سُورَةُ الغاشية

ซูเราะฮ์อัล-ฆอชิยะฮ์
และซูเราะฮ์นี้เป็นมักกียะฮ์ (ถูกประทานลงที่นครมักกะฮ์) ตามคำกล่าวของบรรดานักวิชาการโดยเอกฉันท์ และซูเราะฮ์นี้มี 26 อายะฮ์

ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเมตตาเสมอ
هل أتاك حديث الغاشية (เรื่องราวของอัล-ฆอชิยะฮ์ได้มายังเจ้าแล้วหรือ?)

คำว่า "هل" ในที่นี้มีความหมายว่า "ได้" เช่นเดียวกับในพระดำรัสที่ว่า "هل أتى على الإنسان" (ได้มีช่วงเวลาใดผ่านพ้นมนุษย์ไปแล้วบ้าง) ดังที่อัล-กุตุรุบได้กล่าวไว้ กล่าวคือ (ความหมายคือ) โอ้มุฮัมมัดเอ๋ย! แท้จริงเรื่องราวของอัล-ฆอชิยะฮ์ได้มายังเจ้าแล้ว อันหมายถึงวันกิยามะฮ์ที่ปกคลุมปวงบ่าวด้วยความหวาดกลัวและความน่าสะพรึงกลัวต่าง ๆ ของมัน ดังที่นักตัฟซีรส่วนใหญ่ได้กล่าวไว้

และสะอีด บิน จุบัยร์ กับมุฮัมมัด บิน กะอ์บ์ได้กล่าวว่า อัล-ฆอชิยะฮ์ หมายถึงไฟนรกที่ปกคลุมใบหน้าของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา และอบูศอลิห์ได้รายงานสิ่งนี้จากอิบนุ อับบาส โดยมีหลักฐานจากพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า "وَتَغْشَىٰ وُجُوهَهُمُ النَّارُ" (และไฟนรกจะปกคลุมใบหน้าของพวกเขา)

และมีผู้กล่าวว่า (อัล-ฆอชิยะฮ์) ปกคลุมปวงบ่าวทั้งหมด
และมีผู้กล่าวว่า ที่ประสงค์คือ การเป่าสังข์ครั้งที่สองสำหรับการฟื้นคืนชีพ เพราะมันปกคลุมปวงบ่าวทั้งหมด
และมีผู้กล่าวว่า (อัล-ฆอชิยะฮ์) หมายถึงชาวนรกที่เข้าไปปกคลุมและกระโจนลงในนรกนั้น
และมีผู้กล่าวว่า ความหมายของ "هل أتاك" (ได้มายังเจ้าแล้วหรือ) คือ สิ่งนี้มิเคยเป็นส่วนหนึ่งจากความรู้ของเจ้า และมิเคยเป็นส่วนหนึ่งจากความรู้ของกลุ่มชนของเจ้า อิบนุ อับบาสกล่าวว่า ก่อนหน้านี้เรื่องราวดังกล่าวมิเคยมายังท่าน (มุฮัมมัด) ด้วยการบรรยายรายละเอียดเช่นที่ถูกกล่าวไว้ ณ ที่นี้
และมีผู้กล่าวว่า แท้จริงอายะฮ์นี้ออกมาในรูปแบบคำถามแก่รอซูลของพระองค์ โดยมีความหมายว่า หากเรื่องราวของอัล-ฆอชิยะฮ์ยังมิได้มายังเจ้า (ก็จงรู้เถิดว่า) บัดนี้มันได้มายังเจ้าแล้ว และนี่คือความหมายของคำกล่าวของอัล-กัลบีย์

พระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่ง: "และใบหน้าในวันนั้นจะนอบน้อม" (อัล-ฆอชิยะฮ์: 2)

อิบนุ อับบาส กล่าวว่า: (ก่อนหน้านี้) ไม่มีเรื่องราวใดมาถึงท่าน (เกี่ยวกับพวกเขา) ดังนั้นพระองค์จึงทรงแจ้งแก่ท่านเกี่ยวกับพวกเขา โดยตรัสว่า: "และใบหน้าในวันนั้น" หมายถึง วันกิยามะฮ์ "จะนอบน้อม" ซุฟยานกล่าวว่า: หมายถึง อัปยศด้วยการลงโทษ และทุกสิ่งที่ต่ำต้อย สงบนิ่ง นอบน้อม เรียกว่า "คอชิอุน" (นอบน้อม) กล่าวกันว่า: เขา "คอชิอา" (นอบน้อม) ในการละหมาดของเขา: เมื่อเขาต่ำต้อมและก้มศีรษะของเขา และเสียงที่ "คอชิอ" (นอบน้อม) คือเสียงที่แผ่วเบา พระองค์ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า: "และเสียงทั้งหลายจะนอบน้อมต่อพระผู้ทรงกรุณาปรานี" (ฏอฮา: 108) และที่ประสงค์โดย "ใบหน้า" หมายถึงเจ้าของใบหน้า

และกอตาดะฮ์กับอิบนุ ซัยด์กล่าวว่า: "นอบน้อม" หมายถึง ในไฟนรก และที่ประสงค์คือใบหน้าของผู้ปฏิเสธศรัทธาทั้งหมด ยะฮ์ยา บิน สลามกล่าวเช่นนั้น และมีรายงานกล่าวว่า: พระองค์ทรงประสงค์ใบหน้าของพวกยิวและพวกคริสต์ อิบนุ อับบาสกล่าวเช่นนั้น

แล้วพระองค์ตรัสว่า: "ผู้ทำงาน ผู้เหน็ดเหนื่อย" นี่คือในโลกดุนยา เพราะอาคิเราะฮ์มิใช่สถานที่แห่งการงาน ดังนั้นความหมายคือ: ใบหน้าที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยในโลกดุนยา (และ) เป็นผู้ถ่อมตนในอาคิเราะฮ์
บรรดานักภาษาศาสตร์กล่าวว่า: มีการกล่าวถึงชายผู้ขยันหมั่นเพียรในการเดินทางของเขาว่า "เขาได้ทำงาน" และมีการกล่าวถึงเมฆที่สายฟ้าของมันปรากฏอยู่ตลอดเวลาว่า "มันได้ทำงาน" นั่นคือเมฆที่ทำงาน ดังที่อัล-ฮุซัยลีกล่าวไว้:
"จนกระทั่งมันดูคล้ายกับผู้เดินทางที่อ่อนล้า ผู้ทำงานเหน็ดเหนื่อย
มัน (เมฆ) ใช้เวลากลางคืนในการเคลื่อนที่ และกลางคืนก็ผ่านไปโดยไม่ได้นอน"
"นอศิบะฮ์" หมายถึง ผู้เหน็ดเหนื่อย มีการกล่าวว่า: "นาซิบะ (ด้วยการกัซร์) ยันซะบุ นัซบัน" เมื่อเขาเหน็ดเหนื่อย และ "นุศูบัน" เช่นกัน และ "อันซะบะฮุ" อีกคนหนึ่งทำให้เขาเหน็ดเหนื่อย
อัด-เฎาะฮ์ฮากได้รายงานจากอิบนุ อับบาสว่า: พวกเขาคือผู้ที่ทำให้ตัวพวกเขาเองเหน็ดเหนื่อยในโลกดุนยา ในการฝ่าฝืนอัลลอฮ์ผู้ทรงเกรียงไกร และในการปฏิเสธศรัทธา เช่น บรรดาผู้บูชาเจว็ด และบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจากอะฮ์ลุลกิตาบ เช่น นักบวช และอื่นๆ โดยอัลลอฮ์ผู้ทรงเกียรติและผู้ทรงได้รับการสรรเสริญจะไม่ทรงรับจากพวกเขาเว้นแต่สิ่งที่เป็นการงานอันบริสุทธิ์เพื่อพระองค์
และสะอีดได้รายงานจากกะตาดะฮ์เกี่ยวกับ "ผู้ทำงาน ผู้เหน็ดเหนื่อย" เขากล่าวว่า: พวกเขาหยิ่งยโสในโลกดุนยาจากการเชื่อฟังอัลลอฮ์ผู้ทรงเกรียงไกร ดังนั้นอัลลอฮ์จึงทรงให้พวกเขาทำงานและทรงให้พวกเขาเหน็ดเหนื่อยในไฟนรก โดยการลากโซ่ตรวนอันหนักอึ้ง การแบกพันธนาการ และการยืนเท้าเปล่าอย่างเปลือยกายในที่ราบโล่ง ในวันซึ่งระยะเวลาของมันคือห้าหมื่นปี
อัล-หะสันและสะอีด บิน จุบัยร์กล่าวว่า: พวกเขามิได้ทำงานเพื่ออัลลอฮ์ในโลกดุนยา และมิได้เหน็ดเหนื่อยเพื่อพระองค์ ดังนั้นพระองค์จึงทรงให้พวกเขาทำงานและทรงให้พวกเขาเหน็ดเหนื่อยในญะฮันนัม
อัล-กัลบีกล่าวว่า: พวกเขาจะถูกลากไปบนใบหน้าของพวกเขาในไฟนรก
และจากเขาและจากผู้อื่นกล่าวว่า: พวกเขาจะถูกให้ทำการปีนภูเขาจากเหล็กในญะฮันนัม ดังนั้นพวกเขาจะเหน็ดเหนื่อยในนั้นด้วยความเหน็ดเหนื่อยอย่างรุนแรงที่สุด จากการดิ้นรนกับโซ่ตรวนและพันธนาการ และจากการเดินลุยในไฟนรก ดังที่อูฐเดินลุยในโคลนตม และการปีนขึ้นของพวกเขาในการไต่ขึ้นจากไฟ และการลงของพวกเขาในการไหลลงจากมัน สิ่งอื่นๆ นอกเหนือจากนั้นจากการลงโทษของมัน และอิบนุ อับบาสก็ได้กล่าวเช่นนี้
และอิบนุ มุฮัยศิน อีซา และฮุมัยด์ได้อ่าน (นอศิบะฮ์) ด้วยการนัซบ์ (การลงสระเป็นฟัตหะฮ์) ในฐานะฮาล (สภาพ) และมีผู้กล่าวว่า: ในฐานะการตำหนิ ส่วนผู้ที่เหลือ (อ่านด้วยการเราะฟะอ์) ในฐานะศิฟะฮ์ (คุณศัพท์) หรือในฐานะการมีมุบตะดาอ์ที่ถูกละไว้ ดังนั้นจึงต้องหยุดที่ "คอชีอะฮ์" (ผู้ถ่อมตน) และผู้ที่ให้ความหมายในอาคิเราะฮ์ ย่อมเป็นได้ว่ามันเป็นข่าวหลังข่าวเกี่ยวกับ "ใบหน้า" ดังนั้นจึงไม่หยุดที่ "คอชีอะฮ์"
และมีผู้กล่าวว่า: "ผู้ทำงาน ผู้เหน็ดเหนื่อย" หมายถึง ผู้ทำงานในโลกดุนยา ผู้เหน็ดเหนื่อยในอาคิเราะฮ์ และตามนี้ "ใบหน้าในวันนั้น" อาจมีความหมายว่า เป็นผู้ทำงานในโลกดุนยา เป็นผู้เหน็ดเหนื่อยในอาคิเราะฮ์ เป็นผู้ถ่อมตน
อิกฺริมะฮ์และอัส-ซุดดีย์กล่าวว่า: พวกเขาทำงานในโลกดุนยาโดยการทำบาป
และสะอีด บิน จุบัยร์กับซัยด์ บิน อัสลัมกล่าวว่า: พวกเขาคือบรรดานักบวช ผู้เป็นเจ้าของที่พักสวดมนต์ และอิบนุ อับบาสก็ได้กล่าวเช่นนี้ ดังที่ได้ผ่านมาแล้วในรายงานของอัด-เฎาะฮ์ฮากจากท่าน
และมีรายงานจากอัล-หะสันว่า: เมื่ออุมัร บิน อัล-ค็อฏฏอบ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ เดินทางถึงชาม มีนักบวชชราคนหนึ่งมาหาท่าน เป็นชายชราใหญ่ มีผมหงอก ใส่เสื้อผ้าสีดำ เมื่ออุมัรเห็นท่าน ท่านก็ร้องไห้

เขาจึงถามท่านว่า โอ้ผู้ปกครองแห่งศรัทธาชน อะไรทำให้ท่านร้องไหร่? ท่านตอบว่า คนยากจนผู้นี้แสวงหาสิ่งหนึ่งแล้วมิได้บรรลุ มุ่งหวังความหวังหนึ่งแล้วก็พลาดไป – แล้วท่านก็อ่านพระดำรัสของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเกรียงไกร ผู้ทรงสูงสุด “และบรรดาใบหน้าในวันนั้นจะนอบน้อม ทำงานหนัก อ่อนล้า” (อัลกุรอาน 88:2-3)

อัลกิสาอีกล่าวว่า “อัต-ตักฮุล” หมายถึง ความทรุดโทรมของสภาพภายนอก ส่วน “ชายผู้ตักฮุล” คือ ผู้ที่มีผิวหนังแห้งกร้าน สภาพย่ำแย่ คล้ายกับ “อัล-มุตากาฮิล”
อบู อัมร์ กล่าวว่า “อัต-ตักฮุล” หมายถึง การบ่นถึงความต้องการ และท่านได้อ่านบทกวีว่า:
“พวกเขาจะด่าว่า หากเจ้าได้พบเขาอย่างขัดสน”

ส่วน “อัล-กะฮ์ล” หมายถึง การเนรคุณต่อความเมตตา และ “กะฮ์ลา ยะก์ฮิลุ กะฮ์ลัน” หมายถึง เมื่อเขาชื่นชมด้วยการสรรเสริญที่เลวทราม
และ “อักฮะลั้ล-เราะจูล” หมายถึง บุคคลที่ยัดเยียดสิ่งที่ทำให้ตัวเองเสื่อมเสียและทำให้จิตวิญญาณของตนสกปรก
ส่วน “อินกะฮ์ล่า” หมายถึง อ่อนแอและล้มลง ดังที่อัล-เญาฮะรีได้กล่าวไว้

และจากอะลี – ขออัลลอฮ์ทรงโปรดปรานท่าน – ว่า พวกเขาคือชาวฮะรูรอ (หมายถึงพวกคอวาริจญ์) ซึ่งท่านรอซูลุลลอฮ์ – ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม – ได้กล่าวถึงพวกเขาว่า: “พวกท่านจะดูถูกการละหมาดของพวกท่านเมื่อเทียบกับการละหมาดของพวกเขา การถือศีลอดของพวกท่านเมื่อเทียบกับการถือศีลอดของพวกเขา และการงานของพวกท่านเมื่อเทียบกับการงานของพวกเขา พวกเขาจะหลุดออกจากศาสนา ดังเช่นลูกศรที่พุ่งทะลุผ่านเป้าหมาย...” (เป็นส่วนหนึ่งของหะดีษ)

พระดำรัสของอัลลอฮฺ (ผู้ทรงสูงส่ง) ว่า: "จะถูกลนด้วยไฟอันร้อนระอุ" (อัต-อัลฆาชิยะฮฺ: 4)
หมายถึง เธอจะได้รับความร้อนและการลนจากไฟนั้น
"อันร้อนระอุ" หมายถึง รุนแรงในความร้อน กล่าวคือ มันได้ถูกจุดให้ลุกโชนและถูกทำให้ร้อนจัดมาเป็นเวลายาวนาน
และจากรากศัพท์นี้มีคำว่า "ฮะมิยัน-นาฮาร" (ด้วยการกัสเราะฮฺ) และ "ฮะมิยัต-ตะนูร ฮัมยัน" ในทั้งสองคำหมายถึง ความร้อนของมันรุนแรงขึ้น
อัล-กิสาอีย์ได้เล่าว่า: "ความร้อนของดวงอาทิตย์รุนแรงขึ้น" และ "ฮุมูวะฮฺ" ของมัน ก็มีความหมายเดียวกัน
อบู อัมร์, อบู บักร์ และยะอฺกูบ อ่านว่า "ตัศล่า" (ด้วยการฎ็อมมะฮฺบนตัวตาอ์)
ส่วนผู้ที่เหลืออ่านด้วยการฟัตฮะฮฺบนตัวตาอ์
และมีอีกการอ่านหนึ่งว่า "ตัศล่า" (ด้วยการชัดดะฮฺ)
คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ผ่านมาแล้วในซูเราะฮฺ "อิดซัส-ซะมาอุชชักกัต" (ซูเราะฮฺที่ 84)
อัล-มาวัรดีย์กล่าวว่า: หากมีผู้ถามว่า อะไรคือความหมายของการบรรยายไฟนรกด้วยคำว่า "อัล-ฮามิยะฮฺ" (อันร้อนระอุ) ในขณะที่มันย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว และนี่คือสภาพขั้นต่ำของมัน ดังนั้น จุดประสงค์ของการกล่าวเกินจริงด้วยคุณสมบัติที่ไม่สมบูรณ์นี้คืออะไร?
มีคำตอบว่า: ในที่นี้มีความเห็นต่างกันเกี่ยวกับสิ่งที่หมายถึงด้วยคำว่า "อัล-ฮามิยะฮฺ" เป็นสี่ประการ:
ประการแรก: ที่หมายถึงด้วยคำนั้นคือ มันมีความร้อนระอุอย่างต่อเนื่องถาวร และไม่เหมือนไฟของโลกดุนยาซึ่งความร้อนของมันจะสิ้นสุดไปด้วยการดับลง
ประการที่สอง: ที่หมายถึงด้วยคำว่า "อัล-ฮามิยะฮฺ" คือ มันเป็นเขตหวงห้ามจากการกระทำสิ่งที่ต้องห้าม และการละเมิดสิ่งต้องห้าม ดังที่ท่านนบี - ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม - กล่าวว่า: แท้จริงสำหรับทุกผู้มีอำนาจนั้นมีเขตหวงห้าม และแท้จริงเขตหวงห้ามของอัลลอฮฺคือสิ่งต้องห้ามต่างๆ ของพระองค์ และผู้ใดที่แทะเล็มรอบๆ เขตหวงห้าม ก็เกือบจะตกเข้าไปในมันแล้ว
ประการที่สาม: มันปกป้องคุ้มครองตัวมันเองจากการที่ใครจะสามารถทนต่อการสัมผัสมัน หรือมุ่งหมายที่จะเข้าใกล้มันได้ ดังเช่นที่สิงโตปกป้องคุ้มครองที่อยู่ของมัน และเช่นเดียวกันกับคำพูดของอัน-นาบิเฆาะฮฺ (กวีสมัยญาฮิลียะฮฺ):
"ฝูงหมาป่าวิ่งเข้าหาผู้ที่ไม่มีสุนัข และพวกมันหลบเลี่ยงการจู่โจมของสิงโตผู้พิทักษ์คุ้มครอง"
[หน้าที่ 27]
ประการที่สี่: มันร้อนระอุด้วยความร้อนแห่งความโกรธแค้นและความกริ้วโกรธ ซึ่งเป็นการกล่าวเกินจริงถึงความรุนแรงของการตอบแทน และไม่ได้หมายถึงความร้อนของตัวตนและสสาร ดังเช่นที่กล่าวว่า: "ฟูลานได้ร้อนระอุแล้ว" เมื่อเขาครั้งคร้ามและโกรธขณะที่มีความประสงค์จะตอบแทน
และอัลลอฮฺ (ผู้ทรงสูงส่ง) ได้ทรงชี้แจงความหมายนี้ด้วยพระดำรัสของพระองค์ว่า: "มันแทบจะแตกออกเพราะความโกรธ" (อัล-มุลก์: 8)

พระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่ง: "พวกเขาจะได้รับน้ำดื่มจากน้ำพุอันร้อนระอุ" (อัลกุรอาน 88:5) คำว่า "آنية" หมายถึงสิ่งที่ความร้อนของมันถึงขีดสุด มาจากคำว่า "อัล-อีนาอ์" ซึ่งหมายถึงการเลื่อนออกไปหรือทำให้ช้า และจากรากศัพท์นี้มีสำนวนที่ว่า "ฉันทำให้ช้าและฉันทำให้เจ็บปวด" (آنيت وآذيت) และคำว่า "อานาฮุ ยูอีนีฮี อีนาอัน" หมายถึง ทำให้ร้อนและกักขังและทำให้ช้าลง และจากรากศัพท์เดียวกันนี้มีในโองการอื่น: "พวกเขาจะวนเวียนอยู่ระหว่างมัน (นรก) กับน้ำอันร้อนจัด" (อัลกุรอาน 55:44)

และในตำราตัฟซีรต่างๆ ได้อธิบายคำว่า "จากน้ำพุอันร้อนระอุ" หมายถึง ความร้อนของมันถึงขีดสุด หากหยดน้ำหนึ่งหยดจากมันตกลงบนภูเขาทั้งหลายในโลก ภูเขานั้นก็จะละลาย

และอัล-หะซัน อัล-บัศรี กล่าวว่า: "อันร้อนระอุ" หมายถึง ความร้อนของมันได้บรรลุ (ขีดสุด) มันถูกจุดไฟบนนรกตั้งแต่ถูกสร้างมา แล้วพวกเขาถูกส่งไปยังมันในสภาพกระหายน้ำ

และจาก อิบนุ อะบี นุญัยฮ์ จาก มุญาฮิด กล่าวว่า: "ความร้อนของมันถึงขีดสุด และเวลาดื่มของมันมาถึงแล้ว"

พระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง : "พวกเขาจะไม่มีอาหารใดเป็นภักษา นอกจากจากต้นดอรีอฺ" (อัลกุรอาน 88:6)
พระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง : "พวกเขาจะไม่มี" หมายถึงชาวนรก "อาหารใดเป็นภักษา นอกจากจากต้นดอรีอฺ" หลังจากที่ได้กล่าวถึงเครื่องดื่มของพวกเขา ก็ได้กล่าวถึงอาหารของพวกเขา
อิกฺริมะฮ์และมุญาฮิดกล่าวว่า : อัด-ดอรีอฺ (الضريع) คือ พืชที่มีหนามติดแน่นกับพื้นดิน ชาวกุเรชเรียกมันว่า อัช-ชิบริก (الشبرق) เมื่อมันยังสดอยู่ แต่เมื่อมันแห้งแล้วมันคืออัด-ดอรีอฺ สัตว์ใดๆ ก็ไม่เข้าใกล้มัน ไม่มีสัตว์เลี้ยงใดเล็มมัน และมันเป็นพิษที่ทำให้ตายได้ มันคืออาหารที่เลวทรามที่สุดและน่าขยะแขยงที่สุด ตามทัศนะของนักตัฟซีรส่วนใหญ่ในข้อนี้
เว้นแต่ อัฎ-ฎอฮาก ได้รายงานจากอิบนุ อับบาสว่า : มันคือสิ่งที่ทะเลพัดขึ้นมา เรียกว่าอัด-ดอรีอฺ เป็นอาหารสำหรับปศุสัตว์ ไม่ใช่สำหรับมนุษย์ หากอูฐตกไปอยู่ในนั้น มันจะไม่อิ่มและจะตายด้วยความผอมแห้ง
และที่ถูกต้องคือสิ่งที่หมู่ชนส่วนใหญ่กล่าวว่า : มันคือพืช
อบู ซุอัยบ์กล่าว (เป็นบทกวี) :
"มันเล็มหญ้าอัช-ชิบริกที่ชุ่มฉ่ำจนกระทั่งมันเหี่ยวเฉา
และกลับกลายเป็นดอรีอฺ ความผอมแห้งก็ปรากฏจากมัน"
และอัล-ฮุซะลีได้กล่าว (เป็นบทกวี) โดยกล่าวถึงอูฐและทุ่งหญ้าที่เลวร้าย :
"และพวกมันถูกกักไว้ในพุ่มดอรีอฺที่หนาแน่น ดังนั้นทั้งหมดนั้น
(คือ) อูฐหลังโกง มีมือเปื้อนเลือด และดุร้าย"
และอัล-คอลีลกล่าวว่า : อัด-ดอรีอฺ คือ พืชสีเขียวที่มีกลิ่นเหม็น ซึ่งทะเลพัดขึ้นมา
และอัล-วาลิบีย์ได้รายงานจากอิบนุ อับบาสว่า : มันคือต้นไม้จากไฟ หากมันอยู่ในโลกดุนยา มันจะเผาแผ่นดินและสิ่งที่อยู่บนมัน
และสะอีด บิน จุบัยร์กล่าวว่า : มันคือก้อนหิน และอิกฺริมะฮ์ก็กล่าวเช่นนั้น
และทัศนะที่ชัดเจนที่สุดคือ มันคือต้นไม้ที่มีหนาม ตามลักษณะที่มีอยู่ในโลกดุนยา
และจากอิบนุ อับบาส จากท่านนบี - ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม - กล่าวว่า : "อัด-ดอรีอฺ คือ สิ่งที่จะอยู่ในไฟ ดูคล้ายกับหนาม ขมยิ่งกว่ายางหนาม [หน้า 28] เหม็นยิ่งกว่าซากศพ และร้อนยิ่งกว่าไฟ อัลลอฮ์ทรงเรียกมันว่าดอรีอฺ"
และคอลิด บิน ซิยาดกล่าวว่า : ฉันได้ยินอัล-มุตะวักกิล บิน ฮัมดานถูกถามเกี่ยวกับอายะฮ์นี้ "พวกเขาจะไม่มีอาหารใดเป็นภักษา นอกจากจากต้นดอรีอฺ" เขากล่าวว่า : ได้มีข่าวถึงฉันว่า อัด-ดอรีอฺ คือ ต้นไม้จากไฟแห่งญะฮันนัม มีน้ำหนองและเลือดเป็นผลของมัน ขมยิ่งกว่ายางหนาม นั่นคืออาหารของพวกเขา
และอัล-หะซันกล่าวว่า : มันคือส่วนหนึ่งจากสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงปกปิดไว้จากการลงโทษ
และอิบนุ กัยสานกล่าวว่า : มันคืออาหารที่พวกเขาจะต้องนอบน้อม (ยำเกรง/อ่อนน้อม) ต่อมันและต่ำต้อย และจะวิงวอนต่ออัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง เพราะมัน ขอการปลดปล่อยจากมัน ดังนั้นมันจึงถูกเรียกเช่นนั้น เพราะผู้ที่กินมันจะนอบน้อม (วิงวอน) ขอให้ได้รับการอภัยจากมัน เนื่องจากความเกลียดชังและความหยาบกระด้างของมัน
อบู ญะอ์ฟัร อัน-นัห์ฮาสกล่าวว่า : แท้จริงมันอาจมาจากคำว่า อัฎ-ฎอริอฺ (الضارع) ซึ่งหมายถึงผู้อ่อนน้อมถ่อมตน นั่นคือผู้ที่นอบน้อม (มีความอ่อนน้อม) หมายถึง ผู้ที่ดื่มมันจะต่ำต้อย ความอ่อนน้อมถ่อมตนจะประสบแก่เขา
และจากอัล-หะซันเช่นกันว่า : มันคือ อัซ-ซะกูม (ต้นซะกูม)
และมีผู้กล่าวว่า : มันคือหุบเขาแห่งหนึ่งในญะฮันนัม
และอัลลอฮ์ทรงรู้ดียิ่ง
และแน่นอน อัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งได้ตรัสในอีกที่หนึ่งว่า : "ดังนั้น วันนี้ สำหรับเขา ณ ที่นี้ จะไม่มีมิตรสนิท และไม่มีอาหารใด นอกจากจากน้ำเหลือง" (อัลกุรอาน 69:35-36) และในที่นี้ได้ตรัสว่า : "นอกจากจากต้นดอรีอฺ" และมันไม่ใช่อัล-ฆิสลีน (น้ำเหลือง)
และแนวทางในการรวบรวม (ความหมาย) คือ นรกมีหลายระดับ ดังนั้นในหมู่พวกเขามีผู้ที่อาหารของเขาคืออัซ-ซะกูม และในหมู่พวกเขามีผู้ที่อาหารของเขาคืออัล-ฆิสลีน และในหมู่พวกเขามีผู้ที่อาหารของเขาคืออัด-ดอรีอฺ และในหมู่พวกเขามีผู้ที่เครื่องดื่มของเขาคืออัล-ฮะมีม (น้ำร้อนจัด) และในหมู่พวกเขามีผู้ที่เครื่องดื่มของเขาคืออัศ-ศะดีด (น้ำหนอง)
อัล-กัลบีย์กล่าวว่า : อัด-ดอรีอฺ อยู่ในระดับหนึ่งซึ่งไม่มีสิ่งอื่นในระดับนั้น และอัซ-ซะกูมอยู่ในอีกระดับหนึ่ง

และเป็นที่อนุญาตให้ตีความโองการทั้งสองตามสองสถานะ ดังที่ได้กล่าวมาแล้วว่า "พวกเขาจะวนเวียนระหว่างสวรรค์กับน้ำร้อนเดือดพล่าน" (ซูเราะฮ์อัรเราะอ์ดุ: 35) อัลก็อฏบีกล่าวว่า: และเป็นที่อนุญาตได้ที่พืชพรรณอัฎ-ฎอรีอ์ (พืชขมเต็ม) และต้นซะกูม (ต้นไม้แห่งนรก) จะเป็นพืชสองชนิดที่งอกจากไฟ หรือจากสาระสำคัญที่ไฟมิได้เผาผลาญมัน เช่นเดียวกับโซ่ตรวนแห่งไฟ เครื่องพันธนาการ แมงป่อง และงูของมัน หากสิ่งเหล่านี้เป็นดังที่เรารู้จัก (ในโลกนี้) มันก็จะไม่อาจคงอยู่ในไฟได้ ท่านกล่าวว่า: แท้จริงอัลลอฮ์ทรงชี้แนะแก่เราเกี่ยวกับสิ่งเร้นลับ ณ ที่พระองค์ ด้วยสิ่งที่ปรากฏ ณ ที่เรา ดังนั้นชื่อเรียกต่างๆ จึงตรงกันในการบ่งชี้ แต่ความหมายนั้นแตกต่างกัน เช่นเดียวกับสิ่งที่อยู่ในสวรรค์ อาทิ ต้นไม้และเครื่องลาดของมัน อัลกุชัยรีกล่าวว่า: และสิ่งที่สมควรยิ่งกว่าคำกล่าวของอัลก็อฏบี คือที่เราจะกล่าวว่า: แท้จริงผู้ทรงให้ผู้ปฏิเสธศรัทธายังคงอยู่ในไฟ เพื่อให้การลงโทษดำรงอยู่แก่พวกเขา พระองค์ก็ทรงให้พืชพรรณและต้นซะกูมคงอยู่ในไฟ เพื่อให้พระองค์ทรงลงโทษผู้ปฏิเสธศรัทธาด้วยมันเหล่านั้น

และบางคนได้อ้างว่า อัฎ-ฎอรีอ์โดยตัวของมันนั้นมิได้งอกจากในไฟ และมิใช่ที่พวกเขา (ชาวนรก) จะกินมัน เพราะอัฎ-ฎอรีอ์นั้นเป็นอาหารสำหรับปศุสัตว์ มิใช่เป็นอาหารสำหรับมนุษย์ และเมื่ออูฐตกอยู่ในมัน (กินแต่พืชนี้) มันก็จะไม่อิ่มและจะตายด้วยความผอมแห้ง ดังนั้น (อัลลอฮ์) จึงทรงหมายความว่า ชนเหล่านี้จะกินอาหารด้วยสิ่งที่ไม่อิ่มพวกเขา และทรงยกอัฎ-ฎอรีอ์มาเป็นอุทาหรณ์สำหรับพวกเขา ว่าพวกเขาจะถูกทรมานด้วยความหิวโหย ดังเช่นผู้ที่มีอาหารคืออัฎ-ฎอรีอ์ถูกทรมาน (ด้วยความหิว)

อัต-ติรมิซี อัล-ฮะกีม กล่าวว่า: และนี่คือทัศนะที่อ่อนแอจากผู้ที่ถือมัน และเป็นการตีความที่ต่ำทราม ราวกับมันชี้ให้เห็นว่าพวกเขาสับสนในพระอานุภาพของอัลลอฮ์ ผู้ทรงสูงส่ง และว่าผู้ทรงให้พืชอัฎ-ฎอรีอ์นี้งอกจากผืนดินนี้ ย่อมทรงสามารถให้มันงอกจากเปลวไฟแห่งนรก พระองค์ทรงทำให้สำหรับเราในโลกดุนยานี้ จากต้นไม้สีเขียวเป็นไฟ กระนั้นไฟก็มิได้เผาผลาญต้นไม้ และความชื้นแห่งน้ำในต้นไม้ก็มิได้ดับไฟ ดังนั้นพระผู้ทรงสูงส่งจึงตรัสว่า: "ผู้ทรงทำให้สำหรับพวกเจ้า จากต้นไม้สีเขียวเป็นไฟ แล้วดูเถิด พวกเจ้าก็จุดไฟจากมัน" (ซูเราะฮ์ยาซีน: 80) และดังเช่นที่ได้ถูกกล่าวเมื่อโองการนี้ประทานลงมา: "และเราจะรวบรวมพวกเขาในวันกิยามะฮ์โดยให้พวกเขาหงายหน้า" (ซูเราะฮ์อัล-อิสรออ์: 97) พวกเขา (บางคน) กล่าวว่า: โอ้ท่านรอซูลุลลอฮ์ พวกเขาจะเดินด้วยหน้าของพวกเขาได้อย่างไร? ท่านจึงกล่าวว่า: "ผู้ทรงให้พวกเขาเดินด้วยเท้าของพวกเขา ย่อมทรงสามารถให้พวกเขาเดินด้วยหน้าของพวกเขา" ดังนั้น ผู้ใดจะสับสนในเรื่องเช่นนี้ นอกจากจะเป็นผู้ที่มีจิตใจอ่อนแอ

และมิใช่หรือที่พระองค์ทรงแจ้งแก่เราว่า ทุกครั้งที่ผิวหนังของพวกเขาไหม้สุก พระองค์จะทรงเปลี่ยนให้พวกเขาซึ่งผิวหนังอื่นแทนที่มัน และพระองค์ตรัสว่า: "เสื้อผ้าของพวกเขาจากน้ำมันดิน" (ซูเราะฮ์อิบรอฮีม: 50) และตรัสว่า: "แท้จริง ณ ที่เรามีพันธนาการ" (ซูเราะฮ์อัล-มุซซัมมิล: 12) หมายถึง โซ่ตรวน และ "และนรก และอาหารที่ติดคอ" (ซูเราะฮ์อัล-มุซซัมมิล: 13) มีการกล่าวว่า: หมายถึง มีหนาม ดังนั้น การลงโทษจึงถูกอ่านแก่พวกเขา (ชาวนรก) ด้วยสิ่งเหล่านี้

พระดำรัสของพระองค์ผู้ทรงสูงส่งที่ว่า "ไม่ทำให้อ้วนและไม่บรรเทาความหิว" หมายถึงพืชมีหนาม (อัด-ฎอรีอฺ) นั้นไม่ทำให้ผู้ที่กินมันอ้วน และผู้ที่กินหนามจะอ้วนได้อย่างไร! นักตัฟซีรกล่าวว่า เมื่อโองการนี้ถูกประทานลงมา พวกมุชริกีนกล่าวว่า "แท้จริงอูฐของเรานั้นอ้วนขึ้นได้ด้วยพืชมีหนาม (อัด-ฎอรีอฺ)" ดังนั้นโองการนี้จึงถูกประทานลงมาว่า "ไม่ทำให้อ้วนและไม่บรรเทาความหิว" และพวกเขาได้กล่าวเท็จ เพราะแท้จริงอูฐนั้นจะเล็มพืชมีหนาม (อัด-ฎอรีอฺ) ในขณะที่มันยังสดอยู่ แต่เมื่อมันแห้งแล้ว อูฐจะไม่กินมัน และมีคำกล่าวว่า พวกเขาสับสนในเรื่องของมัน จึงคิดว่ามันเหมือนกับพืชอื่นๆ ที่มีประโยชน์ เพราะคำว่า "อัล-มุฎอเราะอะฮฺ" หมายถึงความคล้ายคลึงกัน ดังนั้นพวกเขาจึงพบว่ามันไม่ทำให้อ้วนและไม่บรรเทาความหิว

นั่นคือผู้ที่มีความสุข (คือผู้ที่ได้รับความโปรดปราน) และพวกเขาคือใบหน้าของผู้ศรัทธาที่มีความสุขด้วยสิ่งที่พวกเขาได้เห็นจากผลลัพธ์แห่งกิจการของพวกเขา และการงานอันดีงามของพวกเขา

สำหรับการงานของนาง (หมายถึง) สำหรับการงานของนางซึ่งนางได้กระทำไว้ในโลกดุนยา (นางจะ) พึงพอใจในปรโลก ขณะที่นางได้รับสวนสวรรค์เนื่องจากการงานของนาง และความหมายเชิงเปรียบเทียบของโองการนี้คือ: (นางจะได้รับ) การตอบแทนสำหรับการงานของนาง (โดยที่นางเป็นผู้) พึงพอใจ และในโองการนี้มีตัววาว (حرف الواو) ที่ซ่อนอยู่ ความหมายคือ: และบรรดาใบหน้าในวันนั้น (ถูกกล่าวถึงเพื่อ) แยกระหว่างใบหน้าเหล่านั้นกับบรรดาใบหน้าที่ถูกกล่าวมาก่อนหน้านี้ (ในโองการอื่น) และคำว่า "ใบหน้า" เป็นคำที่สื่อถึงตัวตน (หรือจิตวิญญาณ)

ในสวนสวรรค์อันสูงส่ง หมายถึง สถานที่อันสูงส่ง เพราะสวรรค์นั้นอยู่เหนือชั้นฟ้าตามที่ได้กล่าวมาแล้ว และมีคำกล่าวว่า สูงส่งในเรื่องคุณค่า เพราะในสวรรค์นั้นมีสิ่งที่จิตใจปรารถนาและสิ่งที่ดวงตามีความสุขเพลิดเพลิน และพวกเขาจะอยู่ในสวรรค์นั้นตลอดกาล

นั่นคือ ถ้อยคำที่ต่ำช้า ไม่เป็นที่พึงพอใจ และท่านกล่าวว่า "ลาฆียะฮ์" (คำพูดไร้สาระ) โดยคำว่า อัล-ลัฆว์ (لغو), อัล-ลัฆา (لغا) และ อัล-ลาฆียะฮ์ (لاغية) มีความหมายเดียวกัน ท่านกล่าวว่า: หมายถึง อัล-ลัฆา (คำพูดไร้สาระ) และ อัร-เราษ (คำพูดหยาบคาย) และอัล-ฟัรโรอ์ (الفراء) กับ อัล-อัคฟัช (الأخفش) กล่าวว่า: หมายถึง พวกเจ้า (ชาวสวรรค์) จะไม่ได้ยินในนั้นซึ่งคำพูดอันไร้สาระ
และในความหมายที่ต้องการของมันมี 6 ทัศนะ:
หนึ่ง: หมายถึง การโกหก การใส่ร้าย และการปฏิเสธอัลลอฮ์ ผู้ทรงเกรียงไกร ซึ่งเป็นทัศนะของอิบนุ อับบาส
สอง: ไม่มีสิ่งไร้สาระ และไม่มีบาป ซึ่งเป็นทัศนะของกะอ์ดะฮ์
สาม: หมายถึง การด่าว่า ซึ่งเป็นทัศนะของมุญาฮิด
สี่: หมายถึง การละเมิด ซึ่งเป็นทัศนะของอัล-หะซัน
ห้า: จะไม่ได้ยินในนั้นผู้สาบานที่สาบานด้วยการโกหก ซึ่งเป็นทัศนะของอัล-ฟัรโรอ์ และอัล-กัลบีย์กล่าวว่า: จะไม่ได้ยินในสวรรค์ผู้สาบานด้วยคำสาบานที่ดีหรือชั่ว
หก: จะไม่ได้ยินในคำพูดของพวกเขาซึ่งคำพูดอันไร้สาระ เพราะชาวสวรรค์จะไม่พูดสิ่งใดนอกจากความสุขุมคัมภีร์ และการสรรเสริญอัลลอฮ์ต่อสิ่งที่พระองค์ทรงประทานให้แก่พวกเขา จากความสุขอันจีรัง ซึ่งเป็นทัศนะของอัล-ฟัรโรอ์ เช่นกัน และนี่คือทัศนะที่สวยงามที่สุด เพราะครอบคลุมสิ่งที่ได้กล่าวมาแล้ว
และอบู อัมร์ กับอิบนุ กะษีร อ่านว่า "لا يسمع" (จะไม่ได้ฟัง) ด้วยตัว ยา (ي) โดยไม่ระบุผู้กระทำ (ในรูปพาสซีฟ) เช่นเดียวกันนะฟิอ์ ก็อ่านเช่นนั้น เว้นแต่ท่านอ่านด้วยตัว ตา (ت) ที่มีฎอมมะฮ์ (ضمّة) เพราะคำว่า อัล-ลาฆียะฮ์ เป็นคำนามเพศหญิง จึงทำให้คำกริยาเป็นเพศหญิงตามความเป็นเพศหญิงของมัน และผู้ที่อ่านด้วยตัว ยา (ي) นั้น เพราะมีคำบุพบทและคำนามที่อยู่ในสถานะมัจญ์รูร์ (جرّ) คั่นระหว่างคำนาม (لاغية) กับคำกริยา (يسمع)
ส่วนผู้อ่านที่เหลืออ่านด้วยตัว ตา (ت) โดยมีฟัตฮะฮ์ (فتحة) บนคำว่า "لاغية" (ลาฆียะฮ์) โดยระบุชัดเจนถึงการอ้างเหตุผลนั้นแก่บรรดาใบหน้า (وجوه) หมายถึง บรรดาใบหน้า (ชาวสวรรค์) จะไม่ได้ยินในนั้นซึ่งคำพูดอันไร้สาระ

กล่าวคือ ด้วยน้ำที่ไหลหลาก และเครื่องดื่มอันโอชะนานาชนิด บนพื้นแผ่นดิน โดยไม่ต้องขุดร่อง (เพื่อให้ไหล) และได้ผ่านมาก่อนแล้วในซูเราะฮ์ อัล-อินซาน (มนุษย์) ว่าในสวนสวรรค์นั้นมีน้ำพุหลายแห่ง ดังนั้นคำว่า "อัยน์" (น้ำพุ) ในที่นี้จึงหมายถึงน้ำพุหลายแห่ง (อัยูน) และอัลลอฮฺทรงรู้ดีที่สุด

หมายถึง สูงส่ง และมีรายงานว่า ความสูงของมันนั้นเท่ากับระยะระหว่างชั้นฟ้าและแผ่นดิน เพื่อให้ผู้ที่เป็นวะลีของอัลลอฮฺได้เห็นอาณาจักรของเขาล้อมรอบตัวเขา

นั่นคือ เหยือกน้ำและภาชนะต่างๆ
และ "อัลอิบรีก" (เหยือกน้ำ) คือสิ่งที่ประกอบด้วยหูจับและจงอย (สำหรับรินน้ำ)
ส่วน "อัลเกาฟ" (ถ้วย) คือภาชนะที่ไม่มีทั้งหูจับและจงอย
และเรื่องนี้ได้ถูกกล่าวมาก่อนแล้วในซูเราะฮ์ "อัซซุคฮ์รุฟ" และซูเราะฮ์อื่นๆ

และ(นัมาริก) หมายถึงหมอนอิง เอกพจน์คือ นัมริกะฮฺ (อันเป็นหมอนใบเล็ก) (มะศฟูฟะฮฺ) หมายถึงถูกจัดเรียงเป็นแถว ใบหนึ่งอยู่ชิดกับอีกใบหนึ่ง กวีได้กล่าวไว้ว่า: "และแท้จริงพวกเราจะส่งแก้วน้ำวนเวียนระหว่างผู้ดื่มของพวกเรา และระหว่างอบีกอบูส บนเบาะหมอนอิง" และกวีอีกท่านหนึ่งกล่าวว่า: "ทั้งผู้สูงวัยและหนุ่มสาว ผู้มีใบหน้าอันงดงาม บนเตียงที่ถูกจัดเรียงเป็นแถวและเบาะหมอนอิง"

[หน้า 31] และในอัศเศาะฮีห์ (อ้างถึงหนังสืออัศเศาะฮีห์ของอัลเญาฮะรี) กล่าวว่า: อัน-นัมริก และ อัน-นัมริกะฮฺ คือหมอนใบเล็ก และเช่นเดียวกัน อัน-นัมริกะฮฺ (ด้วยการออกเสียงกัสเราะฮฺ - หมายถึงสระอิ) เป็นสำนวนภาษาหนึ่งซึ่งยะอฺกูบได้บันทึกไว้ และบางครั้งพวกเขาเรียกผ้าปูที่นอนซึ่งอยู่บนอานหลังอูฐว่า นัมริกะฮฺ ตามที่รายงานจากอบี อุบัยด์

และพรมที่ถูกปูแผ่ไว้ (وَزَرَابِيُّ مَبْثُوثَةٌ) อบู อุบัยดะฮ์ กล่าวว่า: อัซซะรอบีย์ หมายถึง พรมปูพื้น (อัลบุษุฏ) อิบนุ อับบาส กล่าวว่า: อัซซะรอบีย์ หมายถึง พรมหนานุ่มที่มีขนอ่อนนุ่ม (อัฏ-เฏาะนาฟิส อัลละตี ละฮา คุมมุล รอฟีก) รูปเอกพจน์ของมันคือ ซัรบียะฮ์ อัลกัลบี และอัลฟัรเราะอ์ กล่าวเช่นเดียวกัน และคำว่า อัลมับษูษะฮ์ หมายถึง ที่ถูกปูแผ่ออก (อัลมับซูเฏาะฮ์) กะอ์ดะฮ์ กล่าวเช่นนั้น และมีผู้กล่าวว่า: บางส่วนของมันวางซ้อนอยู่บนบางส่วน (บะอ์ฎุฮา เฟากะ บะอ์ฎิน) อิกฺรีมะฮ์ กล่าวเช่นนั้น และมีผู้กล่าวว่า: มีจำนวนมาก (กะษีเราะฮ์) อัลฟัรเราะอ์ กล่าวเช่นนั้น และมีผู้กล่าวว่า: กระจายอยู่ตามที่ต่างๆ (มุตะฟัรริเกาะฮ์ ฟิล มะญาลิส) อัลกุตบี กล่าวเช่นนั้น ฉัน (อัลกุรฏุบี) กล่าวว่า: ความหมายนี้ถูกต้องที่สุด ดังนั้นมันจึงมีจำนวนมากและกระจายอยู่ และจากรากศัพท์เดียวกันนี้คือโองการที่ว่า "และพระองค์ทรงแพร่กระจายในนั้นซึ่งสัตว์ทุกชนิด" (ซูเราะฮ์ อัลบะกะเราะฮ์ โองการที่ 164) และอบู บักร์ อัลอันบารี กล่าวว่า: และอะห์มัด บิน อัลฮุซัยนฺ ได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: ฮุซัยนฺ บิน อุรฟะฮ์ ได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: อัมมาร บิน มุฮัมมัด ได้เล่าแก่เรา โดยกล่าวว่า: ฉันได้ละหมาดข้างหลัง มันซูร บิน อัลมุอ์ตะมัร และเขาได้อ่าน (ซูเราะฮ์ อัลฆาชิยะฮ์) และเขาได้อ่านในนั้นว่า: "และพรมที่ถูกปูแผ่ไว้" (وَزَرَابِيُّ مَبْثُوثَةٌ) "โดยพวกเขาเอนพิงอยู่บนมันอย่างสบายใจ" (มุตตะกีอีน ฟีฮา นาอิมีน)

พระองค์ตรัสว่า "พวกเขามิได้พิจารณาดูอูฐดอกหรือว่า มันถูกสร้างมาอย่างไร?" (อัลกุรอาน 88:17)
บรรดานักตัฟซีรกล่าวว่า เมื่ออัลลอฮ์ (ผู้ทรงเกรียงไกร) ทรงกล่าวถึงเรื่องราวของชาวสองสถาน (สวรรค์และนรก) บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจึงประหลาดใจในเรื่องนั้น พวกเขาจึงปฏิเสธและไม่ยอมรับ พระองค์อัลลอฮ์จึงทรงเตือนพวกเขาให้รำลึกถึงการสร้างสรรค์และอำนาจของพระองค์ และว่าพระองค์ทรงสามารถเหนือทุกสิ่งทุกอย่าง ดังเช่นที่พระองค์ทรงสร้างสัตว์ต่างๆ ท้องฟ้าและแผ่นดิน
แล้วพระองค์ก็ทรงกล่าวถึงอูฐเป็นอันดับแรก เพราะอูฐมีอยู่มากมายในหมู่ชาวอาหรับ และพวกเขาไม่เคยเห็นช้าง พระองค์ (ผู้ทรงการสรรเสริญอันสูงส่ง) จึงทรงตักเตือนพวกเขาให้เห็นถึงสิ่งมหัศจรรย์จากการสร้างของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงทำให้มันเชื่องสำหรับผู้ที่อ่อนแอ (มนุษย์) ให้เขาพามันไป ให้มันนอนลง ให้มันลุกขึ้น และให้มันแบกภาระหนักขณะที่มันนอนอยู่ แล้วมันก็ลุกขึ้นพร้อมกับภาระอันหนักอึ้งของมัน ซึ่งไม่มีสัตว์อื่นใดมีลักษณะเช่นนี้ ดังนั้น พระองค์จึงทรงแสดงให้พวกเขาเห็นถึงสิ่งมหัศจรรย์จากการสร้างของพระองค์ ซึ่งถูกทำให้อยู่ในอำนาจสำหรับสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอจากการสร้างของพระองค์ (มนุษย์) เพื่อชี้แนะพวกเขาด้วยสิ่งนั้นสู่การเป็นเอกะของพระองค์และอำนาจอันยิ่งใหญ่ของพระองค์
และจากบางส่วนของนักปราชญ์ได้เล่าว่า เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับอูฐและความอัศจรรย์ในการสร้างของมัน ขณะที่เขาเติบโตในดินแดนที่ไม่มีอูฐ เขาจึงครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า "เกือบจะทำให้มันมีคอยาว" และเมื่อพระองค์ทรงประสงค์ให้มันเป็นเรือเดินสมุทรแห่งบก พระองค์ก็ทรงให้มันอดทนต่อการรับมือกับความกระหาย จนกระทั่งการอดน้ำของมันสามารถสูงขึ้นถึงสิบวันหรือมากกว่านั้น และทรงทำให้มันกินหญ้าทุกสิ่งที่งอกเงยในทุ่งหญ้าและทะเลทราย ซึ่งสัตว์อื่นๆ ไม่กินหญ้านั้น
และมีผู้กล่าวว่า เมื่อพระองค์ทรงกล่าวถึงเตียงนอนที่ถูกยกสูงขึ้น (ในสวรรค์) พวกเขากล่าวว่า "เราจะขึ้นไปบนมันได้อย่างไร?" ดังนั้น อัลลอฮ์จึงทรงประทานอายะฮ์นี้ลงมา และทรงชี้แจงว่าอูฐนั้นจะนอนลงจนกว่าจะมีการบรรทุกบนมัน แล้วมันจึงจะลุกขึ้น เช่นเดียวกันกับเตียงนอนเหล่านั้นจะลดต่ำลงแล้วจึงสูงขึ้น กะอ์บ อัล-อะห์บาร, กะตาดะฮ์, มุก็อติล และอื่นๆ ได้กล่าวความหมายเช่นนี้
และมีผู้กล่าวว่า "อัล-อิบิล" ในที่นี้หมายถึงกลุ่มก้อนเมฆขนาดใหญ่ ดังที่อัล-มุบัรริดได้กล่าวไว้ อัษ-ษะอ์ลาบีกล่าวว่า และมีผู้กล่าวเกี่ยวกับ "อัล-อิบิล" ในที่นี้ว่า หมายถึงเมฆ แต่ฉันไม่พบหลักฐานสำหรับเรื่องนั้นในตำราของบรรดาอิมาม
[หน้า 32]
ฉัน (อัล-กุรฏุบี) กล่าวว่า แท้จริง อัล-อัสมะอีย์ (อบู ซะอีด อับดุลมะลิก บิน กุร็อยบ) ได้กล่าวไว้ โดย อบู อัมร์ กล่าวว่า ผู้ที่อ่านอายะฮ์ว่า "อะฟะลา ยันซุรูนา อิลัล อิบิล" (ด้วยการอ่านแบบเบา - อิบิล) : หมายถึงอูฐตัวผู้ เพราะมันเป็นสัตว์สี่เท้า มันจะนอนลงแล้วบรรทุกสัมภาระวางบนมัน ส่วนสัตว์สี่เท้าอื่นๆ จะไม่มีการบรรทุกบนมันนอกจากขณะที่มันยืนอยู่ และผู้ที่อ่านมันด้วยการอ่านแบบหนัก (อัล-อิบิล) แล้วกล่าวว่า "อัล-อิบบิล" : หมายถึงเมฆที่แบกน้ำและฝน
และอัล-มาวัรดีกล่าวว่า และเกี่ยวกับ "อัล-อิบิล" นั้นมีสองทัศนะ:
ประการแรก: และนี่คือทัศนะที่ชัดเจนและเป็นที่รู้จักมากที่สุดว่า มันคืออูฐจากปศุสัตว์
ประการที่สอง: ว่ามันคือเมฆ
หากสิ่งที่หมายถึงคือเมฆ ก็เนื่องจากในเมฆนั้นมีสัญญาณต่างๆ ที่บ่งบอกถึงอำนาจของพระองค์ และประโยชน์ทั่วไปสำหรับสิ่งถูกสร้างทั้งหมดของพระองค์ และหากสิ่งที่หมายถึงคืออูฐจากปศุสัตว์ ก็เพราะว่าอูฐนั้นรวบรวมประโยชน์ต่างๆ ไว้มากกว่าสัตว์อื่นๆ ทั้งหมด เนื่องจากประโยชน์จำเป็นของสัตว์มีสี่ประการ ได้แก่ การรีดนม, การขี่, การเป็นอาหาร, และการบรรทุก และอูฐนั้นรวบรวมคุณลักษณะทั้งสี่ประการนี้ไว้ ดังนั้น ความโปรดปรานที่มีต่อมันจึงเป็นเรื่องทั่วไปมากกว่า และการปรากฏของอำนาจ (ของอัลลอฮ์) ในมันก็สมบูรณ์กว่า
และอัล-หะซันกล่าวว่า แท้จริงอัลลอฮ์ทรงเจาะจงกล่าวถึงมัน (อูฐ) เป็นพิเศษ เพราะมันกินเมล็ดอินทผลัมและหญ้าแห้ง (อาหารหยาบ) แต่มันผลิตน้ำนมออกมา

และอัลฮะซัน (อัลบัศรีย์) ก็ถูกถามเกี่ยวกับโองการนี้เช่นกัน โดยมีผู้กล่าวว่า: "ช้างนั้นยิ่งใหญ่กว่าในแง่ของความอัศจรรย์ (ควรถูกเอ่ยถึงมากกว่า)" ท่านจึงตอบว่า: "ชาวอาหรับนั้นห่างเหินจากการรู้จักช้าง (ไม่คุ้นเคยกับช้าง) อีกทั้งช้างยังเป็นสัตว์ประเภทเดียวกับหมู (สัตว์มีงวง) ซึ่งเนื้อของมันไม่ถูกบริโภค ไม่มีการขี่หลังมัน และไม่มีการรีดนมมัน"

และชุร็อยห์ (อิบนุ อัลฮาริษ อัลกอดี) เคยกล่าวว่า: "พวกเราออกไปยังทุ่งหญ้า (หรือที่โล่ง) กันเถิด เพื่อเราจะได้มองดูอูฐว่าถูกสร้างมาอย่างไร"

และคำว่า "อัล-อิบิล" (الإبل - อูฐ) นั้นไม่มีรูปเอกพจน์ที่แยกมาจากรูปคำของมัน (คือรูปพหูพจน์โดยธรรมชาติ) และมันเป็นคำเพศหญิง เนื่องจากชื่อเรียกกลุ่มสัตว์ (ที่เป็นพหูพจน์โดยธรรมชาติ) ที่ไม่มีรูปเอกพจน์แยกจากรูปคำของมัน หากหมายถึงสิ่งอื่นนอกจากมนุษย์ การใช้เพศหญิงกับมันเป็นเรื่องจำเป็น และเมื่อท่านต้องการทำให้เป็นคำเล็ก (ตัศเฆี๊ยร) ท่านจะใส่ตัว "ฮา" เข้าไป โดยท่านจะพูดว่า "อูบัยละฮ์" (أبيلة) และ "เฆอนัยมะฮ์" (غنيمة) เป็นต้น

และบางครั้งพวกเขากล่าวคำว่า "อิบิล" (إبل) สำหรับอูฐ โดยการทำให้ตัวบาอ์สกุน (ออกเสียงนิ่ง) เพื่อความเบา (ในการออกเสียง) และรูปพหูพจน์ของมันคือ "อาบาล" (آبال)

ความหมายคือ ทรงยกมัน (ท้องฟ้า) ขึ้นเหนือแผ่นดินโดยไม่มีเสาค้ำยัน และมีคำกล่าวว่า : ทรงยกมันขึ้น ดังนั้นไม่มีสิ่งใดจะไปถึงมันได้

หมายถึง ทรงทำให้มันตั้งมั่นอยู่บนพื้นโลกอย่างไร โดยที่มันไม่หวั่นไหว นั่นเพราะเมื่อแผ่นดินถูกทำให้กว้างขวาง มันได้เกิดการสั่นไหว ดังนั้นพระองค์จึงทรงทำให้มันมั่นคงด้วยภูเขา ดังที่พระองค์ตรัสว่า "และเราได้ทำให้มีภูเขามั่นคงในแผ่นดิน เพื่อมันจะได้ไม่สั่นไหวไปพร้อมกับพวกเขา" [ซูเราะฮ์อัล-อันบิยาอ์: 31]

และสู่แผ่นดิน ว่ามันถูกทำให้เรียบอย่างไร? หมายถึง ถูกทำให้แผ่กว้างและขยายออก
และอันัส (ร.ฎ.) กล่าวว่า: ฉันได้ละหมาดข้างหลังอะลี (ร.ฎ.) แล้วท่านได้อ่าน (อายะฮ์ที่ว่า) "ว่าพวกมันถูกสร้างอย่างไร และถูกยกขึ้นอย่างไร และถูกตั้งขึ้นอย่างไร และถูกทำให้เรียบอย่างไร" โดยอ่านตะอ์ (ت) ด้วยการฎอม (เติมตัวอู) ท่านได้ให้สรรพนามกลับไปยังอัลลอฮ์ ตะอาลา และด้วยการอ่านเช่นนี้ มุฮัมมัด บิน อัส-ซัมมีกออ์, อะบู อัล-อาลิยะฮ์ ก็ได้อ่านเช่นเดียวกัน โดยกรรม (ของประโยค) ถูกละไว้ และความหมายคือ "พระองค์ทรงสร้างมัน" และเช่นเดียวกันกับส่วนที่เหลือทั้งหมด
และอัล-หะซัน, อะบู หัยยะาะฮ์ และอะบู รุญาอ์ ได้อ่าน (سطحت) ด้วยการชัดดัด (ตัชดีด) ตัวฏอ (ط) และการสกินตัวตะอ์ (ت) และเช่นเดียวกันกับกลุ่มชน (ส่วนใหญ่) ได้อ่าน ยกเว้นว่าพวกเขาได้อ่านตัวฏอ (ط) เบา (ไม่ชัดดัด)
และได้กล่าวถึงอูฐเป็นอันดับแรก แม้ว่าจะได้กล่าวถึงสิ่งอื่นก่อนหน้านี้ก็ย่อมได้ อัล-กุชัยรี กล่าวว่า: และนี่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องแสวงหาประเภทแห่งฮิกมะฮ์ (ความปรีชาญาณ) โดยเฉพาะแต่อย่างใด และได้มีผู้กล่าวว่า: มันเป็นสิ่งที่ใกล้ชิดกับผู้คนมากที่สุดในหมู่ชาวอาหรับ เนื่องจากมันมีอยู่มากมายในหมู่พวกเขา และพวกเขาเป็นผู้รู้จักมันดีที่สุดในหมู่ผู้คน และอีกประการหนึ่ง: ประโยชน์ของอูฐนั้นมีมากกว่าประโยชน์ของสัตว์อื่นๆ เนื่องจากมันเป็นสัตว์ที่ใช้เป็นอาหารได้ น้ำนมของมันใช้ดื่มได้ และมันเหมาะสมสำหรับการบรรทุกและการขี่ และการเดินทางระยะทางไกลบนมัน และความอดทนต่อความกระหาย และการต้องการอาหารน้อย และการบรรทุกได้มาก และมันเป็นทรัพย์สินส่วนใหญ่ของชาวอาหรับ และพวกเขาเคยเดินทางด้วยอูฐโดยลำพัง ห่างไกลจากผู้คน และผู้ที่อยู่ในสภาพเช่นนี้จะครุ่นคิดในสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา บางทีเขาอาจมองยานพาหนะของเขา แล้วก็เหลือบสายตาไปยังท้องฟ้า แล้วก็สู่แผ่นดิน ดังนั้นพวกเขาจึงถูกใช้ให้มองในสิ่งเหล่านี้ แท้จริงมันเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดต่อผู้สร้าง ผู้ทรงเลือก ผู้ทรงอานุภาพ