سُورَةُ الفتح

ความหมายคือ และทรัพย์เชลยอีกประเภทหนึ่ง และชัยชนะอีกประการหนึ่ง ซึ่งพวกเจ้าไม่สามารถบรรลุได้ พระองค์อัลลอฮฺทรงทำให้มันง่ายดายแก่พวกเจ้า และทรงให้มันครอบคลุมแก่พวกเจ้า แท้จริงพระองค์ผู้ทรงสูงส่งนั้นทรงประทานปัจจัยยังชีพแก่ปวงบ่าวของพระองค์ผู้ยำเกรงพระองค์ จากที่พวกเขาไม่คาดคิด และบรรดานักตัฟซีรได้มีความเห็นต่างกันเกี่ยวกับทรัพย์เชลยนี้ว่าสิ่งใดคือสิ่งที่ถูกหมายถึง โดยอัลเอาวีย์ได้รายงานจากอิบนุ อับบาส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา ว่า มันคือ ค็อยบัร และนี่สอดคล้องกับคำกล่าวของท่านในโองการของพระองค์ผู้ทรงอำนาจผู้ทรงสูงส่งที่ว่า “ดังนั้นพระองค์จึงทรงเร่งให้แก่พวกเจ้า ซึ่งสิ่งนี้” ว่ามันคือ สนธิสัญญาอัลฮุดัยบียะฮฺ และอัด-เฎาะฮาก อิบนุ อิสฮาก และอับดุรเราะฮมาน บิน ซัยด์ บิน อัสลัม ก็ได้กล่าวเช่นนั้น ส่วนกะอ์ดะฮฺกล่าวว่า มันคือมักกะฮฺ และอิบนุ ญะรีรได้เลือกความเห็นนี้ และอิบนุ อบี ลัยลา และอัล-หะซัน อัล-บัศรี กล่าวว่า มันคือเปอร์เซียและโรมัน ส่วนมุญาฮิดกล่าวว่า มันคือทุกชัยชนะและทรัพย์เชลยจนถึงวันกิยามะฮฺ และอบู ดาวูด อัฏ-ฏัยาลิซีได้กล่าวว่า ได้มีผู้บอกแก่เรา ชุอ์บะฮฺ จาก สะมัค อัล-หะนะฟีย์ จาก อิบนุ อับบาส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา เกี่ยวกับโองการที่ว่า “และอีกประการหนึ่งซึ่งพวกเจ้ายังไม่สามารถบรรลุได้ พระองค์อัลลอฮฺทรงให้มันครอบคลุมแล้ว” ท่านกล่าวว่า นี่คือบรรดาชัยชนะทั้งหลายที่ถูกพิชิตมาจนถึงวันนี้

พระองค์ผู้ทรงเกรียงไกรตรัสว่า ทรงแจ้งข่าวดีแก่ปวงบ่าวผู้ศรัทธาของพระองค์ว่า หากพวกมุชริกจะเผชิญหน้ากับพวกเขา พระองค์ก็จะทรงช่วยเหลือรอซูลของพระองค์และปวงบ่าวผู้ศรัทธาให้มีชัยเหนือพวกเขา และกองทัพแห่งการปฏิเสธศรัทธาจะไม่แตกพ่ายหนีหันหลังกลับโดยไม่พบผู้คุ้มครองหรือผู้ช่วยเหลือใดๆ เพราะแท้จริงพวกเขาคือผู้ทำสงครามต่ออัลลอฮ์ และรอซูลของพระองค์ และกลุ่มชนผู้ศรัทธาของพระองค์

แล้วพระผู้ทรงจำเริญผู้ทรงสูงส่งได้ตรัสว่า "แนวทางของอัลลอฮฺที่ได้ล่วงผ่านมาแล้วแต่ก่อน และเจ้าจะไม่พบการเปลี่ยนแปลงใดๆ แก่แนวทางของอัลลอฮฺ" หมายถึง นี่คือแนวทางและธรรมเนียมปฏิบัติของอัลลอฮฺในหมู่ปวงบ่าวของพระองค์ เมื่อใดที่การปฏิเสธศรัทธาและความศรัทธาประจันหน้ากันในสนามแห่งการตัดสิน พระองค์ก็จะทรงให้ความช่วยเหลือแก่ความศรัทธาเหนือการปฏิเสธศรัทธา พระองค์จะทรงยกย่องสัจธรรมและทรงลดทอนความเท็จ ดังเช่นที่พระองค์ผู้ทรงสูงส่งได้ทรงกระทำในวันบะดัร โดยทรงช่วยเหลือบรรดามิตรสหายผู้ศรัทธาของพระองค์ให้มีชัยเหนือศัตรูของพวกเขาจากหมู่ผู้ตั้งภาคี ทั้งๆ ที่จำนวนมุสลิมและกำลังของพวกเขามีน้อย ในขณะที่จำนวนผู้ตั้งภาคีและกำลังของพวกเขามีมากมาย

นี่คือการประทานความโปรดปรานจากอัลลอฮฺตะอาลาแก่ปวงบ่าวผู้ศรัทธาของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงยับยั้งมือของพวกมุชริกีนจากพวกเขา ดังนั้นความชั่วร้ายจากพวกเขาจึงมิได้ประสบแก่พวกเขา และทรงยับยั้งมือของบรรดาผู้ศรัทธาจากพวกมุชริกีน ดังนั้นพวกเขาจึงมิได้ต่อสู้กับพวกมุชริกีน ณ อัลมัสยิดิลฮะรอม ทว่าพระองค์ทรงคุ้มครองทั้งสองฝ่าย และทรงบันดาลให้เกิดการสงบศึกระหว่างพวกเขา ซึ่งในนั้นมีความดีสำหรับบรรดาผู้ศรัทธา และเป็นบั้นปลายที่ดีสำหรับพวกเขา ทั้งในโลกดุนยาและอาคิเราะฮฺ

และได้มีมาก่อนแล้วในหะดีษของสะละมะฮฺ อิบนุล อักวัอ์ เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ เมื่อพวกเขานำเชลยทั้งเจ็ดสิบคนนั้นมา แล้วจับมัดพวกเขาไว้ต่อหน้าท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม ท่านได้มองไปที่พวกเขาแล้วกล่าวว่า "จงปล่อยพวกเขาไปเถิด เพื่อให้การเริ่มต้นของการทรยศหักหลังและตอนจบของมันเป็นของพวกเขา" และในเรื่องนั้น อัลลอฮฺ อัซซะวะญัล ได้ทรงประทานอายะฮฺลงมาว่า "และพระองค์คือผู้ทรงยับยั้งมือของพวกเขาจากพวกเจ้า และมือของพวกเจ้าจากพวกเขา" (จนจบอายะฮฺ)

และอิมามอะหมัดได้กล่าวว่า ได้เล่าถึงเรายาซีด อิบนุ ฮารูน ได้เล่าถึงเราฮัมมัด จากษาบิต จากอันัส อิบนุ มาลิก เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ เขากล่าวว่า เมื่อวันอัลฮุดัยบียะฮฺ มีชายแปดสิบคนจากชาวมักกะฮฺถืออาวุธลงมาจากทิศภูเขาอัตตะนฺอีม มุ่งหมายจะจู่โจมท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม และบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านโดยไม่ทันตั้งตัว ท่านได้ขอให้พระองค์ลงโทษพวกเขา พวกเขาจึงถูกจับ อัฟฟานกล่าวว่า แล้วท่านก็ให้อภัยพวกเขา และอายะฮฺนี้ก็ถูกประทานลงมา "และพระองค์คือผู้ทรงยับยั้งมือของพวกเขาจากพวกเจ้า และมือของพวกเจ้าจากพวกเขา ณ ท้องที่มักกะฮฺ หลังจากที่พระองค์ทรงให้พวกเจ้ามีชัยชนะเหนือพวกเขา" (จนจบอายะฮฺ) และมุสลิมกับอบูดาวูดในสุนันของเขา และอัตติรมีซีกับอันนะซาอีในตัฟซีรจากสุนันของทั้งสอง ได้รายงานจากหลายสายสืบจากฮัมมัด อิบนุ สะละมะฮฺ ด้วยเช่นกัน

และอะหมัดยังได้กล่าวอีกว่า ได้เล่าถึงเราซัยด์ อิบนุล หุบบาบ ได้เล่าถึงเราอัลฮุซัยน์ อิบนุ วากิด ได้เล่าถึงเราษาบิต อัลบันานี จากอับดุลลอฮฺ อิบนุ มุฆ็อฟฟัล อัลมุซันนีย์ เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ เขากล่าวว่า เราอยู่กับท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม ณ โคนต้นไม้ ซึ่งอัลลอฮฺตะอาลาได้ตรัสถึงในอัลกุรอาน และกิ่งก้านของต้นไม้นั้นร่วงหล่นลงมาบนหลังของท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม และอะลี อิบนุ อบี ฏอลิบ เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ และสุฮัยล์ อิบนุ อัมร์อยู่ต่อหน้าท่าน ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวแก่อะลี เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ ว่า "จงเขียนว่า 'บิสมิลลาฮิรเราะฮฺมานิรเราะฮีม'" แล้วสุฮัยล์ก็จับมือท่านและกล่าวว่า "เราไม่รู้จักอัรเราะฮฺมาน อัรเราะฮีม จงเขียนในข้อตกลงของเราสิ่งที่เรารู้จัก" ท่านจึงกล่าวว่า "จงเขียนว่า 'ด้วยพระนามของพระองค์ โอ้อัลลอฮฺ' - และท่านเขียนว่า 'นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด รอซูลุลลอฮฺ ได้ตกลงสงบศึกกับชาวมักกะฮฺ'" แล้วสุฮัยล์ อิบนุ อัมร์ก็จับมือท่านอีกและกล่าวว่า "แน่นอน หากท่านเป็นรอซูลของพระองค์ เราได้ข่มเหงท่านแล้ว จงเขียนในข้อตกลงของเราสิ่งที่เรารู้จัก" ท่านจึงกล่าวว่า "จงเขียนว่า 'นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด อิบนุ อับดิลลาฮฺ ได้ตกลงสงบศึก...'"

ขณะที่เราอยู่ในสภาพเช่นนั้น ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มสามสิบคนถืออาวุธออกมาหาเรา พวกเขาจู่โจมเรา ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้ขอให้พระองค์ลงโทษพวกเขา อัลลอฮฺตะอาลาจึงทรงจับกุมการได้ยินของพวกเขา (ทำให้พวกเขาหมดสติ) เราจึงลุกขึ้นไปหาพวกเขาและจับพวกเขาไว้ได้ ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า "พวกเจ้ามาพร้อมกับสัญญาคุ้มครองจากผู้ใดหรือ? หรือมีผู้ใดให้ความปลอดภัยแก่พวกเจ้าบ้าง?" พวกเขาตอบว่า "ไม่มี" ท่านจึงปล่อยตัวพวกเขาไป แล้วอัลลอฮฺตะอาลาก็ทรงประทานลงมาว่า "และพระองค์คือผู้ทรงยับยั้งมือของพวกเขาจากพวกเจ้า และมือของพวกเจ้าจากพวกเขา ณ ท้องที่มักกะฮฺ หลังจากที่พระองค์ทรงให้พวกเจ้ามีชัยชนะเหนือพวกเขา" (จนจบอายะฮฺ) อันนะซาอีได้รายงานจากหะดีษของฮุซัยน์ อิบนุ วากิด

และอิบนุญะรีรได้กล่าวว่า: ได้มีผู้รายงานแก่เราจากอิบนุฮุมัยด์ จากยะอ์กูบ อัล-กุฟีย์ จากญะอ์ฟัร จากอิบนุ อับซา กล่าวว่า: เมื่อท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ออกเดินทางพร้อมกับสัตว์พลี (ฮัดยู) และไปถึงซุลฮุลัยฟะฮ์ อุมัร ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ ได้กล่าวแก่ท่านว่า "โอ้ท่านนะบีของอัลลอฮ์ ท่านจะเข้าไปหาชนกลุ่มหนึ่งที่เป็นศัตรูกับท่าน โดยไม่มีอาวุธและไม่มีม้าศึกเลยหรือ?" ดังนั้นท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงส่งคนไปยังมะดีนะฮ์ และไม่ปล่อยให้มีม้าศึกหรืออาวุธใดๆ อยู่ในนั้นเลย นอกจากจะให้ขนมาด้วยทั้งหมด เมื่อท่านเข้าใกล้มักกะฮ์ พวกเขาได้ห้ามท่านไม่ให้เข้า ท่านจึงเดินทางต่อไปจนถึงมีนา และพักที่มินา ผู้สอดแนมของท่านได้มาหาท่านและแจ้งว่า "อักเราะมะฮ์ บุตรของอบีญะฮ์ล ได้ออกมาสู้กับท่านพร้อมกับทหารห้าร้อยคน" ท่านจึงกล่าวแก่คอลิด บิน อัล-วะลีด ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ ว่า "โอ้คอลิด นี่ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าได้มาหาเจ้าแล้วพร้อมกับกองทหารม้า" คอลิด ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ จึงกล่าวว่า "ฉันคือดาบของอัลลอฮ์และดาบของรอซูลของพระองค์" และในวันนั้นเอง เขาจึงได้ชื่อว่า "ดาบของอัลลอฮ์" เขากล่าวว่า "โอ้รอซูลของอัลลอฮ์ โปรดส่งข้าพระองค์ไปยังที่ใดก็ตามที่ท่านประสงค์" ท่านจึงส่งเขาพร้อมกับกองทหารม้า เขาได้เผชิญหน้ากับอักเราะมะฮ์ในหุบเขา และได้ทำให้เขาพ่ายแพ้จนต้องหนีเข้าไปในกำแพงของมักกะฮ์ แล้วเขากลับมาอีกครั้งในครั้งที่สอง และทำให้เขาพ่ายแพ้จนต้องหนีเข้าไปในกำแพงของมักกะฮ์ แล้วเขากลับมาอีกครั้งในครั้งที่สาม และทำให้เขาพ่ายแพ้จนต้องหนีเข้าไปในกำแพงของมักกะฮ์ แล้วอัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงประทานอายะฮ์ลงมาว่า "และพระองค์คือผู้ทรงระงับมือของพวกเขาจากพวกเจ้า และมือของพวกเจ้าจากพวกเขา ณ ท้องที่มักกะฮ์..." จนถึงพระดำรัสของพระองค์ตะอาลาที่ว่า "...การลงโทษอันเจ็บปวด" เขากล่าวว่า: ดังนั้นอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล จึงทรงระงับท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จากการโจมตีพวกเขา หลังจากที่พระองค์ทรงประทานชัยชนะแก่ท่านเหนือพวกเขา ก็เพราะมีมุสลิมบางส่วนที่หลงเหลืออยู่ที่นั่น โดยเกรงว่าม้าศึกจะเหยียบย่ำพวกเขา และอิบนุ อบี ฮาติมได้รายงานจากอิบนุ อับซา ในทำนองเดียวกัน

และในสายรายงานนี้มีข้อควรพิจารณา เพราะว่าไม่น่าจะเป็นเหตุการณ์ในปีอัล-ฮุดัยบียะฮ์ได้ เนื่องจากคอลิด ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ ยังไม่ได้เข้ารับอิสลามในเวลานั้น ทว่าในวันนั้นเขายังเป็นผู้ลาดตระเวนให้กับพวกมุชริก ดังที่มีหลักฐานแน่นอนในหะดีษเศาะฮีห์ และก็ไม่น่าจะเป็นในอุมเราะฮ์อัล-กอฎอ (การทำอุมเราะฮ์ชดเชย) ได้ เพราะพวกเขาได้ทำสัญญากับท่าน โดยตกลงว่าท่านจะมาในปีถัดไปเพื่อทำอุมเราะฮ์และพำนักในมักกะฮ์เป็นเวลาสามวัน และเมื่อท่าน ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เดินทางมาถึง พวกเขาไม่ได้ขัดขวางท่าน ไม่ได้ทำสงคราม และไม่ได้สู้รบกับท่าน หากมีผู้กล่าวว่า นี่น่าจะเป็นในวันพิชิตมักกะฮ์ (ฟัตฮุลมักกะฮ์) คำตอบคือ มันก็ไม่น่าจะเป็นในวันพิชิตมักกะฮ์ได้เช่นกัน เพราะในปีที่พิชิตมักกะฮ์ ท่านไม่ได้นำสัตว์พลี (ฮัดยู) มาด้วย ทว่าท่านมาในฐานะผู้ทำสงครามและผู้สู้รบพร้อมกับกองทัพอันเกรียงไกร ดังนั้นสายรายงานนี้จึงมีความคลาดเคลื่อน และมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นในนั้น ควรได้ใคร่ครวญ และอัลลอฮ์ทรงรู้ดียิ่ง

และอิบนุ อิสฮากได้กล่าวว่า: ได้มีผู้รายงานแก่ฉันจากผู้ที่ฉันไม่ตำหนิ จากอักเราะมะฮ์ ทาสของอิบนุ อับบาส ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุมา กล่าวว่า: แท้จริงพวกกุเรชได้ส่งชายสี่สิบหรือห้าสิบคนจากพวกเขา และสั่งพวกเขาให้ลาดตระเวนรอบค่ายของรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เพื่อจะจับกุมผู้ใดผู้หนึ่งจากเหล่าสหายของท่าน พวกเขาจึงถูกจับกุมตัวมา แล้วถูกนำมาหาท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ท่านก็ได้อภัยโทษพวกเขาและปล่อยตัวพวกเขาไป ทั้งๆ ที่พวกเขาได้ขว้างก้อนหินและลูกธนูมายังค่ายของท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม อิบนุ อิสฮากกล่าวว่า: และเกี่ยวกับเรื่องนี้ อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงประทานอายะฮ์ลงมาว่า "และพระองค์คือผู้ทรงระหัตมือของพวกเขาจากพวกเจ้า และมือของพวกเจ้าจากพวกเขา" จนจบอายะฮ์

และก็อตาดะฮ์ได้กล่าวว่า: มีผู้เล่าให้เราฟังว่า มีชายคนหนึ่งชื่อ อิบนุ ซุนัยม ได้แอบมองจากช่องเขาแห่งอัล-ฮุดัยบียะฮ์ แล้วพวกมุชริกได้ยิงเขาด้วยลูกธนูจนเขาเสียชีวิต ดังนั้นท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงได้ส่ง...

พระเจ้าทรงยับยั้งมือพวกเขาจากพวกเจ้า และทรงยับยั้งมือพวกเจ้าจากพวกเขา ณ ใจกลางมักกะฮ์ หลังจากที่พวกเขาได้ทำร้ายบรรดาสหายของท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และได้ทรมานพวกเขาในเมืองมักกะฮ์ จากนั้นท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ก็ได้อพยพมายังมะดีนะฮ์ และได้มีสงครามระหว่างท่านกับพวกเขา ท่านได้ส่งกองทหารม้าไปยังพวกเขา และพวกเขาก็นำตัวผู้ปฏิเสธศรัทธาจำนวนสิบสองคนมาหาท่าน ท่านได้ถามพวกเขาว่า "พวกท่านมีพันธสัญญาอะไรกับฉันหรือไม่? พวกท่านมีข้อตกลงคุ้มครองอะไรกับฉันหรือไม่?" พวกเขาตอบว่า "ไม่มี" ดังนั้นท่านจึงปล่อยพวกเขาไป และอัลลอฮ์ตะอาลาได้ทรงประทานอายะฮ์นี้ลงมาในเรื่องนั้น ความว่า "และพระองค์คือผู้ทรงยับยั้งมือพวกเขาจากพวกเจ้า และทรงยับยั้งมือพวกเจ้าจากพวกเขา" (จนจบอายะฮ์)

พระองค์ผู้ทรงสูงสุดตรัสบอกเล่าถึงพวกปฏิเสธศรัทธาจากหมู่มุชริกีนอาหรับแห่งกุเรชและผู้ที่ร่วมเป็นพันธมิตรสนับสนุนพวกเขาในการต่อต้านรอซูลของอัลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัมว่า "พวกเขาคือบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธา" หมายถึงพวกเขาคือผู้ปฏิเสธศรัทธาโดยเฉพาะ ไม่ใช่ผู้อื่น "และขัดขวางพวกเจ้าจากมัสยิดอัลฮะรอม" ทั้งๆ ที่พวกเจ้ามีสิทธิ์ในมันมากกว่า และพวกเจ้าคือผู้ที่ควรเป็นเจ้าของมันโดยแท้จริงในความเป็นจริง "และขัดขวางสัตว์พลี (อัลฮัดยู) ไม่ให้ถึงสถานที่ของมัน" หมายถึงพวกเขาขัดขวางสัตว์พลีไม่ให้ไปถึงสถานที่พลีของมัน และนี่คือส่วนหนึ่งจากการละเมิดและความดื้อดึงของพวกเขา โดยสัตว์พลีนั้นมีจำนวนเจ็ดสิบตัวอูฐ ดังที่จะได้กล่าวต่อไป อินชาอัลลอฮ์ ตะอาลา และพระดำรัสของพระผู้ทรงเกรียงไกรว่า "และหากมิใช่เพราะบรรดาชายผู้ศรัทธาและบรรดาหญิงผู้ศรัทธา" หมายถึงผู้ที่อยู่ในหมู่พวกเขา ผู้ปกปิดการศรัทธาของตนและซ่อนเร้นมัน เนื่องจากหวาดกลัวต่อชีวิตของตนจากกลุ่มชนของพวกเขา แน่นอนเราก็จะให้อำนาจแก่พวกเจ้าเหนือพวกเขา แล้วพวกเจ้าก็จะฆ่าพวกเขาและทำลายล้างพวกเขาอย่างราบคาบ แต่ท่ามกลางพวกเขานั้นมีกลุ่มชนจากบรรดาผู้ศรัทธาชายและหญิงซึ่งพวกเจ้าไม่รู้จักในสถานการณ์ของการฆ่าฟัน และด้วยเหตุนี้พระผู้ทรงสูงสุดจึงตรัสว่า "โดยที่พวกเจ้าไม่รู้จักพวกเขา พวกเจ้าจะเหยียบย่ำพวกเขา แล้วความผิดและความเสียหายจะเกิดขึ้นแก่พวกเจ้าจากพวกเขา" หมายถึงบาปและโทษ "โดยปราศจากความรู้ เพื่อที่อัลลอฮ์จะทรงให้ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ได้เข้าอยู่ในความเมตตาของพระองค์" หมายถึงพระองค์ทรงเลื่อนการลงโทษพวกเขาเพื่อจะได้ช่วยผู้ศรัทธาออกมาจากหมู่พวกเขา และเพื่อที่หลายคนในหมู่พวกเขาจะได้หันกลับสู่อิสลาม ต่อมาพระผู้ทรงจำเริญและสูงสุดตรัสว่า "หากพวกเขาแยกออกจากกัน" หมายถึงหากผู้ปฏิเสธศรัทธาแยกตัวออกจากผู้ศรัทธาที่อยู่ท่ามกลางพวกเขา "แน่นอนเราก็จะลงโทษบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาในหมู่พวกเขาด้วยการลงโทษอันเจ็บปวด" หมายถึงเราก็จะให้อำนาจแก่พวกเจ้าเหนือพวกเขา แล้วพวกเจ้าก็จะฆ่าพวกเขาอย่างย่อยยับ อัลฮาฟิซอบุลกอซิม อัฏ-ฏ็อบรอนีย์ได้บันทึกว่า อบุซซุนบาอ์ เราฮ์ บิน อัลฟัรจ์ได้บอกเล่าแก่เรา อับดุรเราะฮ์มาน บิน อบี อิบาด อัลมักกีย์ได้บอกเล่าแก่เรา อับดุรเราะฮ์มาน บิน อับดิลลาฮ์ บิน ซะอัด มะวลาของบะนีฮาชิมได้บอกเล่าแก่เรา ฮุญร์ บิน คอลัฟได้กล่าวว่า ฉันได้ยินอับดุลลอฮ์ บิน อัมร์กล่าวว่า ฉันได้ยินจุนัยด์ บิน ซุบัยอ์กล่าวว่า ฉันได้ต่อสู้ร่วมกับรอซูลของอัลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ในตอนต้นวันในฐานะผู้ปฏิเสธศรัทธา และได้ต่อสู้ร่วมกับท่านในตอนปลายวันในฐานะผู้ศรัทธา และเกี่ยวกับเรานี้เองที่โองการ "และหากมิใช่เพราะบรรดาชายผู้ศรัทธาและบรรดาหญิงผู้ศรัทธา" ได้ถูกประทานลงมา เขากล่าวว่า เรามีเก้าคน เป็นชายเจ็ดคนและหญิงสองคน จากนั้นท่านได้รายงานมันอีกทางหนึ่งจากมุฮัมมัด บิน อิบาด อัลมักกีย์ โดยมีเนื้อหาดังกล่าว และในนั้นกล่าวว่า จากอบูจุมอะฮ์ จุนัยด์ บิน ซุบัยอ์ แล้วท่านก็ระบุเรื่องดังกล่าว แต่ที่ถูกต้องคือ อบูญะอ์ฟัร ฮะบีบ บิน ซิบาอ์ และอิบนุอบีฮาติมได้รายงานมันจากหะดีษของฮุญร์ บิน คอลัฟ โดยมีเนื้อหาดังกล่าว และกล่าวว่า เรามีสามชายและเก้าหญิง และเกี่ยวกับเรานี้เองที่โองการ "และหากมิใช่เพราะบรรดาชายผู้ศรัทธาและบรรดาหญิงผู้ศรัทธา" ได้ถูกประทานลงมา และอิบนุอบีฮาติมได้กล่าวว่า อะลี บิน อัลฮุซัยนฺได้บอกเล่าแก่เรา มุฮัมมัด บิน อิสมาอีล อัลบุคอรีย์ได้บอกเล่าแก่เรา อับดุลลอฮ์ บิน อุษมาน บิน จับละฮ์ได้บอกเล่าแก่เรา จากอบูฮัมซะฮ์ จากอัฏอ์ จากสะอีด บิน ญุบัยร์ จากอิบนุอับบาส เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุมา เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ ตะอาลาที่ว่า "หากพวกเขาแยกออกจากกัน แน่นอนเราก็จะลงโทษบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาในหมู่พวกเขาด้วยการลงโทษอันเจ็บปวด" ท่านกล่าวว่า หากผู้ปฏิเสธศรัทธาแยกตัวออกจากผู้ศรัทธา แน่นอนอัลลอฮ์ก็จะทรงลงโทษพวกเขาด้วยการลงโทษอันเจ็บปวด โดยให้พวกเจ้าได้ฆ่าพวกเขา

"เมื่อบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาได้ก่อให้เกิดในจิตใจของพวกเขาความหึงหวง ความหึงหวงแห่งยุคอนารยะ" และนั่นคือเมื่อพวกเขาปฏิเสธที่จะเขียน "ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเมตตาเสมอ" และปฏิเสธที่จะเขียน "นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด เราะซูลของอัลลอฮฺ ได้ตกลงไว้" "ดังนั้นอัลลอฮฺจึงทรงประทานความสงบมั่นของพระองค์แก่รอซูลของพระองค์และแก่บรรดาผู้ศรัทธา และทรงให้พวกเขายึดมั่นในคำแห่งความยำเกรง" ซึ่งคือคำกล่าวว่า "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ" ดังที่อิบนุ จะรีรได้กล่าวไว้ และอับดุลลอฮฺ บิน อัล-อิมาม อะหมัดได้เล่าว่า: ฮะซัน บิน กุซออะฮฺ อะบู อะลี อัล-บัศรีย์ได้เล่าแก่เรา, สุฟยาน บิน ฮะบีบได้เล่าแก่เรา, ชุอ์บะฮฺได้เล่าจาก ษัวร์ จากบิดาของเขา จากอัฏ-ฏุฟัยล์ (หมายถึง อิบนุ อะบี บิน กะอฺบ์) จากบิดาของเขา เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ ว่าเขาได้ยินเราะซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: "ทรงให้พวกเขายึดมั่นในคำแห่งความยำเกรง" – เขากล่าว – นั่นคือ "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ" และเช่นเดียวกันอัต-ติรมีซีย์ได้รายงานจากอัล-ฮะซัน บิน กุซออะฮฺ และกล่าวว่าเป็นหะดีษเฆาะรีบ (แปลก) เราไม่รู้จักมันนอกจากจากหะดีษของเขา และฉันได้ถามอบู ซุรอ์อะฮฺเกี่ยวกับมัน เขาก็ไม่รู้จักมันนอกจากจากสายรายงานนี้ และอิบนุ อบี ฮาติมได้เล่าว่า: อะหมัด บิน มันซูร์ อัร-รามาดีย์ได้เล่าแก่เรา, อับดุลลอฮฺ บิน ศอลิห์ได้เล่าแก่ฉัน, อัล-ลายษ์ได้เล่าแก่ฉัน, อับดุรเราะฮฺมาน บิน คอลิดได้เล่าจากอิบนุ ชิฮาบ จากสะอีด บิน อัล-มุซัยยับ ว่า อบู ฮุร็อยเราะฮฺ เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ ได้แจ้งแก่เขาว่าเราะซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: "ฉันถูกใช้ให้ต่อสู้กับผู้คนจนกว่าพวกเขาจะกล่าวว่า 'ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ' ดังนั้นผู้ใดกล่าวว่า 'ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ' เขาก็ได้ปกป้องทรัพย์สินและชีวิตของเขาจากฉัน เว้นแต่ด้วยสิทธิอันชอบธรรมของมัน (เช่น การลงโทษตามบทบัญญัติ) และการชำระบัญชีของเขาอยู่ที่อัลลอฮฺผู้ทรงเกรียงไกรผู้ทรงเกียรติ" และอัลลอฮฺผู้ทรงเกรียงไกรผู้ทรงเกียรติได้ทรงประทานลงมาในคัมภีร์ของพระองค์ และได้ทรงกล่าวถึงกลุ่มชนหนึ่ง แล้วตรัสว่า: "แท้จริงพวกเขาเมื่อถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า 'ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ' พวกเขาก็หยิ่งผยอง" และพระองค์ผู้ทรงเกียรติผู้ทรงได้รับการสรรเสริญตรัสว่า: "และทรงให้พวกเขายึดมั่นในคำแห่งความยำเกรง และพวกเขาสมควรกับมันและเป็นผู้มีสิทธิในมันมากที่สุด" และนั่นคือ "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ มุฮัมมัดคือเราะซูลของอัลลอฮฺ" แล้วพวกเขาก็หยิ่งผยองต่อมัน และบรรดามุชริกีนได้หยิ่งผยองต่อมันในวันอัล-ฮุดัยบียะฮฺ ดังนั้นเราะซูลของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงได้ทำสัญญากับพวกเขาในเรื่องการกำหนดระยะเวลา และเช่นเดียวกันอิบนุ จะรีรได้รายงานด้วยข้อความเพิ่มเติมเหล่านี้จากหะดีษของอัซ-ซุฮ์รี และโดยปรากฏ มันถูกแทรกมาจากคำพูดของอัซ-ซุฮ์รี และอัลลอฮฺทรงรู้ดียิ่ง และมุญาฮิดกล่าวว่า: คำแห่งความยำเกรงคือการอัล-อิคลาศ (การบริสุทธิ์ใจ) และอัตออ์ บิน อบี รอบาฮฺกล่าวว่า: มันคือ "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ พระองค์เพียงผู้เดียว ไม่มีภาคีใดสำหรับพระองค์ อำนาจอธิปไตยเป็นของพระองค์ และการสรรเสริญเป็นของพระองค์ และพระองค์เป็นผู้ทรงอานุภาพเหนือทุกสิ่ง" และยูนุส บิน บุกัยร์ได้รายงานจากอิบนุ อิสฮาก จากอัซ-ซุฮ์รี จาก อุรวะฮฺ จากอัล-มิสวัร: "และทรงให้พวกเขายึดมั่นในคำแห่งความยำเกรง" เขากล่าวว่า: "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ พระองค์เพียงผู้เดียว ไม่มีภาคีใดสำหรับพระองค์" และอัษ-เษารีย์ได้รายงานจากสะละมะฮฺ บิน กุฮัยล์ จาก อุบัยยะฮฺ บิน ริบอี จาก อะลี เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุ: "และทรงให้พวกเขายึดมั่นในคำแห่งความยำเกรง" เขากล่าวว่า: "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ และอัลลอฮฺทรงเกรียงไกรยิ่ง" และเช่นเดียวกันอิบนุ อุมัร เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุมา ได้กล่าว และอะลี บิน อบี ฏอลฮะฮฺได้รายงานจากอิบนุ อับบาส เราะฎิยัลลอฮฺ อันฮุมา เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่ง: "และทรงให้พวกเขายึดมั่นในคำแห่งความยำเกรง" เขากล่าวว่า: หมายถึงคำปฏิญาณว่า "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ" และมันคือหัวหน้าของความยำเกรงทั้งมวล และสะอีด บิน จุบัยร์กล่าว: "และทรงให้พวกเขายึดมั่นในคำแห่งความยำเกรง" เขากล่าวว่า: "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ และการญิฮาดในทางของพระองค์" และอัตออ์ อัล-คุรอซานีย์กล่าวว่า: มันคือ "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ มุฮัมมัดคือเราะซูลของอัลลอฮฺ" และอับดุลลอฮฺ บิน อัล-มุบารักได้รายงานจาก

มะอ์มัร รายงานจากอัซซุฮ์รี เกี่ยวกับอายะฮ์ "และพระองค์ทรงให้พวกเขายึดมั่นในถ้อยคำแห่งความยำเกรง" (อัล-ฟัตฮ์ 48:26) กล่าวว่า (หมายถึง) "ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเมตตาเสมอ" และกะอ์ดะฮ์กล่าวเกี่ยวกับ "และพระองค์ทรงให้พวกเขายึดมั่นในถ้อยคำแห่งความยำเกรง" ว่า (หมายถึง) "ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ" ส่วน "และพวกเขาคือผู้ที่สมควรต่อมันและเป็นเจ้าของมันมากที่สุด" นั้น หมายถึงบรรดามุสลิมเป็นผู้ที่สมควรต่อมันและเป็นเจ้าของมันมากที่สุด และ "และอัลลอฮฺทรงรอบรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง" หมายถึงพระองค์ทรงรู้ดีว่าใครสมควรได้รับความดีและใครสมควรได้รับความชั่ว

และอัน-นะซาอีได้รายงานว่า เขาเล่าว่า อิบรอฮีม บิน ซะอีด เล่าให้เราฟังว่า ชะบาบะฮ์ บิน ซุวาร เล่าให้เราฟัง จาก อบี รุซัยน์ จาก อับดุลลอฮ์ บิน อัล-อะลา อิบนุ ซับร์ จาก บุชร์ บิน อุบัยดิลลาฮ์ จาก อบี อิดรีส จาก อุบัยย์ บิน กะอ์บ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ว่าเขาเคยอ่านอายะฮ์ (ในสูเราะฮ์อัล-ฟัตฮ์) ว่า "จงรำลึกขณะที่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาได้ก่อให้เกิดในจิตใจของพวกเขาความหึงหวง ความหึงหวงแห่งยุคอวิชชา และหากพวกเจ้าได้หึงหวงเช่นเดียวกับที่พวกเขาหึงหวงแล้ว แน่นอนมัสยิดอัลฮะรอมก็ย่อมเสียหาย" (อัล-ฟัตฮ์ 48:25) เรื่องนี้ทราบถึงอุมัร เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ท่านจึงกล่าวตำหนิเขาอย่างรุนแรง อุบัยย์จึงกล่าวว่า "แท้จริงท่านก็รู้ดีว่าฉันเคยเข้าไปหาท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และท่านได้สอนฉันจากสิ่งที่อัลลอฮ์ตะอาลาได้ทรงสอนท่าน" อุมัร เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ จึงกล่าวว่า "มิใช่เช่นนั้น เจ้าเป็นผู้มีความรู้และมีอัลกุรอาน จงอ่านและสอนจากสิ่งที่อัลลอฮ์ตะอาลาและรอซูลของพระองค์ได้สอนเจ้าเถิด"

และนี่คือการกล่าวถึงหะดีษต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเล่าของอัล-ฮุดัยบียะฮ์และเรื่องของการสงบศึก

อิมามอะหมัดได้รายงานว่า เขาเล่าว่า ยะซีด บิน ฮารูน เล่าให้เราฟังว่า มุฮัมมัด บิน อิสฮาก บิน ยะซาร แจ้งแก่เราจากอัซซุฮ์รี จาก อุรวะฮ์ บิน อัซ-ซุบัยร์ จาก อัล-มิสวัร บิน มัคฺรอมะฮ์ และมัรวาน บิน อัล-ฮะกัม เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา กล่าวว่า ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ออกเดินทางโดยมีเจตนาจะไปทำอุมเราะฮ์ (เยี่ยมเยือนบัยตุลลอฮ์) มิได้ตั้งใจจะทำสงคราม และท่านได้นำสัตว์พลี (ฮัดยู) จำนวนเจ็ดสิบตัวไปด้วย โดยมีผู้คนร่วมทางเจ็ดร้อยคน ดังนั้นสัตว์พลีแต่ละตัวจึงแทนสิบคน และท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ออกเดินทางจนเมื่อท่านถึงอัสฟาน ท่านก็ได้พบกับบุชร์ บิน สุฟยาน อัล-กะอ์บี ซึ่งกล่าวว่า "โอ้ท่านรอซูลุลลอฮ์ นี่คือชาวกุเรช พวกเขาได้ยินข่าวการเดินทางของท่านแล้ว พวกเขาจึงออกมาต้อนรับพร้อมกับบรรดาสตรีและเด็กๆ ที่สวมหนังเสือ โดยพวกเขาได้สาบานต่ออัลลอฮ์ตะอาลาว่าจะไม่ยอมให้ท่านเข้าเมือง (มักกะฮ์) ด้วยกำลังเป็นอันขาด และนี่คือคอลิด บิน อัล-วะลีดอยู่กับกองม้าของพวกเขา โดยพวกเขาได้ส่งเขามาล่วงหน้าถึงกะราอุล-เฆาะมีม"

ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงกล่าวว่า "โอ้ความวิบัติแห่งชาวกุเรช สงครามได้คร่าพวกเขาไปแล้ว อะไรจะเกิดขึ้นกับพวกเขาหากพวกเขาปล่อยให้ฉันอยู่กับส่วนอื่นๆ ของมนุษย์? หากพวกเขาสามารถเอาชนะฉันได้ นั่นก็เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ และหากอัลลอฮ์ตะอาลาทรงให้ฉันมีชัย พวกเขาก็จะเข้ารับอิสลามในสภาพที่ครบครัน และหากพวกเขาไม่ทำเช่นนั้น พวกเขาก็จะต่อสู้ และพวกเขาก็มีกำลัง แล้วพวกท่านคิดว่าชาวกุเรชคิดอย่างไร? ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ฉันจะยังคงต่อสู้กับพวกเขาในสิ่งที่อัลลอฮ์ตะอาลาได้ส่งฉันมา จนกว่าอัลลอฮ์ผู้ทรงเกรียงไกรจะทรงให้ฉันมีชัย หรือกระดูกคอนี้จะขาดออกจากกัน"

แล้วท่านได้สั่งผู้คนให้เดินทางไปทางขวา ผ่านบริเวณหลังอัล-ฮัมฎ์ ไปตามเส้นทางที่นำออกสู่ชะนียะฮ์อัล-มาราร และอัล-ฮุดัยบียะฮ์ ซึ่งอยู่ด้านล่างของมักกะฮ์ ท่านกล่าวว่า ท่านจึงนำกองทัพไปตามเส้นทางนั้น เมื่อกองม้าของชาวกุเรชเห็นฝุ่นจากกองทัพที่เบี่ยงออกจากเส้นทางของพวกเขา พวกเขาก็รีบควบม้ากลับไปหาชาวกุเรช

ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้เดินทางออกไปจนเมื่อท่านเดินทางผ่านชะนียะฮ์อัล-มาราร อูฐของท่านก็หยุดนั่งลง ผู้คนจึงกล่าวว่า "มันดื้อแล้ว" ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงกล่าวว่า "มันไม่ได้ดื้อ และนั่นไม่ใช่ลักษณะของมัน แต่มันถูกยับยั้งโดยผู้ยับยั้งช้าง (กองทัพอับเราะฮะฮ์) ไม่ให้เข้าไปมักกะฮ์"

และอัลลอฮ์ทรงสาบานว่า วันนี้ชาวกุเรชจะไม่เรียกร้องจากฉันในเรื่องใดก็ตามที่พวกเขาขอให้ฉันเชื่อมสัมพันธ์เครือญาติ เว้นแต่ฉันจะมอบสิ่งนั้นให้แก่พวกเขา” แล้วท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวแก่ผู้คนว่า “จงลงไป (ตั้งค่ายพัก)” พวกเขากล่าวว่า โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ในหุบเขาไม่มีน้ำสำหรับให้ผู้คนลงไปพักอาศัยเลย ดังนั้นท่านเราะซูลุลลอฮ์จึงดึงลูกศรหนึ่งออกจากซองศรของท่าน แล้วมอบให้ชายคนหนึ่งจากเหล่าศอฮาบะห์ของท่าน เขาจึงลงไปในบ่อน้ำบ่อหนึ่งจากบ่อเหล่านั้น แล้วปักมันลงไป น้ำก็พลุ่งขึ้นมาจนกระทั่งผู้คนต่างตักน้ำไปดื่มจนอิ่มหนำสำราญ

เมื่อท่านเราะซูลุลลอฮ์ทรงสงบลง ก็ปรากฏว่าบะดีล บิน วัรกออ์พร้อมกับชายกลุ่มหนึ่งจากเผ่าคุซาอะฮ์ได้มาหา ท่านจึงกล่าวแก่พวกเขาเช่นเดียวกับที่กล่าวกับบิชร์ บิน สุฟยาน พวกเขาจึงกลับไปหาชาวกุเรช แล้วกล่าวว่า โอ้หมู่ชนกุเรชเอ๋ย พวกท่านกำลังรีบร้อนต่อมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม มุฮัมมัดไม่ได้มาทำสงคราม หากแต่เขามาเยี่ยมเยือนบ้านหลังนี้ (กะอ์บะฮ์) โดยให้ความเคารพต่อสิทธิของมัน พวกเขาจึงกล่าวหาพวกเขา (ว่าอาจไม่จริงใจ)

มุฮัมมัด บิน อิสฮาก กล่าวว่า อัซซุฮ์รีได้กล่าวว่า และเผ่าคุซาอะฮ์นั้นเป็นแหล่งที่ปรึกษาที่ซื่อสัตย์ของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ทั้งผู้ที่ยังเป็นมุชริกและผู้ที่เข้ารับอิสลาม พวกเขาไม่ปิดบังเรื่องใดๆ ที่เกิดขึ้นในมักกะฮ์จากท่านเราะซูลุลลอฮ์เลย พวกเขากล่าวว่า และหากเขา (มุฮัมมัด) มาเพื่อจุดประสงค์นั้นจริง ก็ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ว่า เขาจะไม่มีวันเข้าเมืองนี้โดยใช้กำลังเหนือเราได้เลย และชาวอาหรับจะต้องไม่พูดถึงเรื่องนี้อย่างแน่นอน

แล้วพวกเขาก็ส่งมุกริซ บิน ฮัฟส์ ซึ่งเป็นหนึ่งในวงศ์วานของบานี อามิร บิน ลุอ์อี ไปหาท่าน เมื่อท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เห็นเขา ท่านก็กล่าวว่า “นี่คือชายผู้ละเมิดสัญญา” เมื่อเขาไปถึงท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ท่านเราะซูลุลลอฮ์ได้พูดกับเขาในทำนองเดียวกันกับที่ท่านได้พูดกับสหายของท่าน แล้วเขาก็กลับไปหาชาวกุเรช และแจ้งพวกเขาถึงสิ่งที่ท่านเราะซูลุลลอฮ์ได้กล่าวแก่เขา

พวกเขาจึงส่งอัล-ฮุลัยส บิน อัลกอมะฮ์ อัล-กินานี ซึ่งในวันนั้นเป็นหัวหน้าของกลุ่มอะฮาบีช (กลุ่มพันธมิตรจากเผ่าต่างๆ) ไปหาท่าน เมื่อท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เห็นเขา ท่านกล่าวว่า “คนนี้มาจากกลุ่มชนที่เคร่งครัดในศาสนา (ยึดมั่นในความบริสุทธิ์ของอัลกะอ์บะฮ์) ดังนั้น จงปล่อยสัตว์พลี (อัลฮัดยู) ออกไปเถิด” เมื่อเขาเห็นสัตว์พลีเดินสวนทางมายังเขา จากเชิงเขาด้านหนึ่ง โดยมีเครื่องประดับคอ และขนของมันหลุดร่วงเนื่องจากถูกกักขังอยู่นานจากสถานที่ของมัน เขาก็กลับไปโดยไม่ได้ไปถึงท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เนื่องจากความยำเกรงต่อสิ่งที่เขาเห็น แล้วเขากล่าวว่า โอ้หมู่ชนกุเรชเอ๋ย แท้จริงฉันได้เห็นสิ่งที่ไม่อนุญาตให้ขัดขวางสัตว์พลีที่มีเครื่องประดับคอ ขนของมันหลุดร่วงเนื่องจากถูกกักขังอยู่นานจากสถานที่ของมัน พวกเขากล่าวว่า นั่งลงซะ เธอเป็นเพียงชาวเบดูอินที่ไม่มีความรู้

พวกเขาจึงส่งอุรวะฮ์ บิน มะอ์ศูด อัษ-ษะกะฟี ไปหาท่าน เขากล่าวว่า โอ้หมู่ชนกุเรชเอ๋ย แท้จริงฉันได้เห็นสิ่งที่พวกท่านประสบจากการส่งคนไปหามุฮัมมัด เมื่อเขามาหาพวกท่าน คือการถูกดุด่าและใช้คำพูดหยาบคาย และพวกท่านก็รู้ดีว่าฉันเป็นผู้ที่พวกท่านรัก และฉันก็เป็นผู้รักพวกท่าน และฉันได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับพวกท่าน ฉันจึงรวบรวมผู้ที่เชื่อฟังฉันจากหมู่ชนของฉัน แล้วฉันก็มาที่นี่ เพื่อที่ฉันจะได้ปลอบโยนพวกท่านด้วยตัวของฉันเอง พวกเขากล่าวว่า ท่านพูดจริง ท่านไม่ใช่ผู้ที่เราต้องสงสัยในหมู่พวกเรา

เขาจึงออกเดินทางจนกระทั่งมาถึงท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แล้วนั่งลงต่อหน้าท่าน แล้วกล่าวว่า โอ้มุฮัมมัด ท่านได้รวบรวมผู้คนชั้นต่ำ แล้วนำพวกเขามายังบ้านเกิดเมืองนอนของท่าน เพื่อทำลายมัน (หมายถึงกุเรช) ชาวกุเรชได้ออกมาพร้อมกับผู้หญิงและเด็กๆ ที่ยังอยู่ในอ้อมกอด พวกเขาได้สวมหนังเสือดาว โดยให้สัตยาบันต่ออัลลอฮ์ผู้ทรงเกรียงไกรว่า พวกท่านจะไม่มีวันเข้าเมืองนั้น (มักกะฮ์) โดยใช้กำลังเหนือพวกเขาได้เลย และขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ฉันเห็นพวกเหล่านี้ (หมายถึงผู้ติดตามท่าน) จะแตกพ่ายไปจากท่านในวันพรุ่งนี้แน่นอน

ขณะนั้น ท่านอบูบักร์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กำลังนั่งอยู่ข้างหลังท่านเราะซูลุลลอฮ์

อัลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงตรัสว่า "พวกเจ้ากำลังจะเปิดเผยเรื่องนั้นจากฉันหรือ?" เขาถามว่า "นี่ใครนะ โมฮัมหมัด?" ท่านร่อซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ตรัสว่า "นี่คือ อิบนุ อะบี กุฮาฟะฮ์" เขากล่าวว่า "ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ หากไม่ใช่เพราะบุญคุณที่ท่านเคยมีต่อฉัน ฉันคงตอบแทนท่านแล้ว แต่ตอนนี้ด้วยบุญคุณนี้ (ฉันจึงไม่ทำร้าย)" จากนั้นเขาก็เอื้อมมือมาจับเคราแห่งร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ขณะที่อัล-มุฆีเราะฮ์ บิน ชุอ์บะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮู ยืนเฝ้าอยู่ใกล้ศีรษะของท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม พร้อมอาวุธเหล็ก เขากล่าวว่า: แล้วเขาก็ตีมือของเขา (สุฮัยล์) แล้วกล่าวว่า "ถอนมือเจ้าออกจากเคราแห่งร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก่อนที่ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ มันจะไปไม่ถึงเจ้า!" เขา (สุฮัยล์) กล่าวว่า "ความหายนะจงมีแก่เจ้า! เจ้าหยาบคายและแข็งกร้าวจริงๆ" ท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็ทรงยิ้ม แล้วเขาถามว่า "นี่ใครนะ โมฮัมหมัด?" ท่านร่อซูล ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ตรัสว่า "นี่คือลูกพี่ลูกน้องของเจ้า อัล-มุฆีเราะฮ์ บิน ชุอ์บะฮ์" เขากล่าวว่า "โอ้ ผู้ทรยศ! และเจ้าล้างความโสมมของเจ้าได้เมื่อวานนี้เองไม่ใช่หรือ?" จากนั้นท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็ตรัสกับเขาด้วยเช่นเดียวกับที่ตรัสกับสหายของท่าน และแจ้งเขาว่าท่านไม่ได้มาด้วยเจตนาจะทำสงคราม เขากล่าวว่า: แล้วเขาก็ลุกจากที่ประทับของท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม โดยได้เห็นสิ่งที่สหายของท่านปฏิบัติต่อท่าน ไม่ว่าจะเป็นการอาบน้ำละหมาด ทุกครั้งที่ท่านอาบน้ำละหมาด พวกเขาก็รีบแย่งชิงน้ำที่ท่านใช้ ไม่ว่าจะเป็นการบ้วนน้ำลาย ทุกครั้งที่ท่านบ้วนน้ำลาย พวกเขาก็รีบแย่งชิงมันไป และไม่ว่าจะเป็นเส้นผมของท่านที่ร่วงหล่น พวกเขาก็เก็บเอาไว้ เขาจึงกลับไปหาพวกกุเรชและกล่าวว่า "โอ้ มวลชนกุเรชเอ๋ย แท้จริงฉันเคยไปพบจักรพรรดิ์คอสโรแห่งเปอร์เซียในราชอาณาจักรของเขา และฉันเคยไปพบจักรพรรดิ์ซีซาร์และจักรพรรดินีเนกัสชีในราชอาณาจักรของพวกเขา ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ฉันไม่เคยเห็นกษัตริย์องค์ใดเลยที่เหมือนกับมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ในการที่สหายของท่านปฏิบัติต่อท่าน และแท้จริงฉันได้เห็นกลุ่มชนผู้ที่ไม่ยอมมอบท่านให้แก่สิ่งใดเลยเป็นอันขาด พวกท่านจงตัดสินใจกันเถิด" และก่อนหน้านั้น ท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ส่งคุรอช บิน อุมัยยะฮ์ อัล-คุซาอี ไปยังมักกะฮ์ โดยให้เขาขี่อูฐของท่านที่ชื่อ อัษ-ษะอ์ลับ เมื่อเขาเข้าไปในมักกะฮ์ พวกกุเรชก็ทำร้ายอูฐตัวนั้นและต้องการจะฆ่าคุรอช แต่กลุ่มอัล-อะฮาบีชได้ห้ามปรามพวกเขา จนกระทั่งเขามายังท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แล้วท่านได้เรียกอุมัร เราะฎิยัลลอฮุอันฮู เพื่อจะส่งเขาไปยังมักกะฮ์ เขากล่าวว่า "โอ้ ร่อซูลุลลอฮ์ แท้จริงข้าพระองค์กลัวพวกกุเรชต่อชีวิตของข้าพระองค์ และที่นั่นไม่มีใครจากวงศ์ตระกูลบะนี อัดดีคนใดที่จะปกป้องข้าพระองค์ และพวกกุเรชก็รู้ดีถึงการเป็นศัตรูของข้าพระองค์ต่อพวกเขา และความแข็งกร้าวของข้าพระองค์ที่มีต่อพวกเขา แต่ข้าพระองค์จะชี้แนะท่านให้รู้จักชายผู้ที่มีเกียรติยศในเมืองนั้นมากกว่าข้าพระองค์ นั่นคือ อุษมาน บิน อัฟฟาน เราะฎิยัลลอฮุอันฮู" ท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงเรียกท่านมา แล้วส่งท่านไปแจ้งพวกเขาว่า ท่านไม่ได้มาด้วยเจตนาจะทำสงครามกับใคร แต่ทว่าท่านมาในฐานะผู้เยี่ยมเยือนบ้านหลังนี้ (กะอ์บะฮ์) ผู้ให้ความเคารพต่อความศักดิ์สิทธิ์ของมัน อุษมาน เราะฎิยัลลอฮุอันฮู จึงออกเดินทางจนกระทั่งมาถึงมักกะฮ์ แล้วอะบาน บิน สะอีด บิน อัล-อาศ ได้พบกับท่าน จึงลงจากพาหนะของเขา แล้วให้ท่านนั่งข้างหน้าและให้ท่านนั่งซ้อนท้ายหลังเขา และให้การคุ้มครองท่านจนกระทั่งท่านได้นำสารของท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ไปถึงแล้ว อุษมาน เราะฎิยัลลอฮุอันฮู จึงมุ่งหน้าไปจนกระทั่งพบกับอบูซุฟยานและบรรดาผู้นำของกุเรช แล้วได้แจ้งข่าวสารจากท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ตามที่ท่านได้รับมอบหมายมาให้พวกเขา พวกเขากล่าวแก่อุษมาน เราะฎิยัลลอฮุอันฮู ว่า "หากท่านประสงค์ที่จะทำการเฏาะวาฟรอบกะอ์บะฮ์ ก็จงเฏาะวาฟเถิด" ท่านกล่าวว่า "ฉันจะไม่ทำเช่นนั้นจนกว่าท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จะได้เฏาะวาฟก่อน" เขากล่าวว่า: และพวกกุเรชได้กักตัวท่านไว้กับพวกเขา และข่าวได้ล่วงรู้ถึงท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่าอุษมาน เราะฎิยัลลอฮุอันฮู ถูกฆ่าแล้ว

มุฮัมมัด (อิบนุ อิสฮาก) กล่าวว่า: แล้วซุฮ์รีได้เล่าให้ฉันฟังว่า กุเรชได้ส่ง สุฮัยล์ บิน อัมร์ ไป พวกเขากล่าวว่า: จงไปหามุฮัมมัดและทำสัญญาสงบศึกกับเขา และอย่าทำให้การสงบศึกนั้นอ่อนข้อให้เขา เว้นแต่เขาจะยอมกลับไปจากเราในปีนี้ เพราะโดยอัลลอฮฺแล้ว ชนอาหรับจะต้องไม่เล่าลือกันว่า เขาได้บุกเข้าเมือง (มักกะฮฺ) โดยใช้กำลังเหนือเราเป็นอันขาด ดังนั้น สุฮัยล์ บิน อัมร์ จึงไปหาท่าน (มุฮัมมัด) เมื่อรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เห็นเขา ท่านก็กล่าวว่า "พวกเขาต้องการการสงบศึกจริงๆ เมื่อพวกเขาส่งชายคนนี้มา" เมื่อเขาได้มาถึงรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ทั้งสองก็พูดคุยกันและสนทนากันยาวนาน พวกเขาถกเถียงกันจนกระทั่งบรรลุข้อตกลงสงบศึกระหว่างทั้งสองฝ่าย เมื่อเรื่องได้ตกลงกันแล้ว และไม่เหลืออะไรนอกจากการเขียนสัญญา อุมัร บิน อัล-ค็อฏฏอบ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ ได้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วไปหาอะบู บักร์ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ และกล่าวว่า: โอ้อะบู บักร์ เขา (มุฮัมมัด) ไม่ใช่รอซูลของอัลลอฮฺดอกหรือ? และพวกเราไม่ใช่ผู้ศรัทธาดอกหรือ? และพวกเขา (กุเรช) ไม่ใช่ผู้ตั้งภาคีดอกหรือ? ท่าน (อะบู บักร์) ตอบว่า: แน่นอน (เขาเป็นรอซูล พวกเราเป็นผู้ศรัทธา และพวกเขาเป็นผู้ตั้งภาคี) อุมัรกล่าวว่า: แล้วทำไมเราจึงต้องยอมรับความต่ำต้อยในศาสนาของเราเล่า? อะบู บักร์ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ ตอบว่า: จงยึดมั่นกับจุดยืนของเขา (รอซูล) ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ใด เพราะแท้จริงฉันขอเป็นพยานว่าเขาเป็นรอซูลของอัลลอฮฺ อุมัร เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวว่า: และฉันก็ขอเป็นพยานเช่นกัน แล้วเขาก็ไปหารอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และกล่าวว่า: โอ้รอซูลุลลอฮฺ พวกเราไม่ใช่ผู้ศรัทธาดอกหรือ? และพวกเขาไม่ใช่ผู้ตั้งภาคีดอกหรือ? ท่าน ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ตอบว่า: "ใช่แล้ว" อุมัรกล่าวว่า: แล้วทำไมเราจึงต้องยอมรับความต่ำต้อยในศาสนาของเราเล่า? ท่าน ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: "ฉันคือบ่าวของอัลลอฮฺและรอซูลของพระองค์ ฉันจะไม่ฝ่าฝืนพระบัญชาของพระองค์ และพระองค์จะไม่ทรงให้ฉันต้องสูญเสีย" อุมัร เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวต่อไปว่า: ฉันได้ถือศีลอด อธิษฐาน ทำทาน และปล่อยทาส (เพื่อลบล้าง) เนื่องจากสิ่งที่ฉันได้กระทำลงไป ด้วยความกลัวต่อคำพูดที่ฉันได้พูดในวันนั้น จนกระทั่งฉันหวังว่ามันจะเป็นสิ่งดี (หมายถึงการลบล้างความผิด) ต่อมา รอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้เรียก อะลี บิน อะบี ฏอลิบ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ มาและกล่าวว่า: จงเขียนว่า "ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเมตตาเสมอ" สุฮัยล์กล่าวว่า: ฉันไม่รู้จักสิ่งนี้ (หมายถึงบิสมิลลาฮิรเราะฮฺมานิรเราะฮีม) แต่จงเขียนว่า "ด้วยพระนามของพระองค์ โอ้อัลลอฮฺ" ดังนั้น รอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงกล่าวว่า: "จงเขียนว่า ด้วยพระนามของพระองค์ โอ้อัลลอฮฺ นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด รอซูลของอัลลอฮฺ ได้ทำสัญญาสงบศึกไว้" สุฮัยล์ บิน อัมร์ กล่าวว่า: หากฉันยอมรับว่าท่านเป็นรอซูลของอัลลอฮฺ ฉันก็จะไม่ต่อสู้กับท่าน แต่จงเขียนว่า นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด บิน อับดิลลาฮ์ และสุฮัยล์ บิน อัมร์ ได้ทำสัญญาสงบศึกไว้ ในการยุติสงครามเป็นเวลาสิบปี โดยผู้คนจะปลอดภัยในระหว่างนั้น และต่างฝ่ายต่างจะยุติการรุกรานกัน โดยที่ผู้ใดจากสหายของรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ที่มาหาท่านโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ปกครองของเขา (หมายถึงหัวหน้าเผ่าหรือผู้คุ้มครองจากฝ่ายกุเรช) จะต้องส่งตัวเขากลับไปยังพวกเขา (กุเรช) และผู้ใดจากผู้ที่อยู่กับรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ที่ไปหากุเรช พวกเขา (กุเรช) จะไม่ส่งตัวเขากลับมายังท่าน และระหว่างเรามีข้อตกลงที่ปิดมิดชิด (หมายถึงไม่มีการทรยศหรือละเมิดลับ) และจะไม่มีการลอบโจมตีแบบลับๆ และไม่มีการทรยศหักหลัง และในเงื่อนไขของพวกเขาเมื่อเขียนสัญญาคือ: ผู้ใดที่ประสงค์จะเข้าร่วมในพันธสัญญาและสนธิสัญญาของมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ก็ให้เขาเข้าร่วมได้ และผู้ใดที่ประสงค์จะเข้าร่วมในพันธสัญญาและสนธิสัญญาของกุเรช ก็ให้เขาเข้าร่วมได้ ดังนั้น เผ่าคุซาอะฮ์ได้ลุกขึ้นพร้อมกันและกล่าวว่า: พวกเราอยู่ในพันธสัญญาและสนธิสัญญาของรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และเผ่าบะนู บักร์ ได้ลุกขึ้นพร้อมกันและกล่าวว่า: พวกเราอยู่ในพันธสัญญาและสนธิสัญญาของกุเรช และท่าน (มุฮัมมัด) จะต้องยอมกลับไปจากเราในปีนี้ โดยท่านจะไม่เข้าเมืองมักกะฮฺมายังเรา และเมื่อถึงปีหน้า ท่านออกไปจากเมือง (ให้พวกเรา) แล้วท่านจึงจะเข้ามาพร้อมกับสหายของท่าน และพำนักอยู่ในนั้นสามวัน โดยมีอาวุธของนักเดินทาง (หมายถึงดาบที่อยู่ในฝัก) ท่านจะไม่เข้าเมืองด้วยอาวุธอื่นนอกจากดาบในฝัก

ขณะที่ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กำลังทรงร่างสัญญาอยู่นั้น ท่านอบูกันดัล บุตรของซุฮัยล์ บุตรของอัมร์ ได้มาถึงในสภาพที่ถูกล่ามโซ่ และเขาหลบหนีมาหาท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม

ผู้รายงานกล่าวว่า: พวกศอฮาบะฮ์ของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมได้ออกเดินทางมา โดยพวกเขาไม่สงสัยในชัยชนะ เนื่องจากความฝันที่ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมได้ทรงเห็น ดังนั้น เมื่อพวกเขาได้เห็นสิ่งที่ได้เห็นจากการทำสัญญาสงบศึกและการหวนกลับ พร้อมกับสิ่งที่ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมได้ทรงแบกรับไว้สำหรับตัวท่านเอง ผู้คนก็ตกอยู่ในเรื่องใหญ่หลวงจากเรื่องนั้น จนเกือบที่พวกเขาจะพินาศ

เมื่อซุฮัยล์ได้เห็นอบูกันดัล เขาก็ลุกขึ้นไปหาบุตรชายและตบหน้าของเขา แล้วกล่าวว่า "โอ้มุฮัมมัด! การตกลงระหว่างข้ากับท่านได้สิ้นสุดลงแล้ว ก่อนที่คนนี้จะมาหาท่าน" ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมตรัสว่า "ท่านพูดจริง"

แล้วซุฮัยล์ก็ลุกขึ้นไปหาบุตรชายและจับที่คอเสื้อของเขา ท่านอบูกันดัลได้ร้องเสียงดังด้วยเสียงของเขาอย่างสุดกำลังว่า "โอ้กลุ่มชนมุสลิมเอ๋ย! พวกท่านจะส่งตัวข้ากลับไปหาพวกมุชริกินกระนั้นหรือ? แล้วพวกเขาก็จะทรมานข้าในเรื่องศาสนาของข้า?" ผู้รายงานกล่าวว่า: นั่นยิ่งเพิ่มความทุกข์ใจให้กับผู้คนมากขึ้นไปอีก

ดังนั้น ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมจึงตรัสว่า "โอ้อบูกันดัลเอ๋ย! จงอดทนและแสวงหาค่าตอบแทน (จากอัลลอฮ์) แท้จริงอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงสุดจะทรงทำให้ท่านและผู้ที่อ่อนแอร่วมกับท่านได้รับทางออกและทางรอด แท้จริงเราได้ทำสัญญาสงบศึกระหว่างเรากับกลุ่มชนนั้นแล้ว ดังนั้นเราได้ให้คำมั่นสัญญาแก่พวกเขาในเรื่องนั้น และพวกเขาได้ให้คำมั่นสัญญาแก่เราในเรื่องนั้น และแท้จริงเราจะไม่ทรยศต่อพวกเขา"

ผู้รายงานกล่าวว่า: ท่านอุมัร บิน อัล-ค็อฏฏอบ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้กระโจนขึ้นไปหาท่านอบูกันดัล แล้วเดินไปข้างๆ เขาพร้อมกล่าวว่า "จงอดทนเถิด อะบูกันดัล! แท้จริงพวกเขาเป็นเพียงพวกมุชริกิน และแท้จริงเลือดของพวกเขาแต่ละคนก็คือเลือดสุนัข" และท่านอุมัรได้นำด้ามดาบเข้าใกล้เขา (อบูกันดัล) ผู้รายงานกล่าวว่า: ฉันหวังว่าเขาจะเอากระบี่นั้นแล้วฟันบิดาของเขาด้วยมัน แต่ชายผู้นั้น (อบูกันดัล) หวงแหนบิดาของเขา

และเรื่องนั้นก็ดำเนินไปจนจบ เมื่อทั้งสองฝ่ายเสร็จสิ้นจากการร่างสัญญา และขณะนั้นท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมกำลังละหมาดอยู่ในเขตหะรอม (บริเวณที่ห้ามล่าสัตว์) ซึ่งเป็นสถานที่ที่ท่านทรงกระวนกระวายใจในเขตฮิลล์ (บริเวณที่อนุญาตให้ล่าสัตว์ได้) ผู้รายงานกล่าวว่า: ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมทรงลุกขึ้น แล้วตรัสว่า "โอ้มนุษย์ทั้งหลาย! จงเชือดสัตว์กุรบานและจงโกนศีรษะเถิด" ผู้รายงานกล่าวว่า: ไม่มีใครลุกขึ้นเลย

แล้วท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวซ้ำเช่นเดิมอีก แต่ก็ไม่มีชายคนใดลุกขึ้น จากนั้นท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวซ้ำเช่นเดิมอีก แต่ก็ไม่มีชายคนใดลุกขึ้น ดังนั้น ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมจึงเสด็จกลับ และเสด็จเข้าไปหาท่านอุมมุ สะละมะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮา แล้วตรัสว่า "โอ้อุมมุ สะละมะฮ์เอ๋ย! เกิดอะไรขึ้นกับผู้คน?" นางกล่าวว่า "โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์! สิ่งที่ท่านเห็นได้เกิดขึ้นกับพวกเขาแล้ว ดังนั้น ขอท่านอย่าได้พูดกับผู้ใดในหมู่พวกเขาเลย และจงมุ่งไปยังสัตว์กุรบานของท่าน ณ สถานที่ที่มันอยู่ แล้วเชือดมันและโกนศีรษะเถิด หากท่านได้ทำเช่นนั้นแล้ว ผู้คนก็จะทำเช่นนั้น"

ดังนั้น ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมจึงเสด็จออกไป โดยไม่ตรัสกับผู้ใด จนเมื่อท่านเสด็จถึงสัตว์กุรบานของท่าน ท่านก็ทรงเชือดมัน แล้วทรงนั่งลงและโกนศีรษะ ผู้รายงานกล่าวว่า: ผู้คนจึงลุกขึ้นเพื่อเชือดสัตว์กุรบานและโกนศีรษะ

จนกระทั่งขณะที่อยู่ระหว่างมักกะฮ์กับมะดีนะฮ์ ตรงกลางทางนั้น ซูเราะฮ์อัล-ฟัตหฺได้ถูกประทานลงมา

อะหมัดได้รายงานเรื่องนี้เช่นนี้จากสายรายงานนี้ และยูนุส บิน บะกีร และซิยาด อัล-บักกาอีย์ก็ได้รายงานจากอบู อิสฮากในทำนองเดียวกัน และอับดุร-ร็อซซากก็ได้รายงานจากมันอ์มัร จากอัซ-ซุฮ์รีในทำนองเดียวกัน แต่มีความแตกต่างในบางประเด็น และมีสิ่งแปลกประหลาดในนั้น

ส่วนอัล-บุคอรีย์ เราะหิมะฮุลลอฮ์ ได้รายงานในเศาะฮีหฺของท่าน โดยท่านได้ลำดับเรื่องราวอย่างดีและยาว มีการเพิ่มเติมที่ดี ท่านกล่าวในหนังสือ อัช-ชุรูฏ (เงื่อนไข) จากเศาะฮีหฺของท่านว่า: ได้รายงานแก่เรา...

อับดุลลอฮ์ บิน มุฮัมมัด ได้เล่าให้เราฟังว่า อับดุรเราะซซาก ได้เล่าให้เราฟังว่า มะอ์มัร ได้แจ้งให้เราทราบว่า อัซซุฮ์รี ได้แจ้งให้เราทราบว่า อุรวะฮ์ บิน อัซซุบัยร์ ได้แจ้งให้เราทราบจาก อัลมิสวัร บิน มัคเราะมะฮ์ และ มัรวาน บิน อัลฮะกัม ซึ่งทั้งสองต่างก็ยืนยันคำบอกเล่าของอีกฝ่าย โดยกล่าวว่า: ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้ออกเดินทางในสมัยอัลฮุดัยบียะฮ์ พร้อมกับเศาะหาบะฮ์กว่าหนึ่งพันห้าร้อยคน เมื่อท่านมาถึงซุลฮุลัยฟะฮ์ ท่านก็ได้คล้องเครื่องหมายสัตว์พลี (กัล) และทำเครื่องหมาย (ชะอ์ร) แล้วก็เริ่มครองอิหฺรอมจากที่นั่นเพื่อทำอุมเราะฮ์ ท่านได้ส่งสายลับจากเผ่าคุซาอะฮ์ออกไป แล้วก็เดินทางต่อไป จนเมื่อท่านอยู่ที่บริเวณกุรุลอัชฏาฏ สายลับของท่านก็มาหาท่านและรายงานว่า "แท้จริงพวกกุเรชได้รวบรวมไพร่พลไว้สำหรับท่านแล้ว และพวกเขาได้รวบรวมพวกอะฮาบีช (พันธมิตร) ไว้ด้วย และพวกเขาจะต่อสู้ท่าน ขัดขวางท่าน และป้องกันท่าน" ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงกล่าวว่า "พวกท่านจงให้คำแนะนำแก่ฉันเถิด โอ้ผู้คนทั้งหลาย พวกท่านเห็นว่าควรที่เราจะโจมตีครอบครัวและลูกหลานของกลุ่มคนเหล่านี้ ผู้ต้องการขัดขวางเราจากการไปยังบัยตุลลอฮ์หรือไม่?" ในสำนวนหนึ่งกล่าวว่า "พวกท่านเห็นว่าควรที่เราจะโจมตีลูกหลานของกลุ่มคนเหล่านี้ที่ได้ช่วยเหลือพวกเขา (กุเรช) ดีหรือไม่? หากพวกเขามาหาเรา อัลลอฮ์ก็จะได้ตัดคอของผู้ปฏิเสธศรัทธาไปกลุ่มหนึ่ง แต่หากเราไม่ทำเช่นนั้น เราก็จะปล่อยให้พวกเขาอยู่ในสภาพเศร้าโศก" และในอีกสำนวนหนึ่งกล่าวว่า "หากพวกเขานิ่งอยู่ (ไม่ต่อสู้) พวกเขาก็จะนั่งอยู่ด้วยความเสียใจ อ่อนล้า และเศร้าโศก แต่หากพวกเขารอดไป ก็จะเป็นคอ (กลุ่มคน) กลุ่มหนึ่งที่อัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจทรงตัดขาด แล้วพวกท่านไม่เห็นว่าควรที่เราจะมุ่งสู่บัยตุลลอฮ์ และผู้ใดขัดขวางเราจากมัน เราก็จะต่อสู้เขาดีหรือ?" อบูบักร ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ จึงกล่าวว่า "โอ้ท่านรอซูลุลลอฮ์ ท่านออกเดินทางโดยมุ่งหมายไปยังบ้านหลังนี้ (กะอ์บะฮ์) โดยไม่ต้องการฆ่าใครหรือทำสงคราม ดังนั้นจงมุ่งไปยังมันเถิด และผู้ใดขัดขวางเราจากมัน เราก็จะต่อสู้เขา" ในสำนวนหนึ่งกล่าวว่า อบูบักร ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวว่า "อัลลอฮ์และรอซูลของพระองค์ทรงรู้ดีกว่า แท้จริงเรามาเพื่อทำอุมเราะฮ์ และเรามิได้มาเพื่อต่อสู้กับใคร แต่ผู้ใดมาขวางกั้นระหว่างเรากับบ้านหลังนี้ (กะอ์บะฮ์) เราก็จะต่อสู้เขา" แล้วนะบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงกล่าวว่า "ถ้าเช่นนั้น พวกท่านจงออกเดินทางต่อไปเถิด" ในสำนวนหนึ่งกล่าวว่า "ดังนั้น จงเดินทางต่อไปด้วยพระนามของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง" เมื่อพวกเขาอยู่บนเส้นทางบางส่วน ท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า "แท้จริงคอลิด บิน อัลวะลีดอยู่กับกองม้าของกุเรชในฐานะหน่วยลาดตระเวน ดังนั้นพวกท่านจงเดินทางไปทางขวา" ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ คอลิดไม่รู้ตัวเลยจนกระทั่งเขาเห็นฝุ่นจากการเคลื่อนทัพ เขาจึงรีบควบม้าไปแจ้งข่าวแก่พวกกุเรช ท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้เดินทางต่อไปจนเมื่อท่านอยู่ที่อัษษะนียะฮ์ (ทางลงเขา) ซึ่งเป็นทางที่ลงไปหาพวกเขา ยานพาหนะของท่านก็หยุดลง ผู้คนจึงพูดว่า "ฮัล ฮัล (หยุด หยุด)" แต่มันก็ยังคงยืนหยุดอยู่ พวกเขาจึงพูดว่า "อัลก็อศวาอ์ (ชื่ออูฐของท่านนะบี) หนีแล้ว! อัลก็อศวาอ์หนีแล้ว!" ท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงกล่าวว่า "อัลก็อศวาอ์ไม่ได้หนี และนั่นไม่ใช่ลักษณะของมัน แต่มันถูกยับยั้งโดยผู้ยับยั้งช้าง (หมายถึงกองทัพช้างของอับเราะฮะฮ์ที่ถูกยับยั้งไม่ให้ทำลายกะอ์บะฮ์) - แล้วท่าน ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวต่อไป - ขอสาบานต่อพระผู้ทรงชีวิตร่างของฉันอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ ไม่มีข้อเรียกร้องใดที่พวกเขาขอจากฉัน ซึ่งในนั้นพวกเขาให้ความสำคัญต่อความบริสุทธิ์ของอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่ง เว้นแต่ฉันจะยอมรับข้อเรียกร้องนั้นให้แก่พวกเขา" แล้วท่านก็กระตุ้นมัน (อูฐ) มันก็ลุกขึ้นยืน ท่านก็เบี่ยงออกจากพวกเขา จนกระทั่งท่านหยุดพักที่ปลายสุดของอัลฮุดัยบียะฮ์ ใกล้กับแหล่งน้ำเล็กๆ ที่ผู้คนตักน้ำได้ทีละน้อย พวกเขาไม่นานก็ตักน้ำจนแห้ง และมีผู้ร้องเรียนถึงความกระหายน้ำต่อท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ท่านจึงดึงลูกศรหนึ่งออกจากซองศรของท่าน แล้วสั่งให้พวกเขาใส่ลูกศรนั้นลงในบ่อน้ำ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ น้ำก็ยังคงพลุ่งพล่าน (ไหลออกมา) สำหรับพวกเขาจนกระทั่งพวกเขาอิ่มหนำสำราญ ในขณะที่พวกเขาอยู่ในสภาพเช่นนั้น บะดีล บิน วัรกาอ์ อัลคุซาอี ก็มาพร้อมกับกลุ่มคนจากเผ่าของเขา ซึ่งเป็นชาวคุซาอะฮ์ และพวกเขาเป็นที่ปรึกษาลับของท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จากชาวติฮามะฮ์

เขากล่าวว่า แท้จริงฉันได้ทิ้งกะอฺบ์ บิน ลุอฺอี และอามิร บิน ลุอฺอีไว้ พวกเขาลงพักที่แหล่งน้ำของอัลฮุดัยบียะฮ์ พร้อมกับพวกเขามีผู้หญิงและเด็กที่เดินทางมาด้วย และพวกเขาคือผู้ที่จะต่อสู้กับท่านและจะขัดขวางท่านจาก(การเยือน)บ้าน(อัลกะอฺบะฮ์) แล้วท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้กล่าวว่า "แท้จริงพวกเรามิได้มาเพื่อต่อสู้กับผู้ใด แต่พวกเรามาเพื่อทำอุมเราะฮ์ และแน่นอนกุเรชนั้นสงครามได้ทำให้พวกเขาอ่อนล้าและสร้างความเสียหายแก่พวกเขา ดังนั้นหากพวกเขาปรารถนา เราจะทำสนธิสัญญาสงบศึกกับพวกเขาเป็นระยะเวลาหนึ่ง และพวกเขาจะปล่อยให้ฉัน(ทำอุมเราะฮ์)และผู้คน(ที่ต้องการเข้าร่วมอิสลาม) หากฉันได้รับชัยชนะ หากพวกเขาปรารถนาที่จะเข้าร่วมในสิ่งที่ผู้คนได้เข้าร่วมแล้ว พวกเขาก็ทำได้ แต่หากไม่ พวกเขาก็ได้ปกป้อง(เกียรติของ)ตนเองแล้ว และหากพวกเขาปฏิเสธ ขอสาบานต่อพระผู้ซึ่งชีวิตของฉันอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ แน่นอนฉันจะต่อสู้กับพวกเขาในเรื่องนี้ จนกว่าสะโพกของฉันจะแยกออก(หมายถึงเสียชีวิต) หรือจนกว่าอัลลอฮ์จะทรงให้พระบัญชาของพระองค์สัมฤทธิผล" บะดีล กล่าวว่า ฉันจะนำสิ่งที่ท่านพูดไปแจ้งแก่พวกเขา เขาจึงจากไปจนกระทั่งมาถึงพวกกุเรช แล้วกล่าวว่า แท้จริงพวกเราได้มาจากชายคนนี้ และเราได้ยินเขาพูดบางคำ หากพวกท่านประสงค์ให้เรานำเสนอแก่พวกท่าน เราก็จะทำ พวกเขาที่โง่เขลาในหมู่พวกเขากล่าวว่า เราไม่ต้องการให้ท่านบอกเราเกี่ยวกับเขาสักคำเดียว และบรรดาผู้มีสติปัญญาในหมู่พวกเขากล่าวว่า จงนำสิ่งที่ท่านได้ยินเขาพูดมาเถิด เขากล่าวว่า ฉันได้ยินเขาพูดเช่นนี้เช่นนี้ แล้วเขาก็เล่าให้พวกเขาฟังตามที่ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้กล่าวไว้ แล้วอุรวะฮ์ บิน มะซู๊ด ได้ลุกขึ้นกล่าวว่า โอ้กลุ่มชนของฉัน พวกท่านมิใช่บิดาของฉันหรือ? พวกเขากล่าวว่า ใช่ ท่านมิใช่ลูกของเราหรือ? พวกเขากล่าวว่า ใช่ ท่านสงสัยในตัวฉันหรือ? พวกเขากล่าวว่า ไม่ใช่ ท่านทั้งหลายไม่รู้หรือว่า ฉันเคยขออภัยโทษให้ชาวอุกาซ แล้วเมื่อพวกเขายืนกรานต่อฉัน ฉันจึงนำครอบครัว ลูกๆ และผู้ที่เชื่อฟังฉันมาหาพวกท่าน? พวกเขากล่าวว่า ใช่ เขากล่าวว่า แท้จริงชายผู้นี้ได้เสนอทางที่ถูกต้องแก่พวกท่าน จงรับมันเถิด และปล่อยให้ฉันไปหาท่าน พวกเขากล่าวว่า จงไปหาท่านเถิด เขาจึงไปหาท่าน แล้วเขาเริ่มพูดกับท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้กล่าวแก่เขาคล้ายกับที่ท่านได้กล่าวแก่บะดีล บิน วะรกาอ์ แล้วอุรวะฮ์ ณ ขณะนั้นกล่าวว่า โอ้มุฮัมมัด ท่านเห็นไหม หากท่านทำลายล้างกลุ่มชนของท่าน ท่านเคยได้ยินบ้างไหมว่ามีผู้ใดในหมู่ชาวอาหรับก่อนหน้าท่านที่ทำลายล้างรากเหง้าของตนเอง? และหากเป็นอย่างอื่น(คือท่านพ่ายแพ้) ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ แท้จริงฉันเห็นใบหน้า(ของผู้คน) และแท้จริงฉันเห็นกลุ่มชนที่หลากหลายจากผู้คน คงจะหนีและทิ้งท่านแน่นอน อบูบักร์ ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ ได้กล่าวแก่เขาว่า จงดูดติ่งนมของอัลลาต(รูปปั้นเจว็ด) พวกเราจะหนีและทิ้งท่านงั้นหรือ? เขากล่าวว่า นั่นใคร? พวกเขากล่าวว่า อบูบักร์ เขากล่าวว่า ขอสาบานต่อพระผู้ซึ่งชีวิตของฉันอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ หากมิใช่เพราะบุญคุณที่ท่านมีต่อฉันซึ่งฉันยังไม่ได้ตอบแทน แน่นอนฉันจะตอบท่านแล้ว เขากล่าวว่า และเขาได้เริ่มพูดกับท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ทุกครั้งที่เขาพูดกับท่าน เขาจับเครา(เคราอันงาม)ของท่าน ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม และอัลมุฆีเราะฮ์ บิน ชุอฺบะฮ์ ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ ยืนอยู่ที่ศีรษะของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ถือดาบและสวมหมวกเกราะ และทุกครั้งที่อุรวะฮ์เอื้อมมือของเขาไปยังเครา(เคราอันงาม)ของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เขา(อัลมุฆีเราะฮ์)ก็ตีมือของเขาด้วยฝ่าดาบและกล่าวว่า เอามือของท่านออกจากเครา(เคราอันงาม)ของท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม แล้วอุรวะฮ์ก็เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า นี่ใคร? เขากล่าวว่า อัลมุฆีเราะฮ์ บิน ชุอฺบะฮ์ เขากล่าวว่า โอ้ผู้ทรยศ ฉันมิใช่ผู้ที่วิ่งวุ่นเพื่อการทรยศของท่านหรือ? และอัลมุฆีเราะฮ์ บิน ชุอฺบะฮ์ ร่อฎิยัลลอฮุ อันฮุ นั้น เคยคบหากับกลุ่มชนหนึ่งในสมัยญาฮิลียะฮ์ แล้วเขาก็ฆ่าพวกเขาและริบทรัพย์ของพวกเขา หลังจากนั้นเขามาและเข้ารับอิสลาม แล้วท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้กล่าวว่า "ส่วนอิสลามนั้น เรารับ และส่วนทรัพย์สินนั้น เราไม่เกี่ยวอะไรกับมัน" แล้วอุรวะฮ์ก็เริ่มมองดูสหายของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ด้วยดวงตาทั้งสองของเขา เขากล่าวว่า ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ไม่มีใครบ้วนน้ำลายเลย

ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ไม่เคยบ้วนน้ำลายเลยนอกจากน้ำลายนั้นจะตกลงบนฝ่ามือของชายคนหนึ่งในหมู่พวกเขา แล้วเขาก็จะนำมาทาถูใบหน้าและผิวหนังของตน และเมื่อท่านสั่งพวกเขา พวกเขาก็รีบเร่งปฏิบัติตามคำสั่งนั้น และเมื่อท่านทำวุฎูอฺ พวกเขาเกือบจะต่อสู้แย่งชิงน้ำวุฎูอฺของท่าน และเมื่อท่านพูด พวกเขาก็จะลดเสียงของตนลงเมื่ออยู่ต่อหน้าท่าน และพวกเขาไม่จ้องมองท่านอย่างจดจ้า ด้วยความเคารพยกย่องท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แล้วอุรวะฮ์ก็กลับไปหาสหายของเขาและกล่าวว่า "โอ้กลุ่มชนของข้า ข้าขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ว่า ข้าเคยเป็นทูตไปยังบรรดากษัตริย์ ข้าเคยเป็นทูตไปยังคิสรา (จักรพรรดิเปอร์เซีย) และไคเซอร์ (จักรพรรดิโรมัน) และอันนะญาชี (กษัตริย์อับิสซิเนีย) ข้าขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ว่า ข้าไม่เคยเห็นกษัตริย์องค์ใดเลยที่ผู้ติดตามของเขาให้ความเคารพยกย่องเช่นที่ผู้ติดตามของมุฮัมมัดให้แก่มุฮัมมัด ข้าขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ว่า ท่านไม่เคยบ้วนน้ำลายเลยนอกจากน้ำลายนั้นจะตกลงบนฝ่ามือของชายคนหนึ่งในหมู่พวกเขา แล้วเขาก็จะนำมาทาถูใบหน้าและผิวหนังของตน และเมื่อท่านสั่งพวกเขา พวกเขาก็รีบเร่งปฏิบัติตามคำสั่งนั้น และเมื่อท่านทำวุฎูอฺ พวกเขาเกือบจะต่อสู้แย่งชิงน้ำวุฎูอฺของท่าน และเมื่อท่านพูด พวกเขาก็จะลดเสียงของตนลงเมื่ออยู่ต่อหน้าท่าน และพวกเขาไม่จ้องมองท่านอย่างจดจ้า ด้วยความเคารพยกย่องท่าน และแท้จริงท่านได้เสนอแนวทางที่ถูกต้องแก่พวกท่านแล้ว จงรับมันไว้เถิด" แล้วชายคนหนึ่งในหมู่พวกเขาจากเผ่ากินานะฮ์กล่าวขึ้นว่า "ปล่อยให้ข้าไปหาท่านเถิด" พวกเขากล่าวว่า "จงไปหาท่านเถิด" เมื่อเขาเดินทางมาถึงและมองเห็นท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และบรรดาเศาะหาบะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "นี่คือเจ้าหนูคนนั้น และเขาเป็นจากกลุ่มชนที่ให้ความสำคัญแก่สัตว์พลี (อัล-บุดน์) จงส่งสัตว์พลีไปให้เขาเถิด" ดังนั้นสัตว์พลีจึงถูกส่งไปให้เขา และผู้คนก็ออกมาต้อนรับเขาพร้อมกับเปล่งเสียงตัลบียะฮ์ (กล่าวลับบัยก์) เมื่อเขาเห็นเช่นนั้น เขาก็กล่าวว่า "ซุบฮานัลลอฮ์ (มหาบริสุทธิ์แห่งอัลลอฮ์) ไม่สมควรเลยที่คนเหล่านี้จะถูกห้ามไม่ให้ไปยังบัยตุลลอฮ์" เมื่อเขากลับไปหาสหายของเขา เขากล่าวว่า "ข้าเห็นสัตว์พลีถูกคล้องคอ (กะลาดะฮ์) และถูกทำเครื่องหมาย (อัชชะอ์ร) แล้ว ข้าไม่เห็นว่าพวกเขาควรจะถูกห้ามไม่ให้ไปยังบัยตุลลอฮ์" แล้วชายคนหนึ่งในหมู่พวกเขาที่ชื่อ มิคร็อซ บิน ฮัฟส์ ก็ลุกขึ้นกล่าวว่า "ปล่อยให้ข้าไปหาท่านเถิด" พวกเขากล่าวว่า "จงไปหาท่านเถิด" เมื่อเขาเดินทางมาถึงและมองเห็นพวกเขา ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "นี่คือมิคร็อซ และเขาเป็นชายผู้ชั่วช้า" แล้วเขาก็เริ่มพูดคุยกับท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ขณะที่เขากำลังพูดคุยกับท่านอยู่นั้น ซุฮัยล์ บิน อัมร์ ก็มาถึง มะอ์มัรกล่าวว่า อัยยูบได้บอกเล่าจากอิกริมะฮ์ว่า เขากล่าวว่า เมื่อซุฮัยล์ บิน อัมร์ มา ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "เรื่องของพวกท่านได้ง่ายขึ้นแล้วสำหรับพวกท่าน" มะอ์มัรกล่าวว่า อัซ-ซุฮ์รีได้กล่าวในหะดีษของเขาว่า แล้วซุฮัยล์ บิน อัมร์ ก็มาถึงและกล่าวว่า "มาเถิด จงเขียนสนธิสัญญาระหว่างเรากับท่าน" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงเรียกท่านอะลี เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมาและกล่าวว่า "จงเขียนว่า 'ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเมตตาเสมอ'" ซุฮัยล์ บิน อัมร์ กล่าวว่า "ส่วนคำว่า 'อัร-เราะฮ์มาน' (ผู้ทรงกรุณาปรานี) นั้น ข้าขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ว่า ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่จงเขียนว่า 'ด้วยพระนามของพระองค์ โอ้อัลลอฮ์' ดังที่ท่านเคยเขียน" บรรดามุสลิมกล่าวว่า "ข้าขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ว่า เราจะไม่เขียนมันนอกจากว่า 'ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเมตตาเสมอ'" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "จงเขียนว่า 'ด้วยพระนามของพระองค์ โอ้อัลลอฮ์' - แล้วท่านกล่าวว่า - 'นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด เราะซูลุลลอฮ์ ได้ตกลงไว้'" ซุฮัยล์กล่าวว่า "ข้าขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ หากเรารู้ว่าท่านเป็นเราะซูลุลลอฮ์ เราก็จะไม่ห้ามท่านจากบัยตุลลอฮ์ และเราก็จะไม่ต่อสู้กับท่าน แต่จงเขียนว่า 'มุฮัมมัด บิน อับดิลลาฮ์'" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวแก่เขาว่า "ข้าขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ว่า แท้จริงข้านั้นคือเราะซูลุลลอฮ์ ถึงแม้ว่าพวกท่านจะปฏิเสธข้าก็ตาม จงเขียนว่า 'มุฮัมมัด บิน อับดิลลาฮ์'" อัซ-ซุฮ์รีกล่าวว่า และนั่นก็เนื่องมาจากคำกล่าวของท่านที่ว่า "ข้าขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ว่า พวกเขาจะไม่ขอข้อตกลงใดจากข้า ซึ่งพวกเขาให้ความสำคัญต่อบรรดาเขตหวงห้ามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงสูงส่งในนั้น นอกจากข้าจะยอมให้แก่พวกเขา" แล้วท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวแก่เขาว่า "โดยที่พวกท่านจะปล่อยให้เรากับบัยตุลลอฮ์ (ไปทำพิธี) เพื่อเราจะได้ทำการเฏาะวาฟรอบมัน" เขากล่าวว่า

ซุฮัยลฺกล่าวว่า "ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ ฉันจะไม่ยอมให้ชาวอาหรับพูดว่า ฉันถูกบีบบังคับ แต่ให้เป็นปีหน้า" แล้วเขาก็เขียน (เงื่อนไขดังกล่าว) ซุฮัยลฺกล่าวต่อไปว่า "และ (เงื่อนไขคือ) อย่าให้ชายใดจากพวกเรามาหาเจ้า แม้ว่าเขาจะนับถือศาสนาเดียวกับเจ้า ก็ต้องส่งตัวเขาคืนมาให้เรา" พวกมุสลิมจึงกล่าวว่า "ซุบฮานัลลอฮฺ (มหาบริสุทธิ์แห่งอัลลอฮฺ) จะส่งตัวเขาคืนไปให้พวกมุชริกได้อย่างไร ทั้งๆ ที่เขามาในฐานะมุสลิม?" ขณะที่พวกเขาอยู่ในสภาพนั้น ทันใดนั้น อบู จันดัล บุตรของซุฮัยลฺ บิน อัมร์ ก็มาถึง โดยลากโซ่ตรวนอยู่ เขาหลบหนีออกมาจากด้านล่างของมักกะฮฺ แล้วก็กระโจนเข้ามาอยู่ท่ามกลางหมู่มุสลิม ซุฮัยลฺจึงกล่าวว่า "นี่ไง โมฮัมหมัด คนแรกที่ฉันจะเรียกร้องให้เจ้า (ปฏิบัติตามสัญญา) คือส่งตัวเขาคืนมาให้ฉัน" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงตรัสว่า "แท้จริงเรายังไม่ได้ตกลงในสัญญา (เขียน) เสร็จสิ้น" เขากล่าวว่า "ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ ถ้าเช่นนั้น ฉันจะไม่ทำสัญญาสงบศึกกับเจ้าเลย" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงตรัสว่า "ดังนั้น จงอนุญาต (ยกเว้น) เขาให้ฉันเถิด" เขากล่าวว่า "ฉันจะไม่ยอมอนุญาตเช่นนั้นแก่เจ้า" ท่านนบีตรัสว่า "ใช่แล้ว จงทำเถิด" เขากล่าวว่า "ฉันจะไม่ทำ" มักเราะซฺกล่าวว่า "ใช่แล้ว ฉันได้อนุญาตเขาให้แก่เจ้าแล้ว" อบู จันดัลกล่าวว่า "โอ้ หมู่คณะมุสลิมทั้งหลาย ฉันจะถูกส่งตัวกลับไปหาพวกมุชริกจริงหรือ ทั้งๆ ที่ฉันมาอย่างเป็นมุสลิม พวกท่านไม่เห็นสิ่งที่ฉันได้รับไปหรือ?" และแท้จริงเขาได้ถูกทรมานอย่างสาหัสเพื่ออัลลอฮฺผู้ทรงอำนาจผู้ทรงเกรียงไกร

อุมัร เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวว่า "ดังนั้น ฉันจึงไปหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม แล้วกล่าวว่า 'ท่านมิใช่ท่านนบีของอัลลอฮฺอย่างแท้จริงหรือ?' ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ตรัสว่า 'ใช่แล้ว' ฉันกล่าวว่า 'และพวกเรามิใช่อยู่บนความจริง และศัตรูของเรามิใช่อยู่บนความเท็จหรือ?' ท่านตรัสว่า 'ใช่แล้ว' ฉันกล่าวว่า 'ถ้าเช่นนั้น ทำไมเราจึงยอมรับความต่ำต้อยในศาสนาของเราเล่า?' ท่านตรัสว่า 'แท้จริงฉันคือรอซูลของอัลลอฮฺ และฉันจะไม่ฝ่าฝืนพระองค์ และพระองค์คือผู้ทรงช่วยเหลือของฉัน' ฉันกล่าวว่า 'และท่านมิได้เคยบอกพวกเราว่า พวกเราจะมายังบัยตุลลอฮฺ (กะอฺบะฮฺ) และจะทำการเฏาะวาฟหรือ?' ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ตรัสว่า: 'ใช่แล้ว ฉันได้บอกเจ้าแล้วหรือว่าเราจะมายังที่นี่ในปีนี้?' ฉันกล่าวว่า 'ไม่' ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ตรัสว่า 'ดังนั้น แท้จริงเจ้าจะมายังที่นี่และจะทำการเฏาะวาฟ'"

เขากล่าวว่า "ดังนั้น ฉันจึงไปหาอบูบักร์ แล้วกล่าวว่า 'โอ้อบูบักร์ ท่านผู้นี้มิใช่ท่านนบีของอัลลอฮฺอย่างแท้จริงหรือ?' เขากล่าวว่า 'ใช่แล้ว' ฉันกล่าวว่า 'และพวกเรามิใช่อยู่บนความจริง และศัตรูของเรามิใช่อยู่บนความเท็จหรือ?' เขากล่าวว่า 'ใช่แล้ว' ฉันกล่าวว่า 'ถ้าเช่นนั้น ทำไมเราจึงยอมรับความต่ำต้อยในศาสนาของเราเล่า?' เขากล่าวว่า 'โอ้บุคคลผู้หนึ่ง แท้จริงท่านคือรอซูลของอัลลอฮฺ และท่านจะไม่ฝ่าฝืนพระเจ้าของท่าน และพระองค์คือผู้ทรงช่วยเหลือของท่าน ดังนั้น จงยึดมั่นกับเชือกของท่านเถิด ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ แท้จริงท่านอยู่บนความจริง' ฉันกล่าวว่า 'และท่านมิได้เคยบอกพวกเราว่า พวกเราจะมายังบัยตุลลอฮฺและจะทำการเฏาะวาฟหรือ?' เขากล่าวว่า 'ใช่แล้ว ฉันได้บอกเจ้าแล้วหรือว่าเจ้าจะมายังที่นี่ในปีนี้?' ฉันกล่าวว่า 'ไม่' เขากล่าวว่า 'ดังนั้น แท้จริงเจ้าจะมายังที่นี่และจะทำการเฏาะวาฟ'"

อัซซุฮ์รีกล่าวว่า "อุมัร เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวว่า 'ดังนั้น ฉันจึงได้ปฏิบัติการหลายอย่างเพื่อเรื่องนั้น'"

เขากล่าวว่า "เมื่อการทำสัญญาเสร็จสิ้น ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวแก่สหายของท่านว่า: 'จงลุกขึ้น แล้วจงเชือดสัตว์พลี (กุรบาน) แล้วจงโกนศีรษะ'"

เขากล่าวว่า "ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ ไม่มีชายใดในหมู่พวกเขาลุกขึ้น จนกระทั่งท่าน ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวเช่นนั้นสามครั้ง เมื่อไม่มีใครลุกขึ้น ท่าน ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงเข้าไปหาอุมมุ สะละมะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮา แล้วเล่าให้ท่านหญิงฟังถึงสิ่งที่ท่านประสบจากผู้คน อุมมุ สะละมะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮา กล่าวแก่ท่านว่า 'โอ้ท่านนบีของอัลลอฮฺ ท่านปรารถนาสิ่งนั้นหรือ? จงออกไป แล้วอย่าพูดกับผู้ใดในหมู่พวกเขาสักคำ จนกว่าท่านจะเชือดสัตว์พลีของท่าน และเรียกช่างโกนของท่านมา แล้วให้เขาโกนศีรษะท่าน' ดังนั้น ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงออกไป และไม่ได้พูดกับผู้ใดในหมู่พวกเขา จนกระทั่งท่านได้ปฏิบัติเช่นนั้น ท่านได้เชือดสัตว์พลีด้วยมือของท่านเอง และเรียกช่างโกนของท่านมา แล้วเขาก็โกนศีรษะท่าน เมื่อพวกเขาเห็นเช่นนั้น"

พวกเขาจึงลุกขึ้นและเชือดสัตว์พลี (ตามที่ท่านนบีสั่ง) และบางส่วนก็ช่วยกันโกนศีรษะ (ให้กัน) จนเกือบจะมีการฆ่าฟันกันด้วยความกระตือรือร้น ต่อมาได้มีสตรีผู้ศรัทธาจำนวนหนึ่งมายังท่าน (เพื่อเข้ารับอิสลาม) อัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจจึงได้ทรงประทานอายะฮ์ลงมาว่า "โอ้บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย เมื่อบรรดาหญิงผู้ศรัทธาได้อพยพมายังพวกเจ้า..." จนกระทั่งถึงคำว่า "...ด้วยการยึดถือบรรดาหญิงผู้ปฏิเสธศรัทธา" (อัลมุมตะฮินะฮ์: 10) ในวันนั้น ท่านอุมัร ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้หย่าภรรยาสองคนของท่านซึ่งยังอยู่ในสภาพของมุชริก (ก่อนการอพยพ) ต่อมาท่านมุอาวิยะฮ์ บิน อะบี ซุฟยาน ได้สมรสกับคนหนึ่ง และศ็อฟวาน บิน อุมัยยะฮ์ ได้สมรสกับอีกคนหนึ่ง

จากนั้น ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้เสด็จกลับยังมะดีนะฮ์ มีชายคนหนึ่งจากกุเรชชื่อ อะบี บะศีร ซึ่งเป็นมุสลิม ได้มายังท่าน พวกกุเรชจึงส่งชายสองคนมาตามตัวเขา พวกเขากล่าวว่า "นี่คือสนธิสัญญาที่ท่านได้ทำกับเรา" ท่านนบีจึงมอบตัวเขาให้กับชายสองคนนั้น พวกเขาทั้งสองจึงพาตัวเขาออกไป เมื่อไปถึงซุลฮุลัยฟะฮ์ พวกเขาหยุดพักและรับประทานอินทผลัมที่นำมาด้วย อะบี บะศีร กล่าวกับชายคนหนึ่งในสองคนนั้นว่า "ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ แท้จริงฉันเห็นว่าดาบเล่มนี้ของท่าน โอ้ ท่านฟุลาน (ชื่อบุคคล) นี้ดีมาก" ชายอีกคนจึงตอบว่า "ใช่แล้ว ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ แท้จริงมันดีมาก ฉันได้ทดลองใช้มันมาแล้ว" อะบี บะศีร กล่าวว่า "ขอฉันดูมันหน่อยสิ" ชายคนนั้นจึงยื่นดาบให้เขา อะบี บะศีรก็ฟันเขาจนเสียชีวิต (เย็นสนิท) ส่วนชายอีกคนได้หนีรอดไปจนถึงมะดีนะฮ์ เขาวิ่งตรงเข้าไปในมัสยิด เมื่อท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เห็นเขา จึงตรัสว่า "แท้จริงชายคนนี้เห็นสิ่งที่น่าตกใจ" เมื่อเขามาถึงท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เขากล่าวว่า "ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ เพื่อนของฉันถูกฆ่าแล้ว และฉันเองก็จะต้องถูกฆ่าแน่" แล้วอะบี บะศีรก็มาถึงและกล่าวว่า "โอ้ท่านรอซูลุลลอฮ์ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ อัลลอฮ์ได้ทรงทำให้พันธสัญญาของท่านสมบูรณ์แล้ว (โดยที่ท่านส่งตัวฉันคืน) ท่านได้ส่งตัวฉันกลับไปยังพวกเขา แล้วอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงสุดก็ได้ทรงช่วยฉันให้พ้นจากพวกเขา" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงตรัสว่า "ความหายนะจงมีแก่แม่ของเขา (สำนวนภาษาอาหรับแสดงความแปลกใจหรือเสียใจ) เขาคือผู้จุดไฟสงคราม หากเขามีผู้ร่วมมือสักคน" เมื่ออะบี บะศีรได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้ว่าท่านนบีจะต้องส่งตัวเขาคืนให้พวกกุเรชอีก เขาจึงหนีออกไปจนถึงบริเวณชายฝั่งทะเล

และอะบี จันดัล บิน สุฮัยล์ก็ได้หลบหนีจากพวกกุเรชมาร่วมกับอะบี บะศีร จากนั้นไม่มีชายใดจากกุเรชที่เข้ารับอิสลามแล้วไม่มาร่วมกับอะบี บะศีร จนกลายเป็นกลุ่มขนาดหนึ่ง ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ พวกเขาไม่เคยได้ยินว่ามีกองคาราวานอูฐของกุเรชออกไปยังชาม (ซีเรีย) เว้นแต่พวกเขาจะดักโจมตี กองคาราวานนั้น ฆ่าพวกเขาและยึดทรัพย์สินของพวกเขา พวกกุเรชจึงส่งคนมายังท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม อ้อนวอนขอต่ออัลลอฮ์และความสัมพันธ์ทางเครือญาติ ให้ท่านส่งคนไปยังพวกเขา (เพื่อเจรจา) โดยผู้ใดจากกลุ่มอะบี บะศีรที่มาหาท่านก็จะได้รับความปลอดภัย ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงส่งคนไปยังพวกเขา และอัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจได้ทรงประทานอายะฮ์ลงมาว่า "และพระองค์คือผู้ทรงระงับมือของพวกเขาจากพวกเจ้า และมือของพวกเจ้าจากพวกเขา ณ ท้องที่มักกะฮ์..." จนถึงคำว่า "...ด้วยความหึงหวงแห่งยุคอวิชชา" (อัลฟัตฮ์: 26) และความหึงหวง (ฮะมียะฮ์) ของพวกเขานั้นคือ พวกเขาไม่ยอมรับว่าท่านเป็นรอซูลของอัลลอฮ์ และไม่ยอมรับคำว่า "ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ผู้ทรงกรุณาปรานีผู้ทรงเมตตาเสมอ" และพวกเขาขัดขวางไม่ให้พวกเขา (มุสลิม) เข้าใกล้อัล-บัยต์ (กะอ์บะฮ์)

อัล-บุคอรีย์ได้นำรายงานหะดีษนี้มาอ้างไว้ที่นี่เช่นนี้ และท่านได้บันทึกมันไว้ในหนังสือตัฟซีร ในบทเรื่องอุมเราะฮ์อัลฮุดัยบียะฮ์ ในบทเรื่องฮัจญ์ และอื่นๆ จากหะดีษของมะอ์มัร และสุฟยาน บิน อุยัยนะฮ์ ซึ่งทั้งสองรายงานจากอัซ-ซุฮ์รีด้วยสายรายงานนี้ และในบางแหล่งจากอัซ-ซุฮรี จาก อุรวะฮ์ บิน มัรวาน และอัล-มิสวัร จากชายหลายคนในหมู่เศาะหาบะฮ์ของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ด้วยเนื้อหานี้ และนี่ดูเหมือนจะใกล้เคียงกว่าอัลลอฮ์ทรงรู้ดีที่สุด และท่าน (อัล-บุคอรีย์) ไม่ได้นำเสนอรายงานที่ละเอียดกว่านี้ในที่นี้ และระหว่างการนำเสนอของท่านกับของอิบนุ อิสฮากนั้นมีความแตกต่างกันในบางจุด และที่นั่นมีข้อประโยชน์ที่ควรเพิ่มเติมเข้าไปในสิ่งที่กล่าวมาที่นี่ ด้วยเหตุนี้เราจึงได้นำเสนอทั้งสองรายงานนั้นและรายงานนี้ และอัลลอฮ์คือผู้ที่การขอความช่วยเหลือมุ่งสู่ และการพึ่งพาอาศัยเป็นของพระองค์ ไม่มีพลังและความสามารถใดๆ เว้นแต่ด้วยอัลลอฮ์

ไม่มีพลังใดนอกจากด้วยอัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงปรีชาญาณ และอัลบุคอรียฺได้กล่าวไว้ในหนังสือตัฟซีรของท่านว่า: อะหมัด บิน อิสฮาก อัส-ซุลมีได้เล่าถึงเรา, ยะอฺลาได้เล่าถึงเรา, อับดุลอะซีซ บิน ซิยาฮฺได้เล่าถึงเราจาก ฮะบีบ บิน อบี ษาบิต โดยกล่าวว่า: ฉันได้ไปหาอะบี วาอิลเพื่อถามท่าน ท่านจึงกล่าวว่า: เราอยู่ที่ศิฟฟีน มีชายคนหนึ่งกล่าวว่า: ท่านไม่เห็นหรือบรรดาผู้ที่เรียกร้องสู่คัมภีร์ของอัลลอฮ์? อาลี บิน อบี ฏอลิบ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ จึงกล่าวว่า: ใช่ (เราเห็นแล้ว) ซะฮ์ลฺ บิน ฮุนัยฟฺจึงกล่าวว่า: จงสงสัยในความคิดเห็นของพวกท่านเถิด เพราะแท้จริงเราได้เห็นตัวเราในวันอัลฮุดัยบียะฮ์ (หมายถึง สนธิสัญญาสันติภาพที่เกิดขึ้นระหว่างนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กับพวกมุชริก) และหากเราเห็นว่าการต่อสู้เป็นสิ่งถูกต้อง เราก็คงต่อสู้แล้ว ต่อมา อุมัร เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้มาหาและกล่าวว่า: พวกเราไม่ใช่อยู่ในสัจธรรมและพวกเขาอยู่ในความเท็จดอกหรือ? ผู้ที่ถูกฆ่าจากพวกเราไม่ใช่จะอยู่ในสวนสวรรค์ และผู้ที่ถูกฆ่าจากพวกเขาไม่ใช่จะอยู่ในไฟนรกดอกหรือ? ท่าน (นบี) ตรัสตอบว่า: "ใช่แล้ว" อุมัรกล่าวว่า: แล้วทำไมเราจึงยอมรับความต่ำต้อยในศาสนาของเรา และเรากลับไปโดยที่อัลลอฮ์ยังไม่ได้ตัดสินระหว่างเรากับพวกเขาเล่า? ท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงตรัสว่า: "โอ้บุตรของอัล-ค็อฏฏอบเอ๋ย แท้จริงฉันคือรอซูลของอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์จะไม่ทรงทำให้ฉันขาดทุนอย่างแน่นอน" อุมัรจึงกลับไปด้วยความโกรธจัด และไม่อาจอดทนได้จนกระทั่งได้ไปหาอะบูบักร เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ และกล่าวว่า: โอ้อะบูบักร พวกเราไม่ใช่อยู่ในสัจธรรมและพวกเขาอยู่ในความเท็จดอกหรือ? ท่าน (อะบูบักร) กล่าวว่า: โอ้บุตรของอัล-ค็อฏฏอบเอ๋ย แท้จริงท่านคือรอซูลของอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์จะไม่ทรงทำให้ท่านขาดทุนอย่างแน่นอน แล้วซูเราะฮ์อัล-ฟัตหฺก็ถูกประทานลงมา และอัลบุคอรียฺได้รายงานเรื่องนี้ไว้ในที่อื่นๆ ด้วย เช่นเดียวกับมุสลิมและอัน-นะซาอียฺ จากสายรายงานอื่นจากอะบี วาอิล (สุฟยาน บิน สะละมะฮ์) จาก ซะฮ์ลฺ บิน ฮุนัยฟฺ ตามที่กล่าวมา และในบางสำนวนของฮะดีษมีข้อความว่า: โอ้ผู้คนทั้งหลาย จงสงสัยในความคิดเห็นเถิด เพราะแท้จริงฉันได้เห็นตัวฉันในวันอบี ญันดัล และหากฉันมีความสามารถที่จะคัดค้านคำสั่งของรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ ฉันก็คงคัดค้านแล้ว และในอีกสำนวนหนึ่งกล่าวว่า: แล้วซูเราะฮ์อัล-ฟัตหฺก็ถูกประทานลงมา รอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงได้เรียกอุมัร บิน อัล-ค็อฏฏอบ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ มา แล้วท่านได้อ่านซูเราะฮ์นั้นแก่เขา

และอิมามอะหมัดได้กล่าวว่า: อัฟฟานได้เล่าถึงเรา, ฮัมมาดได้เล่าถึงเราจาก ษาบิต จาก อนัส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ โดยกล่าวว่า: แท้จริงพวกกุเรชได้ทำสนธิสัญญาสันติภาพกับนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และในหมู่พวกเขามี สุฮัยลฺ บิน อัมร์ ด้วย ดังนั้นนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงกล่าวแก่อาลี เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ว่า: "จงเขียนว่า 'ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ผู้ทรงกรุณาปรานีผู้ทรงเมตตาเสมอ'" สุฮัยลฺจึงกล่าวว่า: เราไม่รู้จักคำว่า 'ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ผู้ทรงกรุณาปรานีผู้ทรงเมตตาเสมอ' แต่จงเขียนว่า 'ด้วยพระนามของพระองค์ท่าน โอ้อัลลอฮ์' ดังนั้นท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงกล่าวว่า: "จงเขียนว่า 'จากมุฮัมมัด รอซูลของอัลลอฮ์'" เขากล่าวว่า: หากเรารู้ว่าท่านเป็นรอซูลของอัลลอฮ์ เราก็คงปฏิบัติตามท่านแล้ว แต่จงเขียนชื่อของท่านและชื่อบิดาของท่านเถิด ดังนั้นนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงกล่าวว่า: "จงเขียนว่า 'จากมุฮัมมัด บิน อับดิลลาฮ์'" และพวกเขาได้กำหนดเงื่อนไขแก่นบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่า ผู้ใดจากพวกท่านมายังเรา เราจะไม่ส่งเขาคืนแก่พวกท่าน และผู้ใดจากพวกเรามายังพวกท่าน พวกท่านต้องส่งเขาคืนแก่เรา อาลีจึงกล่าวว่า: โอ้รอซูลุลลอฮ์ เราจะเขียนข้อนี้ด้วยหรือ? ท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ตรัสตอบว่า: "ใช่ แท้จริงผู้ใดจากพวกเราที่ไปหาพวกเขา อัลลอฮ์จะทรงให้เขาห่างไกล (จากความสำเร็จ)" มุสลิมได้รายงานจากหะดีษของ ฮัมมาด บิน สะละมะฮ์ ตามที่กล่าวมา

และอะหมัดยังได้กล่าวอีกว่า: อับดุรเราะฮ์มาน บิน มะฮ์ดียฺได้เล่าถึงเราจาก อิกฺเราะมะฮ์ บิน อัมมาร โดยกล่าวว่า: สะม้าคได้เล่าถึงฉันจาก อับดุลลอฮ์ บิน อับบาส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา โดยกล่าวว่า: เมื่อพวกฮะวาริจญ์แยกตัวออกไป ฉันได้กล่าวแก่พวกเขาว่า: แท้จริงรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ในวันอัลฮุดัยบียะฮ์ได้ทรงทำสนธิสัญญาสันติภาพ

บรรดาผู้ตั้งภาคีได้กล่าว ดังนั้นท่านรอซูลจึงได้กล่าวแก่ท่านอะลี (เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ) ว่า "จงเขียนเถิด อะลีว่า นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด รอซูลของอัลลอฮฺ ได้ตกลงสงบศึก" พวกเขากล่าวว่า หากเรารู้ว่าท่านเป็นรอซูลของอัลลอฮฺ เราก็จะไม่ต่อสู้กับท่าน ดังนั้นท่านรอซูลุลลอฮฺ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม) จึงกล่าวว่า "จงลบมันเสียเถิด อะลี โอ้อัลลอฮฺ แท้จริงพระองค์ทรงรู้ว่าฉันคือรอซูลของพระองค์ จงลบมันเสียเถิด อะลี และจงเขียนว่า นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด บุตรของอับดุลลอฮฺ ได้ตกลงสงบศึก" และขอสาบานต่ออัลลอฮฺ แท้จริงท่านรอซูลุลลอฮฺ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม) นั้นดีกว่าท่านอะลี และท่านได้ลบพระนามของท่านเอง และการที่ท่านลบนั้นมิได้เป็นการลบท่านออกจากความเป็นนะบี (ศาสดา) ท่านได้ทรงให้สิ่งนี้ออกมาแล้วหรือ? พวกเขากล่าวว่า ใช่ และอะบูดาวูดได้รายงานไว้จากหะดีษของอิกรีมะฮ์ บิน อัมมาร์ อัลยะมามี ในทำนองเดียวกัน และอิมามอะหมัดได้รายงานจากยะฮ์ยา บิน อาดัม จากซุฮัยร์ บิน ฮัรบ จากมุฮัมมัด บิน อับดิรเราะฮ์มาน บิน อะบี ลัยลา จากอัลฮะกัม จาก มุกัสซิม จาก อิบนุ อับบาส (เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา) กล่าวว่า: ท่านรอซูลุลลอฮฺ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม) ได้เชือดพลีสัตว์ (สัตว์พลี) ในวันอัลฮุดัยบียะฮ์ เจ็ดสิบตัว ซึ่งในนั้นมีอูฐของอะบีญะฮัลด้วย และเมื่อพวกมันถูกหันเหออกจากบ้าน (กะอ์บะฮ์) มันก็ส่งเสียงครวญครางดั่งครวญครางถึงลูกของมัน

ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้เคยเห็นในความฝันว่า ท่านได้เข้าสู่มักกะฮ์และทำการเฏาะวาฟรอบอัลกะอ์บะฮ์ ท่านจึงแจ้งให้บรรดาเศาะหาบะฮ์ของท่านทราบถึงเรื่องนี้ ขณะที่ท่านอยู่ที่มะดีนะฮ์ ดังนั้น เมื่อพวกเขาได้ออกเดินทางในปีอัลฮุดัยบียะฮ์ กลุ่มหนึ่งจากพวกเขาจึงไม่สงสัยเลยว่าความฝันนี้จะถูกตีความในปีนี้ แต่เมื่อได้เกิดสิ่งที่เกิดขึ้นจากกรณีการสงบศึก และพวกเขากลับในปีนั้นโดยมีข้อตกลงว่าจะกลับมาใหม่ในปีหน้า บางสิ่งได้เกิดขึ้นในจิตใจของเศาะหาบะฮ์บางส่วน เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม จากเรื่องนั้น จนกระทั่งอุมัร บิน อัลค็อฏฏอบ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้ถามท่านในเรื่องนั้น โดยท่านได้กล่าวแก่เขาว่า "ท่านมิได้เคยแจ้งแก่เราดอกหรือว่าเราจะมายังอัลกะอ์บะฮ์และจะทำการเฏาะวาฟรอบมัน?" ท่านตอบว่า "ใช่ แล้วฉันได้บอกเจ้าแล้วหรือว่าเจ้าจะมายังมันในปีนี้ของเจ้า?" เขากล่าวว่า "ไม่" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "แท้จริงเจ้าจะมายังมันและจะทำการเฏาะวาฟรอบมัน" และด้วยคำตอบนี้ อัศศิดดีก เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ก็ได้ตอบเช่นเดียวกันทุกประการ และด้วยเหตุนี้ พระผู้ทรงจำเริญผู้ทรงสูงส่งจึงตรัสว่า "แน่นอน อัลลอฮ์ทรงให้ความฝันของรอซูลของพระองค์เป็นจริงด้วยสัจธรรม เจ้าทั้งหลายจะได้เข้าไปในมัสยิดิลหะรอมอย่างแน่นอน อินชาอัลลอฮ์" นี่คือการยืนยันข่าวและการเน้นย้ำ และนี่มิได้อยู่ในขอบข่ายของการขอข้ามแต่อย่างใด และพระดำรัสของพระผู้ทรงอำนาจผู้ทรงสูงส่งที่ว่า "โดยปลอดภัย" หมายถึง ในสภาพการเข้าเมืองของพวกเจ้า และพระดำรัสของพระองค์ที่ว่า "โดยบางคนโกนศีรษะ และบางคนตัดผมสั้น" เป็นสภาพที่ถูกกำหนดไว้ เพราะพวกเขาในสภาพการเข้าเมืองของพวกเขานั้น พวกเขามิได้โกนศีรษะและตัดผมสั้น แต่ทว่า สิ่งนี้เกิดขึ้นในสภาพที่สอง โดยในหมู่พวกเขามีผู้ที่โกนศีรษะของเขา และในหมู่พวกเขามีผู้ที่ตัดผมสั้นของเขา และได้มีบันทึกไว้ในเศาะฮีห์ทั้งสองว่า ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาผู้ที่โกนศีรษะ" พวกเขากล่าวว่า "และผู้ที่ตัดผมสั้นด้วยหรือ โอ้รอซูลุลลอฮ์?" ท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาผู้ที่โกนศีรษะ" พวกเขากล่าวว่า "และผู้ที่ตัดผมสั้นด้วยหรือ โอ้รอซูลุลลอฮ์?" ท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาผู้ที่โกนศีรษะ" พวกเขากล่าวว่า "และผู้ที่ตัดผมสั้นด้วยหรือ โอ้รอซูลุลลอฮ์?" ท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "และผู้ที่ตัดผมสั้น" ในครั้งที่สามหรือครั้งที่สี่ และพระดำรัสของพระผู้ทรงจำเริญผู้ทรงสูงส่งที่ว่า "โดยพวกเจ้าไม่กลัว" เป็นสภาพที่เน้นย้ำในความหมาย ดังนั้น พระองค์จึงทรงกำหนดความปลอดภัยแก่พวกเขาในสภาพการเข้าเมือง และทรงปฏิเสธความกลัวออกจากพวกเขาในสภาพที่พวกเขาตั้งมั่นอยู่ในเมือง โดยพวกเขาไม่กลัวผู้ใด และนี่ได้เกิดขึ้นในอุมเราะฮ์อัลกอฎออ์ ในเดือนซุลกิอ์ดะฮ์ ปีที่เจ้า เพราะแท้จริงท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เมื่อท่านกลับจากอัลฮุดัยบียะฮ์ในเดือนซุลกิอ์ดะฮ์ ท่านก็กลับไปยังมะดีนะฮ์ แล้วท่านพำนักอยู่ที่นั่นในเดือนซุลฮิจญะฮ์และเดือนมุฮัรรอม และท่านได้ออกเดินทางในเดือนเซาะฟัรไปยังค็อยบัร แล้วอัลลอฮ์ทรงให้ท่านพิชิตมันได้ บางส่วนด้วยการยึด และบางส่วนด้วยการสงบศึก และมันคือดินแดนอันกว้างใหญ่ มีต้นอินทผลัมและพืชผลมากมาย ท่านจึงให้ชาวยิวที่อยู่ที่นั่นทำงานในที่ดินเหล่านั้น โดยแบ่งผลผลิตครึ่งหนึ่ง และท่านแบ่งมันในหมู่ชาวอัลฮุดัยบียะฮ์โดยเฉพาะ และไม่มีผู้ใดร่วมในสงครามนี้นอกจากพวกเขา นอกจากผู้ที่เดินทางมาจากอัลฮะบะชะฮ์ คือญะอ์ฟัร บิน อบี ฏอลิบ และบรรดาเศาะหาบะฮ์ของเขา และอบู มูซา อัลอัชอะรี และบรรดาเศาะหาบะฮ์ของเขา เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม และไม่มีผู้ใดจากพวกเขาหายไปเลย อิบนุ ซัยด์ กล่าวว่า นอกจากอบู ดะญานะฮ์ สะมาอ์ บิน คุรชะฮ์ ดังที่มีการระบุไว้ในที่ของมัน แล้วท่านก็กลับไปยังมะดีนะฮ์ เมื่อถึงเดือนซุลกิอ์ดะฮ์ ปีที่เจ้า ท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็ได้ออกเดินทางไปยังมักกะฮ์เพื่อทำอุมเราะฮ์ โดยท่านและชาวอัลฮุดัยบียะฮ์ได้เอี๊ยะห์รอมจากซุลฮุลัยฟะฮ์ และท่านได้ต้อนสัตว์พลี (ฮัดยู) ไปด้วย มีรายงานว่ามีจำนวนหกสิบตัว ท่านกล่าวลับบัยก์ และบรรดาเศาะหาบะฮ์ของท่านก็เดินทางไปด้วย

พวกเขากำลังกล่าวตัลบียะฮ์ ครั้นเมื่อท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ใกล้ถึงมัร อัซ-ซะฮ์รอน ท่านได้ส่งมุฮัมมัด บิน สะละมะฮ์ นำทัพม้าและอาวุธล่วงหน้าไปก่อน เมื่อพวกมุชริกเห็นเช่นนั้นก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง และคิดว่าท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จะยกทัพโจมตีพวกเขา และว่าท่านได้ทำลายสนธิสัญญาระหว่างพวกเขากับท่านซึ่งกำหนดให้หยุดการสู้รบเป็นเวลาสิบปี พวกเขาจึงรีบไปแจ้งชาวมักกะฮ์ ครั้นเมื่อท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เสด็จมาถึงและประทับที่มัร อัซ-ซะฮ์รอน ซึ่งมองเห็นเสาหลักเขตห้ามหวง ท่านได้ส่งอาวุธประเภทคันธนู ลูกธนู และหอก ไปยังท้องที่ยะอ์ญัจญ์ แล้วเสด็จสู่มักกะฮ์ด้วยดาบที่ยังอยู่ในฝักตามที่ได้ตกลงกับพวกเขา

ขณะที่อยู่กลางทาง พวกกุเรชได้ส่งมัคริซ บิน ฮัฟส์ มาพบ ท่านกล่าวว่า "โอ้มุฮัมมัด เราไม่เคยรู้จักท่านในฐานะผู้ทำลายสนธิสัญญามาก่อนเลย" ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ตรัสว่า "เรื่องนั้นเป็นอย่างไร?" เขาตอบว่า "ท่านเข้ามาหาพวกเราพร้อมกับอาวุธ คันธนู และหอก" ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ตรัสว่า "นั่นไม่ใช่เช่นนั้น เราได้ส่งสิ่งเหล่านั้นไปยังยะอ์ญัจญ์แล้วมิใช่หรือ?" เขาจึงกล่าวว่า "ด้วยเหตุนี้เราจึงรู้จักท่านในฐานะผู้รักษาคำมั่นและความซื่อสัตย์"

บรรดาหัวหน้าของพวกกาฟิรได้ออกจากมักกะฮ์เพื่อไม่ต้องมองเห็นท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และบรรดาเศาะหาบะฮ์ของท่าน เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม ด้วยความโกรธแค้น ส่วนชาวมักกะฮ์ที่เหลือทั้งชาย หญิง และเด็กๆ นั้น พวกเขานั่งตามเส้นทางและบนหลังคาบ้านเพื่อมองดูท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และบรรดาเศาะหาบะฮ์ของท่าน

ท่านได้เสด็จเข้าสู่มักกะฮ์ โดยมีบรรดาเศาะหาบะฮ์เดินนำหน้าและกล่าวตัลบียะฮ์ ส่วนสัตว์กุรบานนั้น ท่านได้ส่งไปยังซีย์ เฏาะวา ท่านทรงขี่อูฐของท่านชื่ออัล-ก็อศวาอ์ ซึ่งเป็นอูฐที่ท่านขี่ในวันอัล-ฮุดัยบียะฮ์ โดยมีอับดุลลอฮ์ บิน เราเฮาะฮ์ อัล-อันศอรีย์ จับสายบังเหียนอูฐของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม นำทางไป พร้อมกล่าวว่า:

"ด้วยพระนามแห่งผู้ซึ่งไม่มีศาสนาใดนอกจากศาสนาของพระองค์
ด้วยพระนามแห่งผู้ซึ่งมุฮัมมัดเป็นเราะซูลของพระองค์
จงหลีกทางให้พ้น โอ้ลูกหลานของพวกกาฟิร
วันนี้เราจะโจมตีพวกเจ้าเพื่อการตีความมัน
ดังที่เราได้โจมตีพวกเจ้าเพื่อการประทานลงมาของมัน
เป็นการโจมตีที่ทำให้ศีรษะหลุดจากหมอน
และทำให้เพื่อนสับสนต่อเพื่อนของเขา
พระผู้ทรงกรุณาปรานีได้ทรงประทานลงมาในการประทานของพระองค์
ในบรรดาแผ่นคัมภีร์ที่ถูกอ่านแก่เราะซูลของพระองค์
ว่าการถูกฆ่าที่ดีที่สุดคือในทางของพระองค์
โอ้พระเจ้า แท้จริงข้าพระองค์ศรัทธาต่อคำกล่าวของพระองค์"

นี่คือการรวบรวมจากรายงานที่กระจัดกระจาย

ยูนุส บิน บุกัยร์ ได้รายงานจากมุฮัมมัด บิน อิสฮาก กล่าวว่า: อับดุลลอฮ์ บิน อบี บักร์ บิน ฮัซม์ ได้บอกเล่าถึงฉันว่า เมื่อท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เสด็จเข้าสู่มักกะฮ์ในการอุมเราะฮ์อัล-กอฎออ์ (การอุมเราะฮ์ชดเชย) ท่านได้เสด็จเข้าไปในขณะที่อับดุลลอฮ์ บิน เราเฮาะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ จับสายบังเหียนอูฐของท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และกล่าวว่า:

"จงหลีกทางให้พ้น โอ้ลูกหลานของพวกกาฟิร
แท้จริงฉันเป็นพยานว่าเขาเป็นเราะซูลของพระองค์
จงหลีกไป เพราะความดีทั้งมวลอยู่ในการเป็นเราะซูลของพระองค์
โอ้พระเจ้า แท้จริงข้าพระองค์ศรัทธาต่อคำกล่าวของพระองค์
เราจะฆ่าพวกเจ้าเพื่อการตีความมัน
ดังที่เราได้ฆ่าพวกเจ้าเพื่อการประทานลงมาของมัน
เป็นการโจมตีที่ทำให้ศีรษะหลุดจากหมอน
และทำให้เพื่อนสับสนต่อเพื่อนของเขา"

และอับดุรเราะซาก ได้รายงานว่า: มะอ์มัรได้บอกเล่าถึงเราจากอัซ-ซุฮ์รี จากอันัส บิน มาลิก เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า: เมื่อท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เสด็จเข้าสู่มักกะฮ์ในการอุมเราะฮ์ชดเชย อับดุลลอฮ์ บิน เราเฮาะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้เดินนำหน้าท่าน และในอีกรายงานหนึ่งกล่าวว่า: และอิบนุ เราเฮาะฮ์ จับสายบังเหียนอูฐของท่าน...

ท่านอิบนุ อับบาส ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุมา กล่าวว่า: จงปล่อยพวกกุฟฟารให้พ้นจากทางของพระองค์ แท้จริงอัรเราะห์มานได้ประทานลงมาในคัมภีร์ของพระองค์ว่า การสังหารที่ดีที่สุดคือในทางของพระองค์ โอ้พระเจ้าของข้าพระองค์ แท้จริงข้าพระองค์ศรัทธาต่อคำกล่าวของพระองค์ พวกเราสังหารพวกท่านตามการตีความ (อัลกุรอาน) เช่นเดียวกับที่พวกเราสังหารพวกท่านตามตัวบทที่ประทานลงมา วันนี้พวกเราจะฟาดฟันพวกท่านตามการตีความมัน ด้วยการฟาดฟันที่กำจัดความกลัวออกจากที่พักผ่อน และทำให้มิตรสับสนจากเพื่อนของเขา

และอิมามอะหมัดได้บันทึกไว้ (ในมุสนัดของท่าน) ว่า: ได้เล่าถึงเราคือ มุฮัมมัด บิน อัศศอบาห์, ได้เล่าถึงเราคือ อิสมาอีล – หมายถึง อิบนุ ซะกะรียา – จาก อับดุลลอฮ์ – หมายถึง อิบนุ อุษมาน – จาก อบิฏฏุฟัยล์ จาก อิบนุ อับบาส ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุมา ท่านกล่าวว่า: แท้จริงเมื่อเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เดินทางถึงมัร อัษษะฮ์รอนในการทำอุมเราะฮ์ของท่าน ข่าวได้ล่วงถึงบรรดาเศาะหาบะฮ์ของเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่าพวกกุเรชกล่าวว่า “พวกเขากำลังจะมาพร้อมกับความอ่อนแอ (จากความหิว)” ดังนั้นบรรดาเศาะหาบะฮ์ของท่านจึงกล่าวว่า “หากเราชำแหละสัตว์พาหนะของเรา แล้วเรากินเนื้อของมันและดื่มน้ำซุปของมัน เราก็จะกลายเป็นผู้มีพละกำลังในวันพรุ่งนี้เมื่อเราเข้าไปหาชนกลุ่มนั้น” ท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า “อย่าทำเช่นนั้น แต่จงรวบรวมเสบียงอาหารของพวกท่านมาให้ฉัน” ดังนั้นพวกเขาจึงรวบรวมมาให้ท่าน และปูผ้าสำหรับวางอาหาร แล้วพวกเขากินจนเหลืออาหารส่วนที่ติดตัวกลับ (วะฮ์ชะ) ของแต่ละคนไว้ในย่ามของตน หลังจากนั้นเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็เดินทางต่อไปจนกระทั่งท่านเข้าไปในมัสยิด (อัลหะรอม) และพวกกุเรชได้นั่งอยู่ใกล้หินดำ (อัลฮะญัร อัลอัสวัด) ท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงนอนราบด้วยผ้าคลุมของท่าน แล้วกล่าวว่า “อย่าให้ชนกลุ่มนั้นเห็นความอ่อนแอในพวกท่าน” แล้วท่านก็จับหินดำ (อัลฮะญัร) แล้วเราะมัล (เดินเร็วแบบวิ่งจี้กแตะพื้น) จนกระทั่งเมื่อท่านถูกบังด้วยมุมยะมานี (อัรรุกน์ อัลยะมานี) ท่านก็เดินปกติไปยังหินดำ (อัรรุกน์ อัลอัสวัด) ดังนั้นพวกกุเรชจึงกล่าวว่า “พวกท่านไม่พอใจกับการเดินปกติดอกหรือ? พวกท่านกำลังเดินเตาะแตะเหมือนการเดินของละมั่ง” และท่านได้ทำเช่นนั้นสามรอบ ซึ่งนั่นได้กลายเป็นซุนนะฮ์ (แบบอย่าง) อบิฏฏุฟัยล์กล่าวว่า: และอิบนุ อับบาส ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุมา ได้แจ้งแก่ฉันว่าเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กระทำเช่นนั้นในการทำฮัจญ์วะดาอ์ (ฮัจญ์อำลา)

และอะหมัดได้บันทึกไว้เช่นกันว่า: ได้เล่าถึงเราคือ ยูนุส บิน มุฮัมมัด, ได้เล่าถึงเราคือ ฮัมมัด บิน เซด, ได้เล่าถึงเราคือ อัยยูบ จาก ซะอีด บิน ญุบัยร์ จาก อิบนุ อับบาส ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุมา ท่านกล่าวว่า: เราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และบรรดาเศาะหาบะฮ์ของท่านได้เดินทางถึงมักกะฮ์ โดยที่ไข้ของยัษริบได้ทำให้พวกเขาอ่อนแอ และพวกเขาได้รับความเดือดร้อนจากมัน ดังนั้นพวกมุชริกีนจึงกล่าวว่า “แท้จริงจะมีกลุ่มชนหนึ่งมายังพวกท่าน ซึ่งไข้ของยัษริบได้ทำให้พวกเขาอ่อนแอ และพวกเขาได้รับความเลวร้ายจากมัน” และพวกมุชริกีนได้นั่งอยู่ทางด้านที่ใกล้กับหินดำ (อัลฮะญัร) ดังนั้นอัลลอฮ์ตะอาลาจึงทรงให้ท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ทราบถึงสิ่งที่พวกเขากล่าว ดังนั้นเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงสั่งบรรดาเศาะหาบะฮ์ของท่านให้เราะมัล (เดินเร็ว) สามรอบ เพื่อให้พวกมุชริกีนได้เห็นความแข็งแกร่งของพวกเขา ท่านกล่าวว่า: ดังนั้นพวกเขาจึงเราะมัลสามรอบ และท่านสั่งพวกเขาให้เดินปกติระหว่างสองมุม (ยะมานีกับหินดำ) ในที่ที่พวกมุชริกีนมองไม่เห็นพวกเขา และไม่มีสิ่งใดห้ามนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ที่จะให้พวกเขาเราะมัลทุกรอบ เว้นแต่การรักษาพลังของพวกเขาไว้ ดังนั้นพวกมุชริกีนจึงกล่าวว่า “คนเหล่านี้หรือที่พวกท่านอ้างว่าไข้ได้ทำให้พวกเขาอ่อนแอ? คนเหล่านี้แข็งแกร่งกว่าอย่างโน้นอย่างนี้เสียอีก”

ทั้งสองท่าน (อัลบุคอรีย์และมุสลิม) ได้บันทึกไว้ในสองเศาะฮีฮ์ จากหะดีษของฮัมมัด บิน เซด ด้วยสายรายงานนี้ และในสำนวนหนึ่งว่า: นะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และบรรดาเศาะหาบะฮ์ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุม ได้เดินทางถึงในยามเช้าของวันที่สี่ – หมายถึงของเดือนซุลกิอฺดะฮ์ – ดังนั้นพวกมุชริกีนจึงกล่าวว่า “แท้จริงจะมีคณะทูตมายังพวกท่าน และไข้ของยัษริบได้ทำให้พวกเขาอ่อนแอ” ดังนั้นนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงสั่งพวกเขา...

และท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ให้พวกเขาวิ่งเหยาะๆ (ร่อมะล) ในสามช่วงแรกเท่านั้น และไม่มีสิ่งใดห้ามท่านจากการสั่งให้พวกเขาวิ่งเหยาะๆ ในทุกช่วงเว้นแต่การต้องการผ่อนปรน (อิบกาอ์) แก่พวกเขา อัล-บุคอรีย์กล่าวว่า และอิบนุ สะละมะฮ์ (หมายถึง ฮัมมาด บิน สะละมะฮ์) ได้เพิ่มเติมจาก อัยยูบ จาก ซะอีด บิน จุบัยร์ จาก อิบนุ อับบาส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา กล่าวว่า เมื่อท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม มายังมักกะฮ์ ท่านได้สั่งผู้ที่มาพร้อมท่าน (ให้วิ่งเหยาะๆ) โดยกล่าวว่า "จงวิ่งเหยาะๆ (ร่อมะล)" เพื่อให้พวกมุชริกเห็นพลังของพวกเขา และพวกมุชริกอยู่ทางด้านกุอัยกิอาน และได้มีผู้รายงานแก่เรา (อัล-บุคอรีย์กล่าวว่า) มุฮัมมัด (อัล-มัยมูนีย์) ได้รายงานแก่เรา ซุฟยาน บิน อุยัยนะฮ์ จาก อัมร์ บิน ดีนาร์ จาก อัฏออ์ จาก อิบนุ อับบาส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา กล่าวว่า แท้จริงท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ทรงเดินเร็ว (สะอี) ระหว่างบ้าน (กะอ์บะฮ์) และระหว่างเศาะฟากับมัรวะฮ์ ก็เพื่อให้พวกมุชริกเห็นพลังของท่าน และอัล-บุคอรีย์ได้รายงานไว้ในที่อื่นๆ เช่นกัน และมุสลิมและอัน-นะซาอีย์ได้รายงานจากหลายสายรายงานจาก ซุฟยาน บิน อุยัยนะฮ์ ด้วยเช่นนี้ และอัล-บุคอรีย์ยังกล่าวอีกว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา อะลี บิน อับดิลลาฮ์ ได้รายงานแก่เรา ซุฟยาน ได้รายงานแก่เรา อิสมาอีล บิน อะบี คอลิด ว่าเขาได้ยิน อับดุลลอฮ์ บิน อะบี เอาว์ฟา กล่าวว่า เมื่อท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ทำอุมเราะฮ์ พวกเราได้ปกป้องท่านจากบรรดาเด็กๆ ของพวกมุชริก เกรงว่าพวกเขาจะรบกวนท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม อัล-บุคอรีย์รายงานเฉพาะโดยไม่มีมุสลิม และอัล-บุคอรีย์ยังกล่าวอีกว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา มุฮัมมัด บิน รอฟิอ์ ได้รายงานแก่เรา ชุรัยห์ บิน อัน-นุอ์มาน ได้รายงานแก่เรา ฟุลัยห์ และได้มีผู้รายงานแก่ฉัน มุฮัมมัด บิน อัล-ฮุซัยน์ บิน อิบรอฮีม ได้รายงานแก่ฉัน บิดาของฉัน ได้รายงานแก่ฉัน ฟุลัยห์ บิน สุลัยมาน จาก นาฟิอ์ จาก อิบนุ อุมัร เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา กล่าวว่า แท้จริงท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ออกเดินทางเพื่อทำอุมเราะฮ์ แล้วพวกกุฟฟารกุรัยชได้ขัดขวางระหว่างท่านกับบ้าน (กะอ์บะฮ์) ดังนั้นท่านจึงเชือดสัตว์พลี (ฮัดยิยะฮ์) และโกนศีรษะของท่านที่อัล-ฮุดัยบียะฮ์ และได้ทำสัญญากับพวกเขา โดยตกลงว่าจะทำอุมเราะฮ์ในปีหน้า และจะไม่นำอาวุธเข้าไปนอกจากดาบในปลอก และจะไม่พำนักอยู่ที่นั่นเกินกว่าที่พวกเขาพอใจ แล้วท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ก็ได้ทำอุมเราะฮ์ในปีถัดมา โดยท่านได้เข้าไป (มักกะฮ์) ตามที่ได้ทำสัญญาไว้กับพวกเขา เมื่อท่านพำนักอยู่ที่นั่นสามวัน พวกเขาได้สั่งให้ท่านออกไป ดังนั้นท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงได้ออกไป และเรื่องนี้มีอยู่ในเศาะฮีห์ของมุสลิมด้วย และอัล-บุคอรีย์ยังกล่าวอีกว่า ได้มีผู้รายงานแก่เรา อุบัยดุลลอฮ์ บิน มูซา จาก อิสเรอีล จาก อะบี อิสฮาก จาก อัล-บะรออ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า ท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ทำอุมเราะฮ์ในเดือนซุลกะอ์ดะฮ์ แล้วชาวมักกะฮ์ปฏิเสธที่จะปล่อยให้ท่านเข้าเมืองมักกะฮ์ จนกระทั่งท่านได้ทำสัญญากับพวกเขาเพื่อจะพำนักอยู่ที่นั่นสามวัน เมื่อพวกเขาเขียนสัญญา พวกเขาเขียนว่า: นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด เราะซูลุลลอฮ์ ได้ตกลงกับพวกเขา พวกเขา (ชาวกุรัยช) กล่าวว่า: เราจะไม่ยอมรับข้อความนี้ หากเรารู้ว่าท่านเป็นเราะซูลุลลอฮ์ เราก็จะไม่ห้ามท่านสิ่งใด แต่จงเขียนว่า มุฮัมมัด บิน อับดิลลาฮ์ ท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า: "ฉันคือเราะซูลุลลอฮ์ และฉันคือมุฮัมมัด บิน อับดิลลาฮ์" แล้วท่านนะบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวแก่ อะลี บิน อะบี ฏอลิบ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ว่า "จงลบคำว่า เราะซูลุลลอฮ์" ท่าน (อะลี) เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า: ไม่ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ฉันจะไม่ลบท่าน (คำว่าเราะซูลุลลอฮ์) เลย แล้วท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงได้หยิบเอกสารนั้นขึ้นมา ทั้งที่ท่านไม่ถนัดในการเขียน แล้วท่านได้เขียนว่า: "นี่คือสิ่งที่มุฮัมมัด บิน อับดิลลาฮ์ ได้ตกลงกับพวกเขา จะไม่เข้าเมืองมักกะฮ์ด้วยอาวุธ นอกจากดาบในปลอก และจะไม่นำผู้ใดจากชาวเมืองออกไปหากเขาต้องการติดตาม (ท่าน) และจะไม่ห้ามผู้ใดจากสหายของท่านหากเขาต้องการที่จะ..."

"เพื่อจะพำนักอยู่ที่นั่น" เมื่อท่านนบีเข้าไปในเมืองและกำหนดเวลาผ่านพ้น พวกเขาได้มาหาท่านอะลีและกล่าวว่า "จงบอกนายของท่านให้ออกไปจากเรา เพราะกำหนดเวลาได้สิ้นสุดแล้ว" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงออกมา และบุตรสาวของฮัมซะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮา ได้วิ่งตามท่านไปร้องเรียกว่า "ลุงจ๋า! ลุงจ๋า!" ท่านอะลี เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ จึงเอื้อมมือไปรับนางและจับมือนางไว้ แล้วกล่าวแก่ท่านฟาฏิมะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮา ว่า "เธอจงดูแลลูกพี่ลูกน้องของเธอเอง" ท่านฟาฏิมะฮ์จึงอุ้มนางไว้ จากนั้นท่านอะลี, ซัยด์ และญะอ์ฟัร เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุม ต่างก็โต้แย้งกันในการดูแลนาง ท่านอะลี เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวว่า "ข้าพเจ้าเป็นผู้รับนางมา และนางคือลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้า" ท่านญะอ์ฟัร เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวว่า "นางเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้า และน้าสาวของนางก็อยู่กับข้าพเจ้า" ท่านซัยด์ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวว่า "นางเป็นลูกสาวของพี่ชายข้าพเจ้า" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงตัดสินให้นางอยู่กับน้าสาวของนาง และตรัสว่า "น้าสาวมีฐานะดั่งมารดา" และตรัสแก่ท่านอะลี เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ ว่า "ท่านมาจากฉัน และฉันมาจากท่าน" และตรัสแก่ท่านญะอ์ฟัร เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ ว่า "ท่านมีลักษณะคล้ายคลึงกับลักษณะของฉันทั้งทางกายและทางนิสัย" และท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ตรัสแก่ท่านซัยด์ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ ว่า "ท่านคือพี่น้องของเราและนายของเรา" ท่านอะลี เราะฎิยัลลอฮุ อันฮุ กล่าวว่า "ท่านไม่สมรสกับบุตรสาวของฮัมซะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุ อันฮา ละหรือ?" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ตรัสว่า "แท้จริงนางคือลูกสาวของพี่ชายฉันจากการกินนมเดียวกัน" มีเพียงสายรายงานนี้ที่บันทึกเฉพาะเรื่องนี้ และพระดำรัสของอัลลอฮ์ تعالى "ดังนั้นพระองค์ทรงรู้ในสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้ แล้วพระองค์ทรงกำหนดก่อนหน้านั้น ซึ่งชัยชนะอันใกล้" นั่นคือ อัลลอฮ์ อัซซะ วะ จัลลาทรงรู้ถึงสิ่งที่ดีกว่าและเหมาะสมกว่า ในการที่ทรงให้พวกเจ้าเปลี่ยนเส้นทางจากมักกะฮ์ และไม่ให้พวกเจ้าเข้าไปในปีนั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้ "แล้วพระองค์ทรงกำหนดก่อนหน้านั้น" คือ ก่อนการเข้าเมืองที่พระองค์ทรงสัญญาแก่พวกเจ้าในความฝันของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม "ซึ่งชัยชนะอันใกล้" นั่นคือ สนธิสัญญาสันติภาพที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเจ้ากับศัตรูของพวกเจ้าจากหมู่มุชริกีน

แล้วพระองค์ผู้ทรงจำเริญและทรงสูงส่งได้ตรัสแจ้งข่าวดีแก่บรรดาผู้ศรัทธา ถึงชัยชนะของรอซูลของพระองค์ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม) เหนือศัตรูของท่าน และเหนือชาวโลกทั้งมวลว่า "พระองค์คือผู้ทรงส่งรอซูลของพระองค์ด้วยคำแนะนำอันเที่ยงตรง และศาสนาแห่งสัจธรรม" หมายถึง ด้วยความรู้ที่เป็นประโยชน์และการงานที่ถูกต้อง เพราะแท้จริงแล้วบทบัญญัติอิสลามนั้นครอบคลุมสองสิ่ง คือ ความรู้และการปฏิบัติ ดังนั้นความรู้ทางชารีอะฮ์จึงถูกต้อง และการปฏิบัติตามชารีอะฮ์จึงเป็นที่ยอมรับ เพราะการแจ้งข่าวของศาสนานั้นเป็นความจริง และบทบัญญัติของศาสนานั้นเป็นธรรม "เพื่อพระองค์จะได้ทรงให้ศาสนานั้นเป็นที่ประจักษ์เหนือศาสนาทั้งมวล" หมายถึง เหนือผู้ปฏิบัติตามศาสนาทั้งหลายจากชาวโลกทั้งปวง ทั้งจากชาวอาหรับและชาวต่างชาติ ทั้งมุสลิมและผู้ตั้งภาคี "และเพียงพอแล้วที่อัลลอฮ์ทรงเป็นพยาน" หมายถึง แท้จริงท่าน (มุฮัมมัด) นั้นคือรอซูลของพระองค์ และพระองค์คือผู้ทรงช่วยเหลือท่าน และอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งและทรงเกรียงไกรนั้นทรงรู้ดียิ่ง

พระองค์ผู้ทรงสูงส่งทรงแจ้งเกี่ยวกับมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่าเขาเป็นรอซูลของพระองค์อย่างแท้จริง โดยปราศจากข้อสงสัยหรือความคลางแคลงใดๆ พระองค์จึงตรัสว่า "มุฮัมมัดคือรอซูลของอัลลอฮ์" นี่คือประโยคเริ่มต้นและประโยคขยาย ซึ่งครอบคลุมคุณลักษณะอันงดงามทุกประการ จากนั้นพระองค์ทรงยกย่องเศาะหาบะห์ของท่าน เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม ด้วยการตรัสว่า "และบรรดาผู้ที่อยู่ร่วมกับท่านนั้น เป็นผู้แข็งกร้าวต่อผู้ปฏิเสธศรัทธา แต่ว่าสงสารเอ็นดูระหว่างกัน" ดังที่พระผู้ทรงอำนาจตรัสว่า "แล้วอัลลอฮ์จะทรงนำกลุ่มชนที่พระองค์ทรงรักและพวกเขารักพระองค์มา พวกเขาจะเป็นผู้อ่อนน้อมถ่อมตนต่อบรรดาผู้ศรัทธา และเป็นผู้แข็งกร้าวต่อบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา" นี่คือคุณลักษณะของบรรดาผู้ศรัทธา โดยที่คนหนึ่งในพวกเขาจะเป็นผู้แข็งกร้าว รุนแรงต่อผู้ปฏิเสธศรัทธา แต่มีความเมตตา ปรานีต่อผู้ทำความดี มีสีหน้าโกรธเคือง บึ้งตึงต่อหน้าผู้ปฏิเสธศรัทธา แต่มีรอยยิ้มแย้ม แจ่มใสต่อหน้าพี่น้องผู้ศรัทธาของเขา ดังที่พระผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า "โอ้บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย จงต่อสู้บรรดาผู้ที่อยู่ใกล้พวกเจ้าจากหมู่ผู้ปฏิเสธศรัทธา และจงให้พวกเขาได้พบความแข็งกร้าวจากพวกเจ้า" และท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "อุปมาบรรดาผู้ศรัทธาในความรักใคร่และความเมตตาต่อกันนั้น ประหนึ่งร่างกายเดียวกัน เมื่ออวัยวะหนึ่งเจ็บปวด อวัยวะอื่นๆ ก็ร่วมเป็นไข้และนอนไม่หลับตามไปด้วย" และท่าน ศ็อลลัลลอลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "ผู้ศรัทธาต่อผู้ศรัทธาเปรียบเสมือนอาคารที่ส่วนหนึ่งค้ำจุนอีกส่วนหนึ่ง" และท่าน ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ทรงประสานพระองคุลีของพระองค์ (ระหว่างกล่าวหะดีษ) : หะดีษทั้งสองอยู่ในเศาะฮี้ห์ทั้งคู่ และพระดำรัสของพระผู้ทรงสูงส่งที่ว่า "เจ้าจะเห็นพวกเขา รุกูอ์ สุญูด โดยแสวงหาความกรุณาและความพึงพอพระทัยจากอัลลอฮ์" นั้น เป็นการบรรยายถึงพวกเขาด้วยการงานที่มากมาย และการละหมาดที่มากมาย ซึ่งเป็นการงานที่ดีที่สุด และบรรยายถึงพวกเขาด้วยการมีความบริสุทธิ์ใจในการงานนั้นเพื่ออัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจ และการคาดหวังผลตอบแทนอันมากมาย ณ พระองค์อัลลอฮ์ ซึ่งก็คือสวนสวรรค์ที่ครอบคลุมด้วยความกรุณาของอัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจ นั่นคือความกว้างขวางของปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเขา และความพึงพอพระทัยของพระผู้ทรงสูงส่งที่มีต่อพวกเขา ซึ่งใหญ่หลวงกว่าอันแรก ดังที่พระผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า "และความพึงพอพระทัยจากอัลลอฮ์นั้นใหญ่หลวงกว่า" และพระดำรัสของพระผู้ทรงสูงส่งที่ว่า "เครื่องหมายของพวกเขาปรากฏบนใบหน้าของพวกเขา จากร่องรอยของการสุญูด" อะลี บิน อะบี ฏอลหะฮ์ รายงานจากอิบนุ อับบาส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา ว่า "เครื่องหมายของพวกเขาปรากฏบนใบหน้าของพวกเขา" หมายถึง ความสง่างามอันดีงาม และมุญาฮิด และอื่นจากท่านหนึ่งกล่าวว่า หมายถึง ความนอบน้อมและความถ่อมตน และอิบนุ อะบี ฮาติม รายงานว่า บิดาของฉันเล่าให้เราฟังว่า อาลี บิน มุฮัมมัด อัฏ-ฏอนาฟิซี เล่าให้เราฟังว่า ฮุซัยน์ อัล-ญุอฺฟี เล่าจาก ซาอิดะฮ์ จาก มันซูร จาก มุญาฮิด เกี่ยวกับ "เครื่องหมายของพวกเขาปรากฏบนใบหน้าของพวกเขา จากร่องรอยของการสุญูด" เขากล่าวว่า คือความนอบน้อม ฉัน (อิบนุ อะบี ฮาติม) กล่าวว่า ฉันไม่คิดว่ามันหมายถึงอะไรนอกจากร่องรอยนี้บนใบหน้า เขากล่าวว่า บางครั้งมันปรากฏระหว่างคิ้วของคนที่มีหัวใจแข็งกระด้างยิ่งกว่าฟิรเอาน์ และอัส-ซุดดีย์กล่าวว่า การละหมาดทำให้ใบหน้าของพวกเขางดงาม และบางคนจากบรรดาซอละฟ์กล่าวว่า ผู้ใดที่ละหมาดกลางคืนของเขามาก ใบหน้าของเขาก็จะงดงามในเวลากลางวัน และอิบนุ มาญะฮ์ได้บันทึกหะดีษนี้ในสุนันของท่านด้วยสายสืบจาก อิสมาอีล บิน มุฮัมมัด อัศ-ศอลิฮี จาก ษาบิต บิน มูซา จาก ชะรีก จาก อัล-อะอฺมัช จาก อบู ซุฟยาน จาก ญาบิร เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ว่า ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "ผู้ใดที่ละหมาดกลางคืนของเขามาก ใบหน้าของเขาก็จะงดงามในเวลากลางวัน" แต่ที่เศาะฮี้ห์คือเป็นหะดีษเมาฎูฟ (หยุดที่เศาะหาบะห์) และบางคนกล่าวว่า แท้จริงการทำความดีนั้นมีแสงสว่างในหัวใจ ความเปล่งปลั่งบนใบหน้า ความกว้างขวางในปัจจัยยังชีพ และความรักในหัวใจของผู้คน และอะมีรุลมุอ์มินีน อุสมาน เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า ไม่มีผู้ใดเก็บงำความลับในใจไว้ นอกจากอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งจะทรงเปิดเผยมันบนใบหน้าและคำพูดที่พลั้งปากของเขา และประเด็นคือ สิ่งนั้น

สิ่งที่แฝงเร้นในจิตใจย่อมปรากฏบนใบหน้า ดังนั้นผู้ศรัทธาถ้าสิ่งที่ซ่อนเร้นในใจของเขามีความบริสุทธิ์ต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา อัลลอฮ์ อัซซะวะญัล ก็จะทรงปรับปรุงภาพลักษณ์ภายนอกของเขาให้ดีงามต่อหน้าผู้คน ดังที่มีรายงานจากอุมัร บิน อัล-ค็อฏฏอบ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุว่า ท่านกล่าวว่า "ผู้ใดปรับปรุงสิ่งที่ซ่อนเร้นในใจของเขา อัลลอฮ์ ตะอาลาก็จะทรงปรับปรุงภาพลักษณ์ภายนอกของเขา" และอบุลกอซิม อัฏ-เฏาะบะรานีได้กล่าวว่า: ได้เล่าถึงเรามัห์มูด บิน มุฮัมมัด อัล-มัรวะซี, ได้เล่าถึงเราฮามิด บิน อาดัม อัล-มัรวะซี, ได้เล่าถึงเราอัล-เฟาะฎล์ บิน มูซา, จากมุฮัมมัด บิน อุบัยดุลลอฮ์ อัล-อัรซุมี, จากสะละมะฮ์ บิน กุฮัยล์, จากจุนดุบ บิน สุฟยาน อัล-บะญะลี เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ท่านกล่าวว่า: ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า "ไม่มีผู้ใดเก็บงำสิ่งเร้นลับในใจไว้ เว้นแต่อัลลอฮ์ ตะอาลาจะทรงห่มคลุมเขาด้วยเสื้อคลุมของสิ่งนั้น หากเป็นความดีก็เป็นความดี หากเป็นความชั่วก็เป็นความชั่ว" (อัล-อัรซุมีเป็นผู้ถูกทิ้งในด้านการรายงานหะดีษ) และอิมามอะหมัดได้กล่าวว่า: ได้เล่าถึงเราฮะซัน บิน มูซา, ได้เล่าถึงเราอิบนุ ละฮีอะฮ์, ได้เล่าถึงเราดิราจ, จากอบิล-ไฮษัม, จากอบู ซะอีด เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ จากเราะสูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่าท่านกล่าวว่า "หากคนหนึ่งคนใดในพวกท่านประกอบกิจในหินผาทึบที่ไม่มีประตูและไม่มีช่อง กิจการของเขาก็จะเผยออกสู่ผู้คน ไม่ว่าจะเป็นเช่นไรก็ตาม" และอิมามอะหมัดได้กล่าวว่า: ได้เล่าถึงเราฮะซัน, ได้เล่าถึงเราซุฮัยร์, ได้เล่าถึงเรากอบูส บิน อะบี เฎาะบียาน ว่าบิดาของเขาได้เล่าถึงท่าน จากอิบนุ อับบาส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา จากท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่าท่านกล่าวว่า "แท้จริงแนวทางอันดีงาม (อัล-ฮุดา อัศ-ศอลิห์) และความสง่างามในพฤติกรรม (อัส-ซิมต์ อัศ-ศอลิห์) และความพอประมาณ (อัล-อิกติศาด) เป็นส่วนหนึ่งจากยี่สิบห้าส่วนของความเป็นนบี" และอบูดาวูดได้รายงานมันจากอับดุลลอฮ์ บิน มุฮัมมัด อัน-นุฟัยลี จากซุฮัยร์ ด้วยสายรายงานนี้ ดังนั้นบรรดาเศาะหาบะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม ความตั้งใจของพวกท่านบริสุทธิ์และกิจการของพวกท่านดีงาม ทุกผู้ที่มองพวกท่านย่อมประทับใจในความสง่างามและแนวทางของพวกท่าน และมาลิก เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า: ได้มีเรื่องถึงฉันว่า ชาวคริสต์เมื่อพวกเขาเห็นบรรดาเศาะหาบะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม ผู้เปิดแผ่นดินชาม (ซีเรีย) พวกเขากล่าวว่า "ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ คนเหล่านี้ดีกว่าบรรดาอัครสาวก (อัล-ฮะวารียูน) ตามที่ได้มีมายังเรา" และพวกเขาพูดจริงในเรื่องนั้น เพราะอุมมะฮ์นี้ได้รับการยกย่องในคัมภีร์สมัยก่อน และกลุ่มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและดีที่สุดของอุมมะฮ์นี้คือบรรดาเศาะหาบะฮ์ของเราะสูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และอัลลอฮ์ ตะบารอกะวะตะอาลา ได้ทรงกล่าวถึงพวกท่านอย่างสูงส่งในคัมภีร์ที่ถูกประทานลงมาและข่าวสารที่แพร่หลาย และด้วยเหตุนี้ พระผู้ทรงสูงส่งตรัสไว้ ณ ที่นี้ว่า "นั่นคืออุปมาของพวกเขาในอัต-เตารอฮ์" แล้วพระองค์ตรัสว่า "และอุปมาของพวกเขาในอัล-อินญีล ดั่งพืชที่แตกหน่อออกมา" หมายถึง แตกกิ่งก้านออกมา "แล้วมันได้หนุนเสริมมัน" หมายถึง ทำให้มันแข็งแรง "แล้วมันก็แข็งแรงขึ้น" หมายถึง เจริญเติบโตและยืนต้น "แล้วมันก็ตั้งตรงอยู่บนลำต้นของมัน เป็นที่พิศวงแก่ชาวสวน" หมายถึง เช่นเดียวกัน บรรดาเศาะหาบะฮ์ของเราะสูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้หนุนเสริมท่าน ช่วยเหลือท่าน และสนับสนุนท่าน ดังนั้นพวกเขาอยู่กับท่านดั่งกิ่งก้านกับต้นพืช "เพื่อพระองค์จะทรงให้บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาโกรธแค้นด้วยพวกเขา" และจากอายะฮ์นี้ อิมามมาลิก เราะฮิมะฮุลลอฮ์ ได้สรุปทัศนะ (ในรายงานหนึ่งจากท่าน) ในการตัดสินว่าชาวรอฟิเฎาะฮ์ (ชีอะฮ์กลุ่มหนึ่งที่เกลียดชังเศาะหาบะฮ์) ผู้เกลียดชังบรรดาเศาะหาบะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม นั้นเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา ท่านกล่าวว่า "เพราะพวกเขา (เศาะหาบะฮ์) ทำให้พวกเขา (รอฟิเฎาะฮ์) โกรธแค้น และผู้ใดทำให้บรรดาเศาะหาบะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม โกรธแค้น เขาก็เป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา เนื่องจากอายะฮ์นี้" และคณะนักวิชาการกลุ่มหนึ่ง เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม ได้เห็นพ้องกับท่านในเรื่องนั้น และหะดีษเกี่ยวกับความประเสริฐของบรรดาเศาะหาบะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุม และการห้ามกล่าวร้ายพวกท่านนั้นมีมากมาย และการที่อัลลอฮ์ทรงสรรเสริญพวกท่านและทรงพอพระทัยในพวกท่านก็เพียงพอสำหรับพวกท่านแล้ว แล้วพระองค์ตรัสว่า

ผู้ทรงจำเริญ ผู้ทรงสูงส่งตรัสว่า “อัลลอฮฺทรงสัญญาแก่บรรดาผู้ศรัทธาและประกอบความดีจากพวกเขา” คำว่า “จากพวกเขา” ในที่นี้เพื่อชี้แจงประเภท “ซึ่งการอภัยโทษ” หมายถึง สำหรับบรรพความผิดทั้งหลายของพวกเขา “และรางวัลอันยิ่งใหญ่” หมายถึง การตอบแทนอันมากมาย และปัจจัยยังชีพอันมีเกียรติ และสัญญาของอัลลอฮฺนั้นเป็นความจริง เป็นความสัตย์จริง ไม่ทรงผิดสัญญา และไม่ทรงเปลี่ยนแปลง และผู้ใดที่เดินตามรอยเท้าของบรรดาเศาะหาบะฮฺ เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุม เขาก็อยู่ในกฎเกณฑ์เดียวกันกับพวกเขา และสำหรับพวกเขานั้นมีคุณความดี ความเป็นผู้นำ และความสมบูรณ์แบบ ซึ่งไม่มีผู้ใดจากประชาชาตินี้จะทัดเทียมพวกเขาได้ เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุม และทรงโปรดให้พวกเขาพึงพอพระทัย และทรงทำให้สวนสวรรค์ฟิรเดาส์เป็นที่พำนักของพวกเขา และพระองค์ก็ได้ทรงกระทำเช่นนั้นแล้ว อิมามมุสลิมได้บันทึกในเศาะฮีหฺของท่านว่า: ได้เล่าถึงเราคือ ยะห์ยา บิน ยะห์ยา ได้เล่าถึงเราคือ อบู มุอาวิยะฮฺ จากอัล-อะอฺมัช จาก อบู ศอลิหฺ จาก อบู ฮุร็อยเราะฮฺ เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุ กล่าวว่า: ท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮฺอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า “พวกเจ้าอย่าได้ด่าว่าบรรดาเศาะหาบะฮฺของฉัน เพราะพระผู้ซึ่งชีวิตของฉันอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ แท้จริงหากผู้ใดในหมู่พวกเจ้าได้บริจาคทองคำเท่าภูเขาอุฮุด เขาก็จะไม่ทันถึงหนึ่งมุดของคนใดในหมู่พวกเขา หรือแม้แต่ครึ่งหนึ่งของมัน” นี่คือจุดจบของการตัฟซีรซูเราะฮฺอัล-ฟัตหฺ และการสรรเสริญและความโปรดปรานเป็นของอัลลอฮฺ