกเรา ทั้งๆ ที่เขาเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพวกเรา กินจากสิ่งที่พวกเรากินจากอาหารนั้น และดื่มจากสิ่งที่พวกเราดื่ม และทำไมพระองค์จึงไม่ส่งมะลักจากพระองค์มาเพื่อสื่อสาสน์ของพระองค์แก่พวกเรา พระองค์ตรัสว่า (และเขาดื่มจากสิ่งที่พวกเจ้าดื่ม) ความหมายคือ จากสิ่งที่พวกเจ้าดื่มจากมัน โดยละคำว่า "จากมัน" ไปจากประโยค เพราะความหมายของประโยคคือ: และเขาดื่มจากเครื่องดื่มของพวกเจ้า และนั่นเป็นเพราะชาวอาหรับกล่าวว่า: ฉันดื่มจากเครื่องดื่มของเจ้า

------------------------
เชิงอรรถ:
(1) บทกวีนี้เป็นของอัล-อะญาญญ (จากหนังสือ อะรอญีซุลอะรอบ ของอัส-ซัยยิด มุฮัมมัด เตาฟีก อัล-บักรี หน้า 19) เขากล่าวในคำอธิบายของบทกวีนี้ว่า: "และแท้จริงฉันได้เห็นตัวฉันเอง" หมายถึง ฉันเคยเห็นตัวฉันเอง และ "อัล-มุตระฟ" มาจาก "อัต-ตารุฟ" ซึ่งหมายถึง ความสุขสบายและความสะดวกสบาย และใน (อัล-ลิซาน: ตะ-รอ-ฟา) กล่าวว่า: "อัล-มุตระฟ" คือผู้ที่ได้รับความสุขสำราญและมีชีวิตที่กว้างขวางในความเพลิดเพลินและตัณหาแห่งโลกนี้ และ "ชายผู้หนึ่งเป็นมุตระฟ" และ "มุตะรัฟฟุน" (เช่นเดียวกับมุอัซซัม) หมายถึง ผู้ที่ได้รับความสะดวกสบาย และ "ตะรัฟฟะ อัร-เราะญุล" และ "อัต-ร็อฟฮุ" หมายถึง ทำให้เขาสบายและมอบอำนาจให้เขา และพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า (เว้นแต่บรรดาผู้นำที่หรูหราของพวกเขากล่าว) หมายถึง บรรดาผู้นำแห่งความหรูหรา และทรงหมายถึงผู้นำและหัวหน้าคนชั่วของพวกเขา

อายะห์ที่ ๓๔

وَلَئِنْ أَطَعْتُم بَشَرًا مِّثْلَكُمْ إِنَّكُمْ إِذًا لَّخَـٰسِرُونَ ۝ ٣٤

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

และหากพวกท่านเชื่อฟังปฏิบัติตามมนุษย์ธรรมดาเช่นเดียวกับพวกท่าน ดังนั้นแน่นอนพวกท่านเป็นผู้ขาดทุน

{ وَلَئِنْ أَطَعْتُمْ بَشَرًا مِثْلَكُمْ إِنَّكُمْ إِذًا لَخَاسِرُونَ } หมายความว่า: หากพวกเจ้าได้ปฏิบัติตามเขา (มุฮัมมัด ﷺ) และแต่งตั้งเขาเป็นผู้นำของพวกเจ้า ทั้งๆ ที่เขาเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพวกเจ้า แท้จริงพวกเจ้ากำลังถูกปล้นเอาสติปัญญาไป และจะต้องเสียใจในสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำ นี่เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ เพราะแท้จริงแล้ว ความสูญเสียและความเสียใจนั้นเป็นของจริงสำหรับผู้ที่ไม่ได้ปฏิบัติตามเขาและไม่ยอมจำนนต่อเขา ส่วนความโง่เขลาและความเลวทรามอย่างยิ่งนั้นเป็นของจริงสำหรับผู้ที่หยิ่งยโสไม่ยอมเชื่อฟังมนุษย์คนหนึ่ง ซึ่งอัลลอฮฺได้ทรงเลือกเขาให้รับวะฮียฺ (วิวรณ์) และทรงประทานความประเสริฐแก่เขาด้วยการเป็นเราะสูล (ศาสนทูต) ขณะที่พวกเขาถูกทดสอบด้วยการเคารพบูชาต้นไม้และก้อนหิน และนี่ก็คล้ายคลึงกับคำพูดของพวกเขา (ที่กล่าวในสูเราะฮฺอัลก็อมัร) ที่ว่า: { قَالُوا أَبَشَرًا مِنَّا وَاحِدًا نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذًا لَفِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ أَؤُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ } "พวกเขากล่าวว่า: "เราจะปฏิบัติตามมนุษย์คนหนึ่งในหมู่พวกเรากระนั้นหรือ? แท้จริงหากเราทำเช่นนั้น เราก็จะอยู่ในความหลงผิดและความวิปลาสอย่างแน่นอน วิวรณ์ถูกประทานลงมาแก่เขาในหมู่พวกเรากระนั้นหรือ? ไม่! เขาเป็นคนโกหกที่ทะนงตัว" (อายะฮฺที่ 24-25)

อายะห์ที่ ๓๕

أَيَعِدُكُمْ أَنَّكُمْ إِذَا مِتُّمْ وَكُنتُمْ تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَنَّكُم مُّخْرَجُونَ ۝ ٣٥

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

เขาสัญญากับพวกท่านกระนั้นหรือว่าแท้จริงเมื่อพวกท่านได้ตายไปแล้ว และพวกท่านกลายเป็นดิน และกระดูกแล้ว แน่นอนพวกท่านจะถูกนำให้ออกมาฟื้นขึ้นอีก

"พระองค์ทรงสัญญาพวกท่านว่า เมื่อพวกท่านตายและกลายเป็นฝุ่นดินและกระดูก พวกท่านจะถูกให้ออกมา" หมายถึง จะถูกให้ฟื้นคืนชีพจากหลุมฝังศพของพวกท่าน
ส่วน "ว่า" (أن) ตัวแรกนั้นอยู่ในตำแหน่งของการถูกทำให้เป็นกรรม (โดยมี "يعدكم" กระทำต่อมัน) และตัวที่สองเป็นคำแทนของมัน (بدل) นี่คือหลักของซิบะไวห์ (سيبويه) ความหมายคือ: พระองค์ทรงสัญญาพวกท่านว่า พวกท่านจะถูกให้ออกมาเมื่อพวกท่านตาย
อัล-ฟัรเราะอ์ (الفراء) กล่าวว่า: และในการอ่านของอับดุลลอฮ์ (عبد الله) (อ่านว่า) "พระองค์ทรงสัญญาพวกท่านว่า เมื่อพวกท่านตายและกลายเป็นฝุ่นดินและกระดูก พวกท่านจะถูกให้ออกมา" และนี่ก็เหมือนกับที่เจ้าพูดว่า: "ฉันคิดว่า หากเจ้าออกไป เจ้าจะต้องเสียใจ"
อัล-ฟัรเราะอ์ (الفراء), อัล-จุรุมีย์ (الجرمي) และอบุล อับบาส อัล-มุบัรริด (أبو العباس المبرد) เห็นว่า "ว่า" (أن) ตัวที่สองนั้นซ้ำเพื่อเป็นการย้ำเตือน (توكيد) เนื่องจากคำพูดมีความยาว การซ้ำมันจึงเป็นสิ่งที่ดี
อัล-อัคฟัช (الأخفش) กล่าวว่า: ความหมายคือ พระองค์ทรงสัญญาพวกท่านว่า เมื่อพวกท่านตายและกลายเป็นฝุ่นดินและกระดูก การให้พวกท่านออกมาจะเกิดขึ้น ดังนั้น "ว่า" (أن) ตัวที่สองจึงอยู่ในตำแหน่งของการเป็นประธาน (رفع) โดยมีกริยาที่ซ่อนอยู่ (بفعل مضمر) เช่นเดียวกับที่เจ้าพูดว่า: "วันนี้คือการสู้รบ" ซึ่งความหมายคือ วันนี้การสู้รบจะเกิดขึ้น
อบู อิสฮาก (أبو إسحاق) กล่าวว่า: และเป็นที่อนุญาต (ให้อ่านว่า) "พระองค์ทรงสัญญาพวกท่านว่า เมื่อพวกท่านตายและกลายเป็นฝุ่นดินและกระดูก พวกท่านจะถูกให้ออกมา" เพราะความหมายของ "พระองค์ทรงสัญญาพวกท่านว่า" (أيعدكم أنكم) คือ พระองค์ตรัสว่า พวกท่าน...

คำกล่าวของพระองค์: "พระองค์ทรงสัญญาแก่พวกเจ้าว่า เมื่อพวกเจ้าตายแล้ว และกลายเป็นฝุ่นและกระดูก" (อายะฮ์นี้) พระผู้ทรงสูงส่งตรัสเล่าว่า: พวกเขา (ผู้ปฏิเสธ) กล่าวแก่พวกเขา (ผู้ศรัทธา): ศอลิฮฺสัญญาแก่พวกเจ้าว่า เมื่อพวกเจ้าตายแล้ว และกลายเป็นฝุ่นในหลุมฝังศพของพวกเจ้า และเป็นกระดูก ซึ่งเนื้อของร่างกายพวกเจ้าได้สูญสลายไป เหลือเพียงกระดูกของมัน – ว่าพวกเจ้าจะถูกให้ออกมาจากหลุมฝังศพของพวกเจ้าในสภาพมีชีวิต ดังเช่นพวกเจ้าก่อนที่จะตายหรือ? และได้กล่าวคำว่า "ว่าพวกเจ้า" ซ้ำสองครั้ง ความหมายคือ: เขาสัญญาแก่พวกเจ้าว่า เมื่อพวกเจ้าตายแล้ว และกลายเป็นฝุ่นและกระดูก – (ว่า) พวกเจ้าจะถูกให้ออกมาอีกครั้งหนึ่ง โดยกล่าวคำว่า "ว่าพวกเจ้า" ครั้งเดียว เนื่องจากได้แยกระหว่างคำว่า "ว่าพวกเจ้า" ครั้งแรก กับภาคแสดงของมันด้วยคำว่า "เมื่อ" และเช่นนี้แหละที่ชาวอาหรับปฏิบัติกับทุกนามที่พวกเขาใช้คำว่า "อัซ-ซันน์" (คิดว่า) และคำที่คล้ายคลึงกับมัน แล้วได้สอดแทรกด้วยประโยคเงื่อนไขโดยไม่มีภาคแสดงของมัน ดังนั้นพวกเขาจึงกล่าวซ้ำนามนั้นอีกครั้ง และบางครั้งก็ละไว้ พวกเขาจึงกล่าวว่า: ฉันคิดว่า หากท่านนั่งร่วมกับเรา ท่านจะทำดี (อัซซุนนุ อันนากะ อิน ชาลัซตะนา อันนากะ มุฮ์ซินุน) หากท่านละคำว่า "อันนากะ" (ว่าท่าน) ครั้งแรกหรือครั้งที่สองก็ย่อมได้ และหากท่านยืนยันทั้งสองครั้งก็ย่อมได้ และหากท่านไม่สอดแทรกสิ่งใดระหว่างทั้งสอง ก็ไม่อาจกล่าวอย่างผิดพลาดได้ว่า: ฉันคิดว่าท่าน ท่านนั่ง (อัซซุนนุ อันนากะ อันนากะ ชาลิสุน) และมีรายงานว่าในกีรออาตของอับดุลลอฮฺ (อิบนุ มัสอูด) มีข้อความว่า: "พระองค์ทรงสัญญาแก่พวกเจ้าว่า เมื่อพวกเจ้าตายแล้ว และกลายเป็นฝุ่นและกระดูก ว่าพวกเจ้าจะถูกให้ออกมา"

อายะห์ที่ ๓๖

۞ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوعَدُونَ ۝ ٣٦

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

ไกลเสียจริง ไกลเสียจริงในสิ่งที่พวกท่านถูกสัญญาไว้

ตัวอย่างเช่น สิ่งที่พระองค์ทรงสัญญาพวกท่านนั้น (คือการฟื้นคืนชีพ) เป็นเรื่องไกลเกินเอื้อม หลังจากที่พวกท่านได้แตกสลายและกลายเป็นฝุ่นผงและกระดูก พวกเขาจึงมองด้วยสายตาที่คับแคบ และเห็นว่าสิ่งนี้เมื่อเทียบกับความสามารถของพวกเขาแล้วเป็นไปไม่ได้ พวกเขาจึงนำความสามารถของพระผู้สร้างไปเทียบเคียงกับความสามารถของพวกเขาเอง มหาบริสุทธิ์ยิ่งแด่อัลลอฮฺ ดังนั้นพวกเขาจึงปฏิเสธความสามารถของพระองค์ในการให้ชีวิตแก่ผู้ตาย และทำให้พระองค์ทรงไร้ความสามารถอย่างที่สุด พวกเขาลืมการสร้างพวกเขาในครั้งแรก และว่าผู้ที่ทรงบังเกิดพวกเขาจากความว่างเปล่านั้น การทรงให้พวกเขากลับคืนหลังจากที่ผุพังนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งกว่าสำหรับพระองค์ และทั้งสองประการ (การสร้างครั้งแรกและการฟื้นคืนชีพ) ล้วนง่ายดายสำหรับพระองค์ แล้วทำไมพวกเขาจึงไม่ปฏิเสธการสร้างของพวกเขาในครั้งแรก และดื้อดึงต่อสิ่งที่ประจักษ์ชัด และกล่าวว่า "แท้จริงพวกเรามีอยู่ตลอดมา" เพื่อให้การปฏิเสธการฟื้นคืนชีพของพวกเขาถูกต้องตามหลัก และเพื่อให้พวกเขาเปลี่ยนไปสู่การโต้แย้งเพื่อพิสูจน์การมีอยู่ของพระผู้สร้างผู้ยิ่งใหญ่? และนี่คือหลักฐานอีกประการหนึ่ง นั่นคือ ผู้ที่ทรงให้ชีวิตแก่แผ่นดินหลังจากความตายของมัน แท้จริงพระองค์นั้นคือผู้ทรงให้ชีวิตแก่ผู้ตาย แท้จริงพระองค์ทรงอานุภาพเหนือทุกสิ่ง และยังมีหลักฐานอีกประการหนึ่ง นั่นคือ สิ่งที่พระองค์ทรงตอบโต้ผู้ปฏิเสธการฟื้อนคืนชีพในพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า { بَلْ عَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ فَقَالَ الْكَافِرُونَ هَذَا شَيْءٌ عَجِيبٌ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ذَلِكَ رَجْعٌ بَعِيدٌ } "แต่ทว่าพวกเขาประหลาดใจที่มีผู้ตักเตือนจากพวกเขาเองมายังพวกเขา แล้วบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาก็กล่าวว่า นี่เป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจจริงๆ ใช่หรือไม่ว่าเมื่อเราตายไปและกลายเป็นฝุ่นดิน นั่นเป็นการกลับอันไกลโพ้น" (สูเราะฮฺ กอฟ อายะฮฺที่ 2-3) ดังนั้นพระองค์จึงตรัสตอบพวกเขาว่า { قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ } "โดยแน่นอน เรารู้ดีถึงสิ่งที่แผ่นดินได้พรากไปจากพวกเขา" หมายถึง ในการผุพัง { وَعِنْدَنَا كِتَابٌ حَفِيظٌ } "และที่เรานั้นมีบันทึกที่พิทักษ์รักษา" (สูเราะฮฺ กอฟ อายะฮฺที่ 4)

พระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง: "ฮายิฮาตุน ฮายิฮาตุน ลิมา ตูอัดูน" (มันช่างไกลนัก ช่างไกลนัก สำหรับสิ่งที่พวกเจ้าถูกสัญญาไว้)
อิบนุ อับบาส กล่าวว่า: มันเป็นคำแสดงความไกล ราวกับพวกเขากล่าวว่า "สิ่งที่พวกเจ้าถูกสัญญานั้นช่างไกลเหลือเกิน" หมายความว่า สิ่งที่ถูกกล่าวถึงเกี่ยวกับการฟื้นคืนชีพนี้จะไม่เกิดขึ้น
อบู อะลี กล่าวว่า: มันมีสถานะเทียบเท่ากับคำกริยา หมายถึง "สิ่งที่พวกเจ้าถูกสัญญานั้นช่างไกล"
อิบนุ อัล-อันบารี กล่าวว่า: และในคำว่า "ฮายิฮาต" นี้มีสิบสำนวน (ลักฮะฮ์):
1. ฮายิฮาตุ ละกะ (ด้วยการเปิดตัว ตาอ์) และนี่คือการอ่านของกลุ่มชน (ญะมาอะฮ์)
2. ฮายิฮาติ ละกะ (ด้วยการปิด (อิฎอฟะฮ์) ตัว ตาอ์) และมีรายงานจากอบู ญะอ์ฟัร บิน อัล-ก็ออ์ก็ออ์
3. ฮายิฮาติน ละกะ (ด้วยการปิดและเติมนุน (ตันวีน)) มีรายงานจากอีซา บิน อุมัร
4. ฮายิฮาตุ ละกะ (ด้วยการยกตัว ตาอ์) อัษ-ษะอ์ลับี: และด้วยสำนวนนี้ นัศร บิน อาศิม และอบู อัล-อาลิยะฮ์ ได้อ่าน
5. ฮายิฮาตุน ละกะ (ด้วยการยกและเติมนุน (ตันวีน)) และด้วยสำนวนนี้ อบู หัยยะวะฮ์ อัช-ชามี ได้อ่าน อัษ-ษะอ์ลับีก็ได้กล่าวถึงเช่นกัน
6. ฮายิฮาตัน ละกะ (ด้วยการลง (นัศบ์) และเติมนุน (ตันวีน)) อัล-อะห์วัศ กล่าวว่า:
"ข้าพระองค์รำลึกถึงวันวานที่ล่วงเลยไปแห่งวัยเยาว์
และมันช่างไกลนัก ช่างไกลนัก (ฮายิฮาตัน) การหวนคืนของวันเหล่านั้นสู่พระองค์"
7. สำนวนที่เจ็ด: อัยฮาต อัยฮาต (ด้วยอัยน์) และอัล-ฟัรเราะอ์ได้อ่านบทกวี:
"ดังนั้นมันช่างไกลนัก ช่างไกลนัก (อัยฮาต) อัล-อะกีก และผู้ที่อยู่ที่นั่น
และมันช่างไกลนัก (อัยฮาต) คอล (เพื่อน) ที่อัล-อะกีก ผู้ซึ่งสายสัมพันธ์ของเขา"
อัล-มะฮ์ดะวี กล่าวว่า: และอีซา อัล-ฮัมดานี ได้อ่าน (ฮายิฮาต ฮายิฮาต) ด้วยการหยุด (ซะกัน)
อิบนุ อัล-อันบารี กล่าวว่า: และในหมู่ชาวอาหรับนั้น มีผู้ที่กล่าว (อัยฮาน) ด้วยนูน และในหมู่พวกเขามีผู้ที่กล่าว (อัยฮา) โดยไม่มีนูน และอัล-ฟัรเราะอ์ได้อ่านบทกวี:
"และระหว่างข้ากับอัล-อะอ์ยาน และอัล-ก็อนอ์ (ความพอใจ) ทั้งหมด
และการปกปิด อัยฮา (ความไกล) สิ่งที่ข้าปรารถนาและสิ่งที่ห่างไกลยิ่งกว่า"
ดังนั้น นี่คือสิบสำนวน
ดังนั้น ผู้ที่กล่าวว่า ฮายิฮาตุ ด้วยการเปิดตัว ตาอ์ เขาทำให้มันเหมือนกับ อัยนะ (ที่ไหน) และ กัยฟะ (อย่างไร) และมีผู้กล่าวว่า: เพราะทั้งสองเป็นเครื่องหมาย (อะดาตัน) ที่ประกอบกัน เช่น คัมสะตะ อัชรา (สิบห้า), บะอ์ลับักก์, ราม ฮุรมุซ และคุณหยุดที่คำที่สองด้วยฮาอ์ เช่นที่คุณกล่าว: [หน้า 115] คัมสะตะ อัชเราะ (สิบห้า) และ ซับอะตะ อัชเราะ (สิบเจ็ด)
และอัล-ฟัรเราะอ์ กล่าวว่า: การลงมัน (นัศบ์) ก็เหมือนกับการลงคำว่า ษุมมะตุ (แล้ว) และ รุบบะตุ (บางที) และอนุญาตให้การเปิด (ฟัตฮะฮ์) เป็นไปตามการติดตามอัลิฟและฟัตฮะฮ์ที่มาก่อนมัน
และผู้ที่ปิดมัน (กัซร์) ทำให้มันเหมือนกับ อัมสิ (เมื่อวาน) และ ฮาอูลาออ์ (เหล่านี้) เขากล่าวว่า:
"และมันช่างไกลนัก ช่างไกลนัก (ฮายิฮาต) การหวนคืนของมันสู่ท่าน"
อัล-กิซาอ์อี กล่าวว่า: และผู้ที่ปิดตัว ตาอ์ จะหยุดบนมันด้วยฮาอ์ ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า ฮายิฮาฮ์ และผู้ที่ลงมัน (นัศบ์) จะหยุดด้วย ตาอ์ หรือหากประสงค์ก็ด้วยฮาอ์ และผู้ที่ยกมัน (เฎาะมมะฮ์) ก็เหมือนกับ มุนซุ (ตั้งแต่), ก็อฏ (บางส่วน) และ ไฮษุ (ที่ซึ่ง)
และผู้ที่อ่าน (ฮายิฮาตุน) ด้วยตันวีน นั่นคือการทำให้เป็นทั่วไป (ญัมอ์) โดยนำมันไปสู่การไม่ชี้เฉพาะ (ตันกีร) ราวกับเขากล่าวว่า "ระยะไกล ระยะไกล (บุอ์ดัน บุอ์ดัน)" และมีผู้กล่าวว่า: การปิดและนูนเป็นการเปรียบเทียบกับเสียงต่างๆ ด้วยคำพูดของพวกเขาว่า ฆาก (เสียงอีกา) และ ฏาก (เสียงเคาะ)
และอัล-อัคฟัช กล่าวว่า: ในคำว่า ฮายิฮาต เป็นที่อนุญาตให้มันเป็นพหูพจน์ ดังนั้น ตาอ์ ที่อยู่ในนั้นคือ ตาอ์ ของกลุ่ม (ญัมอ์) ซึ่งเป็นตาอ์สำหรับเพศหญิง (ตะนิษ)
และผู้ที่อ่าน (ฮายิฮาต) เป็นที่อนุญาตให้ทำให้มันเป็นคำนามที่ผัน (มุอ์รอบ) อย่างแท้จริง โดยมีความหมายของความไกลอยู่ในนั้น และเขาไม่ได้ทำให้มันเป็นคำนามของกริยา (อิสมุล ฟิ้ล) แล้วทำให้มันเป็นคำตายตัว (ยับนียะฮ์)
และมีผู้กล่าวว่า: ตาอ์ ถูกเปรียบเหมือน ตาอ์ ของกลุ่ม (ญัมอ์) เช่นพระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง: "ฟะอิซา อัฟฎ็อม มิน อะเรฟาต" (แล้วเมื่อพวกเจ้าเคลื่อนออกจากอะเรฟาต)
อัล-ฟัรเราะอ์ กล่าวว่า: และราวกับว่าข้าพเจ้าชอบการหยุดบน ตาอ์ เพราะในหมู่ชาวอาหรับนั้น มีผู้ที่ปิด ตาอ์ ในทุกกรณี ดังนั้นราวกับว่ามันเหมือนกับ อะเรฟาต (อะเรฟาต), มะละกูต (อาณาจักรแห่งอำนาจ) และสิ่งที่คล้ายคลึงกับนั้น

และมุญาฮิด อีซาบินอุมัร อบูอัมร์ บิน อัลอะลา อัลกิซาอี และอิบนุกะษีร ได้หยุดอ่านที่ (ฮีฮาฮ) ด้วยฮาอ์ (คืออ่านเป็น "ฮีฮาฮ" แทน "ฮีฮาต") และมีรายงานจากอบูอัมร์เช่นกันว่า ท่านเคยหยุดอ่านที่ "ฮีฮาต" ด้วยตาอ์ (คืออ่านเป็น "ฮีฮาต") และนี่คือทัศนะของนักอ่านที่เหลือ เพราะถือว่าเป็นคำเดียว (ไม่แยกส่วน) อิบนุลอันบารีกล่าวว่า: ผู้ที่ถือว่าทั้งสองเป็นคำเดียว ไม่แยกส่วนหนึ่งจากอีกส่วนหนึ่ง จะหยุดที่ส่วนที่สองด้วยฮาอ์ และจะไม่หยุดที่ส่วนแรก (กล่าวคือ จะอ่านต่อเนื่องเป็น "ฮีฮาฮ") เช่นเดียวกับการอ่าน "ค็อมสะตะอัชเราะฮ์" (สิบห้า) ตามที่ได้อธิบายมาแล้ว ส่วนผู้ที่ตั้งใจจะแยกส่วนหนึ่งจากอีกส่วนหนึ่ง จะหยุดทั้งสองส่วนด้วยฮาอ์และตาอ์ (กล่าวคือ จะอ่านเป็น "ฮี ฮาต") เพราะที่มาของฮาอ์นั้นมาจากตาอ์

และนี่คือข่าวจากอัลลอฮ์ ผู้ทรงเกียรติ ผู้ทรงการสรรเสริญ เกี่ยวกับคำพูดของบรรดาผู้นำจากกลุ่มษะมูด ที่พวกเขากล่าวว่า "ฮัยฮาต ฮัยฮาต" หมายความว่า สิ่งที่พวกท่านถูกขู่ไว้นั้นช่างไกลแสนไกล โอ้กลุ่มชนเอ๋ย จากการที่พวกท่านหลังจากความตายของพวกท่านและการที่พวกท่านกลายเป็นดินและกระดูก จะถูกให้ออกมาจากหลุมฝังศพของพวกท่านในสภาพที่มีชีวิต พวกเขากล่าวว่า นั่นคือสิ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้น และตามสิ่งที่เราได้กล่าวไว้ในเรื่องนั้น บรรดาผู้รู้ด้านตัฟซีรได้กล่าวไว้เช่นเดียวกัน

*การระบุถึงผู้ที่กล่าวเช่นนั้น:
อะลีได้เล่าแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: มุอาวิยะฮ์ได้เล่าแก่ฉัน จากอะลี จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "ฮัยฮาต ฮัยฮาต" เขากล่าวว่า: ไกลแสนไกล
อัลฮะซัน บิน ยะห์ยาได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: อับดุรเราะซซากได้แจ้งแก่เรา โดยกล่าวว่า: มะอ์มัรได้แจ้งแก่เรา จากกะตะดะฮ์ เกี่ยวกับคำกล่าวของพระองค์ที่ว่า "ฮัยฮาต ฮัยฮาต ลิมา ตูอัดูน" เขากล่าวว่า: หมายถึงการฟื้นคืนชีพ และชาวอาหรับจะใส่ลาม (لام) ร่วมกับคำว่า "ฮัยฮาต" ในคำนามที่มาคู่กับมัน และจะละเว้นลามออกจากคำนามนั้น พวกเขากล่าวว่า: ฮัยฮาต ละกะ ฮัยฮาต (ไกลจากเจ้าเสียยิ่ง ไกล) และฮัยฮาต มา ตับติฆี ฮัยฮาต (ไกลจากสิ่งที่เจ้าแสวงหาเสียยิ่ง ไกล) และเมื่อพวกเขาละทิ้งลาม พวกเขาจะให้คำนามนั้นอยู่ในรูปอิรอบะฮ์ (การลงท้าย) รอฟัอ์ ด้วยความหมายของฮัยฮาต ราวกับว่าเขากล่าวว่า: สิ่งที่เหมาะสมสำหรับเจ้านั้นช่างไกล ดังที่ญะรีรกล่าวว่า:
ฟะฮัยฮาตะ ฮัยฮาตัล อะกีกุ วะ มัน บีฮี
วะฮัยฮาตะ คิลลุน บิลอะกีกี นุวาษิลุฮ์
ราวกับว่าเขากล่าวว่า: อัลอะกีกและผู้คนที่นั่น และแท้จริงพวกเขาได้ใส่ลามร่วมกับฮัยฮาตในคำนามนั้น เพราะพวกเขากล่าวว่า: ฮัยฮาตเป็นคำอนุภาคที่ไม่ถูกนำมาจากคำกริยา ดังนั้นพวกเขาจึงใส่ลามร่วมกับมันในคำนาม เช่นเดียวกับที่พวกเขาใส่ลามร่วมกับ "ฮัลลัมม์" (จงมานี่) กับคำว่า "ละกะ" (สำหรับเจ้า) เนื่องจากมันไม่ถูกนำมาจากคำกริยา ดังนั้นเมื่อพวกเขากล่าวว่า "อักบิล" (จงเข้ามาใกล้) พวกเขาจะไม่กล่าวว่า "ละกะ" (สำหรับเจ้า) เพราะคำกริยาสามารถรองรับสรรพนามของคำนามได้

และบรรดาผู้รู้ภาษาอาหรับมีความเห็นต่างกันในวิธีการวะกัฟ (หยุด) บนคำว่า "ฮัยฮาต" อัลกิซาอีชอบที่จะวะกัฟบนคำนั้นด้วยตัวฮาอ์ เพราะมันอยู่ในรูปอิรอบะฮ์นัศบ์ (ลงท้ายด้วยการเป็นกรรม) ส่วนอัลฟัรเราะอ์ชอบที่จะวะกัฟบนคำนั้นด้วยตัวตาอ์ และกล่าวว่า: ในหมู่ชาวอาหรับนั้นมีผู้ที่ให้ตัวตาอ์อยู่ในรูปอิรอบะฮ์เคาะฟ์ (ลงท้ายด้วยการเป็นเจ้าของ) ซึ่งบ่งชี้ว่ามันไม่ใช่ฮาอ์ตะอ์นีษ (ฮาอ์แสดงเพศหญิง) ดังนั้นมันจึงมีสถานะเหมือนกับคำว่า "ดุราก" และ "นัซซาร" ส่วนการให้ตัวตาอ์ในสองคำนั้นเป็นนัศบ์นั้น เพราะทั้งสองเป็นคำอนุภาค ดังนั้นทั้งสองจึงมีสถานะเหมือนกับคำว่า "คัมสะตะ อะชัร" (สิบห้า) และอัลฟัรเราะอ์กล่าวว่า: หากมีผู้กล่าวว่า แท้จริงแต่ละคำนั้นสามารถพึ่งพาตนเองได้ การวะกัฟบนคำนั้นก็เป็นที่อนุญาต และแม้ว่าการให้มันเป็นนัศบ์จะเหมือนกับการให้เป็นนัศบ์ในคำกล่าวของเขาที่ว่า "ษุมมัต ญะละสตุ" (แล้วฉันก็นั่งลง) และมีสถานะเหมือนกับคำกล่าวของกวีที่ว่า:
มาวิยยา ยา รุบบะตามา ฆอเราะติน
ชะอ์วาอะอ์ กัลลัดฮะอะฮ์ บิลมีซะมี
เขากล่าวว่า: ดังนั้นการให้ฮัยฮาตเป็นนัศบ์จึงมีสถานะเหมือนกับฮาอ์นี้ที่อยู่ในคำว่า "รุบบะ" เพราะมันเข้ามาร่วมกับอนุภาค บนคำว่า "รุบบะ" และบนคำว่า "ษุมมะ" และทั้งสองเป็นอนุภาค ดังนั้นมันจึงไม่เปลี่ยนแปลงทั้งสองจากความเป็นอนุภาคของพวกมัน ดังนั้นทั้งสองจึงเป็นนัศบ์

และบรรดาผู้รู้การอ่านอัลกุรอานมีความเห็นต่างกันในการอ่านข้อนั้น ผู้รู้การอ่านจากเมืองต่างๆ ยกเว้นอบูญะอ์ฟัร ได้อ่านคำว่า "ฮัยฮาตะ ฮัยฮาตะ" โดยให้ฟัตฮะฮ์ (การเปิด) บนตัวตาอ์ในทั้งสองคำ ส่วนอบูญะอ์ฟัรได้อ่านข้อนั้นว่า "ฮัยฮาติ ฮัยฮาติ" โดยให้กัสเราะฮ์ (การปิด) บนตัวตาอ์ในทั้งสองคำ และการให้ฟัตฮะฮ์ในทั้งสองคำนั้นคือแบบการอ่านตามทัศนะของเรา เนื่องจากบรรดาผู้รู้การอ่านที่เป็นหลักฐานต่างเห็นพ้องต้องกันในเรื่องนั้น

และรายงานในเรื่องนี้ระบุว่า: "อัล-อะกีกและชาวอะกีก" และในอัด-ดิวัน (ฉบับอัศ-เศาะวี หน้า 479) บทกวีกล่าวว่า:
"โอ้ห่างไกลนัก ห่างไกลนัก อะกีกและผู้ที่อยู่ที่นั่น
และโอ้ห่างไกลนัก การเชื่อมต่อกับอะกีกที่เราจะยังคงผูกพัน"
และนี่มาจากบทกวีที่อัล-ฟัรซัดกีย์ตอบกลับ อัล-อะกีก คือหุบเขาของเผ่าบนีกิลาบ อัล-บักรีย์ได้อ้างถึงใน "มุอ์ญัม มาสตะอ์ญัม" จากอิมาระฮ์ บิน อะกีล
คำว่า "ฮัยฮาต" และ "อัยฮาต" เป็นคำที่มีความหมายว่า "ระยะไกล" มีผู้กล่าวว่า "ฮัยฮาต" เป็นคำแสดงการทำให้ไกล
ญะรีรกล่าวในบทกวี: "ฟะฮัยฮาต ..." (แล้วไกลเสียจริง ...) บรรทัดนี้
ตัว "ตาอ์" (ในฮัยฮาต) ถูกเปิด (ออกเสียงฮะ) เช่นเดียวกับคำว่า "ไคฟ" (อย่างไร) รากเดิมของมันคือตัว "ฮาอ์" และบางคนออกเสียงมันด้วยการกัสเราะฮ์ (อิ) ในทุกกรณี
ฮุมัยด์ อัล-อัรก็อฏ กล่าวบรรยายอูฐที่เดินทางข้ามแผ่นดินจนไปถึงทะเลทรายว่า:
"ไกลเสียจริง ไกลเสียจริง ผู้ที่ยามเช้าของมันคือความไกลนั้น
ไกลเสียจริง หินจากซุนัยบิอาต"
และอัล-ฟัรโรอ์ กล่าวว่า: การนัสบ์ (ให้เป็นกรณีกรรม) คำว่า "ฮัยฮาต" มีฐานะเช่นเดียวกับการนัสบ์คำว่า "รอบบะ" (บางที) และ "ษุมมะ" (แล้ว, ณ ที่นั้น) และเขาได้อ่านบทกวี:
"โอ้ มาวิยยา โอ้ รอบบะตะมา (บางที) การจู่โจม
ที่มืดมัว กระจายตัว ดุจรอยจี้ด้วยเหล็กเผาไฟ"
(3) บทกวีอยู่ใน "อัล-ลิซาน" (ภายใต้หัวข้อ: ฮัยฮ์, รอบบ์) ผู้เขียนกล่าวในส่วนที่สอง: ความแตกต่างระหว่าง "รอบบะมา" และ "รอบบ์" คือ "รอบบ์" จะไม่ตามด้วยสิ่งอื่นนอกจากคำนาม ส่วน "รอบบะมา" นั้น ได้เพิ่ม "มา" เข้าไปร่วมกับ "รอบบ์" เพื่อให้ตามด้วยคำกริยา ท่านกล่าวว่า "รอบบ์ ราชุลุน ญาอะนี" (บางทีมีชายคนหนึ่งมาหาฉัน) และ "รอบบะมา ญาอะนี ซัยดุน" (บางทีซัยด์มาหาฉัน) และเช่นเดียวกันกับ "รอบบะตะมา" อิบนุล อะอ์รอบีย์ ได้อ่านบทกวี: "มาวียยา ..." เป็นต้น
และอัล-กิซาอีย์ กล่าวว่า: ฉันคิดว่าพวกเขา (ชาวอาหรับ) หลีกเลี่ยงการกัสเราะฮ์ (ออกเสียงสั้น) ตัว "บาอ์" (หมายถึง การทำให้บาอ์ในคำว่า "รอบบ์" เป็นซากิน) เนื่องจากตัว "ตาอ์" มักเข้ามาเกี่ยวข้องในคำพูดของพวกเขาที่ว่า "รอบบะตุ ราชุลิน" (บางทีมีชายคนหนึ่ง) เขาต้องการจะบอกว่า ตาอ์ตะอนีษ (ตาอ์แสดงเพศหญิง) นั้น สิ่งที่อยู่ก่อนหน้าจะไม่อยู่ในสภาพใดนอกจากเปิด (ฟัตฮะฮ์) หรืออยู่ในเจตนาให้เปิด ดังนั้น เมื่อตาอ์ตะอนีษมักเข้ามาเกี่ยวข้องกับมันบ่อยครั้ง พวกเขาจึงหลีกเลี่ยงการทำให้สิ่งที่อยู่ก่อนหน้าฮาอ์ตะอนีษเป็นซากิน และเลือกการนัสบ์ (หมายถึง ด้วยการเปิด - ฟัตฮะฮ์) จบ
และผู้เขียนกล่าวใน "ชิอา" (อาจเป็นชื่อหนังสือหรือหัวข้อ): "อัชอัล-เกามุล-เฆาะเราะฮ์ อิชอาอ์" (พวกเขาได้ทำให้การจู่โจมนั้นลุกโชน) พวกเขาได้จุดมันให้ลุกโชน และ "เฆาะเราะฮ์ ชะอ์วาอ์" คือการจู่โจมที่มืดมัว กระจายตัว
และอิบนุล อะอ์รอบีย์ ได้อ่านบทกวี: "มาวียยา ... บทกวี" และ "อัล-ไมซัม" คือเหล็กเผาไฟสำหรับตีตรา หรือสิ่งที่ใช้ตีตราสัตว์พาหนะ พหูพจน์คือ "เมาวาซิม" และ "ไมาซิม"

อายะห์ที่ ๓๗

إِنْ هِىَ إِلَّا حَيَاتُنَا ٱلدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ ۝ ٣٧

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

ไม่มีชีวิต นอกจากการดำรงชีวิตของเราในโลกนี้ เราจะตายไป และ (บางคนในพวก) เราก็จะมีชีวิตอยู่ และพวกเราจะไม่ถูกให้ฟื้นคืนชีพมาอีก

พระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง: "แท้จริงมันมิใช่อื่นใด นอกจากชีวิตของเราในโลกนี้เท่านั้น เราตายและเรามีชีวิต และเราจะไม่ถูกให้ฟื้นคืนชีพ"
พระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง: "แท้จริงมันมิใช่อื่นใด นอกจากชีวิตของเราในโลกนี้" นั้นเป็นการกล่าวโดยนัยถึงโลกดุนยา หมายความว่า ไม่มีชีวิตใดเว้นแต่สิ่งที่เราอยู่ในนี้ ไม่ใช่ชีวิตอาคิเราะฮ์ซึ่งเราถูกสัญญาไว้หลังการฟื้นคืนชีพ
"เราตายและเรามีชีวิต" มีคำกล่าวว่า: พวกเขากล่าวว่า "เราตายและเรามีชีวิต" ได้อย่างไร ในขณะที่พวกเขาไม่ยอมรับการฟื้นคืนชีพ? ในเรื่องนี้มีคำตอบหลายประการ ได้แก่
ความหมายอาจเป็นว่า: เรากลายเป็นสิ่งที่ตายแล้ว (คือน้ำอสุจิ) แล้วเราจึงมีชีวิตในโลกดุนยา
และมีผู้กล่าวว่า: ในที่นี้มีการสลับลำดับคำ หมายความว่า "แท้จริงมันมิใช่อื่นใด นอกจากชีวิตของเราในโลกนี้ เราใช้ชีวิตในนั้นและเราตาย" ดังที่พระองค์ตรัสว่า "และเจ้าจงสุญูดและรุกูอ์"
และมีผู้กล่าวว่า: "เราตาย" หมายถึงบรรพบุรุษ และ "เรามีชีวิต" หมายถึงลูกหลาน
"และเราจะไม่ถูกให้ฟื้นคืนชีพ" หลังความตาย

และคำกล่าวของพระองค์: (إِنْ هِيَ إِلا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا) หมายความว่า: ไม่มีชีวิตใดเว้นแต่ชีวิตทางโลกาของเราที่เราอยู่ในนี้ (نَمُوتُ وَنَحْيَا) หมายความว่า: ผู้มีชีวิตในหมู่เราตายไปแล้วก็ไม่ฟื้นคืนชีพ และมีกลุ่มอื่นในหมู่เราเกิดขึ้นมาโดยถือกำเนิดเป็นผู้มีชีวิต (وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ) หมายความว่า: พวกเขากล่าวว่า และเราจะไม่ถูกให้ฟื้นคืนชีพหลังความตาย

ดังที่ยูนุสได้รายงานแก่ฉัน โดยกล่าวว่า: อิบนุ วะฮับได้แจ้งแก่เรา โดยกล่าวว่า: อิบนุ ซัยด์ได้กล่าวในคำกล่าวของพระองค์: (إِنْ هِيَ إِلا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ) กล่าวว่า: พวกเขากล่าวว่า ไม่มีปรโลกและไม่มีการฟื้นคืนชีพ พวกเขาปฏิเสธการฟื้นคืนชีพ โดยกล่าวว่า: ชีวิตมีเพียงชีวิตทางโลกาของเราเท่านั้น แล้วเราก็ตายไปโดยไม่ฟื้นคืนชีพ กลุ่มหนึ่งตายไปและอีกกลุ่มหนึ่งมีชีวิตอยู่ พวกเขากล่าวว่า: มนุษย์นั้นเปรียบดังพืชผล ที่ถูกเก็บเกี่ยวกลุ่มหนึ่งและงอกเงยอีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขากล่าวว่า: กลุ่มหนึ่งตายไป และมีกลุ่มอื่นมาทดแทน และเขาได้อ่านโองการ: (وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلَى رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ) และอ่านโองการ: (لا تَأْتِينَا السَّاعَةُ قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتَأْتِيَنَّكُمْ)

อายะห์ที่ ๓๘

إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا وَمَا نَحْنُ لَهُۥ بِمُؤْمِنِينَ ۝ ٣٨

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

เขามิใช่ใครอื่น นอกจากเป็นคนธรรมดาที่กล่าวเท็จต่ออัลลอฮฺ และเราไม่ยอมศรัทธาต่อเขาเป็นอันขาด

อายะห์ที่ ๓๙

قَالَ رَبِّ ٱنصُرْنِى بِمَا كَذَّبُونِ ۝ ٣٩

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

เขา (ฮูด) กล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยเหลือข้าพระองค์ด้วย เพราะพวกเขาปฏิเสธไม่ยอมเชื่อข้าพระองค์

อายะห์ที่ ๔๐

قَالَ عَمَّا قَلِيلٍ لَّيُصْبِحُنَّ نَـٰدِمِينَ ۝ ٤٠

🇹🇭

คำแปลภาษาไทย

พระองค์ ตรัสว่า หลังจากชั่วเวลาอีกเล็กน้อยพวกเขาจะกลายเป็นผู้เศร้าโศกเสียใจอย่างแน่นอน

❖ ❖ ❖ ❖

✶

سُورَةُ المؤمنون

อัล-มุอ์มินูน · 118 อายะห์ · มักกียะห์

وَإِنَّ لَكُمْ فِى ٱلْأَنْعَـٰمِ لَعِبْرَةً‌ۖ نُّسْقِيكُم مِّمَّا فِى بُطُونِهَا وَلَكُمْ فِيهَا مَنَـٰفِعُ كَثِيرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ ۝ ٢١ وَعَلَيْهَا وَعَلَى ٱلْفُلْكِ تُحْمَلُونَ ۝ ٢٢ وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦ فَقَالَ يَـٰقَوْمِ ٱعْبُدُواْ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥٓ‌ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ ۝ ٢٣ فَقَالَ ٱلْمَلَؤُاْ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن قَوْمِهِۦ مَا هَـٰذَآ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُرِيدُ أَن يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَأَنزَلَ مَلَـٰٓئِكَةً مَّا سَمِعْنَا بِهَـٰذَا فِىٓ ءَابَآئِنَا ٱلْأَوَّلِينَ ۝ ٢٤ إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلُۢ بِهِۦ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُواْ بِهِۦ حَتَّىٰ حِينٍ ۝ ٢٥ قَالَ رَبِّ ٱنصُرْنِى بِمَا كَذَّبُونِ ۝ ٢٦ فَأَوْحَيْنَآ إِلَيْهِ أَنِ ٱصْنَعِ ٱلْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَإِذَا جَآءَ أَمْرُنَا وَفَارَ ٱلتَّنُّورُ‌ۙ فَٱسْلُكْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ ٱثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيْهِ ٱلْقَوْلُ مِنْهُمْ‌ۖ وَلَا تُخَـٰطِبْنِى فِى ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ‌ۖ إِنَّهُم مُّغْرَقُونَ ۝ ٢٧ فَإِذَا ٱسْتَوَيْتَ أَنتَ وَمَن مَّعَكَ عَلَى ٱلْفُلْكِ فَقُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى نَجَّـٰنَا مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ ۝ ٢٨ وَقُل رَّبِّ أَنزِلْنِى مُنزَلاً مُّبَارَكًا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْمُنزِلِينَ ۝ ٢٩ إِنَّ فِى ذَٲلِكَ لَأَيَـٰتٍ وَإِن كُنَّا لَمُبْتَلِينَ ۝ ٣٠ ثُمَّ أَنشَأْنَا مِنۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا ءَاخَرِينَ ۝ ٣١ فَأَرْسَلْنَا فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْهُمْ أَنِ ٱعْبُدُواْ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥٓ‌ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ ۝ ٣٢ وَقَالَ ٱلْمَلَأُ مِن قَوْمِهِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِلِقَآءِ ٱلْأَخِرَةِ وَأَتْرَفْنَـٰهُمْ فِى ٱلْحَيَوٲةِ ٱلدُّنْيَا مَا هَـٰذَآ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ ۝ ٣٣ وَلَئِنْ أَطَعْتُم بَشَرًا مِّثْلَكُمْ إِنَّكُمْ إِذًا لَّخَـٰسِرُونَ ۝ ٣٤ أَيَعِدُكُمْ أَنَّكُمْ إِذَا مِتُّمْ وَكُنتُمْ تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَنَّكُم مُّخْرَجُونَ ۝ ٣٥ ۞ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوعَدُونَ ۝ ٣٦ إِنْ هِىَ إِلَّا حَيَاتُنَا ٱلدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ ۝ ٣٧ إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا وَمَا نَحْنُ لَهُۥ بِمُؤْمِنِينَ ۝ ٣٨ قَالَ رَبِّ ٱنصُرْنِى بِمَا كَذَّبُونِ ۝ ٣٩ قَالَ عَمَّا قَلِيلٍ لَّيُصْبِحُنَّ نَـٰدِمِينَ ۝ ٤٠

และพวกเจ้าได้บรรทุกบนหลังมัน เช่นเดียวกับใช้บรรทุกบนเรือ

แล้วหลังจากพวกเขา เราได้บังเกิดชนอีกกลุ่มหนึ่ง (พวกอ๊าด)

ไกลเสียจริง ไกลเสียจริงในสิ่งที่พวกท่านถูกสัญญาไว้

อายะห์ 21–40 จาก 118

อายะห์ที่ 21-40 จาก 118 อายะห์

← ก่อนหน้า 1 2 3 … 6 ถัดไป →

ก่อนหน้า อัล-หัจญ์

📖 รายชื่อ

ถัดไป อัน-นูร

✅